Ik weet alleen wat ik nu weet
rating

Duur: 04 min. | 2015 | Land: België | Regie: Joke Van den Hof | Scenarist: Joke Van den Hof | Productiehuis: KASK | Filmschool: KASK

Wat weet men tijdens de daad? Momentopnames van dagdagelijkse handelingen; associaties van bewegende voorwerpen; monotone, banale dagdromen.

Joke Van den Hof (Mamada Perdida) speelt in Ik weet alleen wat ik nu weet een heel eenvoudig lijnenspel binnen een blauw-wit vlak. Ze neemt hiervoor als uitgangspunt de meest menselijke en dus meest eenvoudige en toch meest besproken en verdoken handeling tussen twee mensen: seks. Ze suggereert in haar film een erotische reeks bewegingen van twee lichamen en koppelt die aan fragmenten van dagelijkse, triviale doch poëtische manoeuvres, geluiden en geuren.

 

 

Een orale scène wordt geassocieerd met het doppen van een theezakje in een kop warm water, een orgasme wordt het centrifugeren van een wasmachine die zijn climax bereikt. Kleurvlakken worden dekens of doorbladeren pagina's die de volgende scène blootgeven of net bedekken: Van Hofs grafische, naïeve stijl ontwapen en doet denken aan de textielmotieven van de grote Italiaanse designgoeroe Ettore Sottssass.

Seks als het doppen van een theezakje in een kop warm water.

De animatiemaakster twijfelt tussen verveling en ondeugd. De muziek van Jonas Landuydt en Neal Willaert valt als een klontje witte suiker in Van den Hofs zwarte thee: eentonig en mierzoet door de kreunende en gniffelende stemmen. De kortfilm blijft misschien een beetje te esthetisch, dromerig en oppervlakkig maar net die 'saaiheid' geeft de poëtische verveling weer van het alleen weten van wat men nu weet.

Ik weet alleen wat ik nu weet werd in 2015 geselecteerd voor de Studentenkortfilmcompetitie op Film Fest Gent en in 2017 binnen de Nationale Competitie op Anima.

 

Annabel Debaenst