LOVE
rating

Duur: 14 min. | 2016 | Land: Frankrijk, Hongarije | Regie: Réka Bucsi | Scenarist: Réka Bucsi | Producent: Marc Bodin-Joyeux, Gábor Osváth, Erika Forzy

The circle of love. En dan verdwijnt het bakje vruchtbaarheid weer in een omgekeerde oerknal MAAR LAAT HET AUB TERUGKOMEN. Iemand? Please? Einde van deze recensie.

Nee niet waar, maar Réka Bucsi zou zeker niet meer dan de helft van haar bioscoopbezoekers verliezen als ze het einde van haar kortfilm LOVE gewoon naadloos weer laat volgen door de beginscène. Als een screensaver till infinity. Want in den beginne schiep Bucsi met LOVE een eenzame, stille, bruine planeet die na het binnenknallen van een bakje blaadjes (aka bakje vruchtbaarheid) plots openbloeit.

 

 

 

In het eerste hoofdstuk van LOVE (getiteld: Longing) zien we tektonische platen in de vorm van axylotl-achtige lachende wezens naar elkaar toe zwemmen, twee katjes 'in love' vallen, die dode bruine planeet stilletjes in bloei komen en een heuse 2001: A Space Odysee-beginscène, maar dan met paardjes in plaats van apen – en een bakje blaadjes in plaats van een zwarte zuil.

Van een donkere planeet naar een groene superplaneet – want hoofdstuk 2, getiteld Love brengt... Tja… Liefde. In de vorm van die hierboven genoemde twee katjes die nu spinnend met elkaar converseren en door “hun planeet” rollebollen, in de vorm van een jungle vol leven, een geweldige scène met fluitende en marcherende paarden, kwakende bloemen... 'Liefde is leven' dus, denk je. En voortplanting ook - ah ja - met al die planten enzo. Tot plots: hoofdstuk 3: Solitude. En alles valt uit elkaar.

The circle of love.

Bucsi doet wat ze eerder al formidabel deed met Symphony no. 42 – maar nu anders. Geen episodische korte flitsen van nog herkenbare dieren en ontelbare referenties (like) zoals in die eerdere 47 scènes-tellende kortfilm, maar wel telbare referenties en meer fantasie, meer mythe in wat meer Japanse animatiestijl. Denk: Studio Ghibli. Denk ook: donker diep rood, fel groen. Denk zelfs: een beetje Orwells Animal Farm; want hoe komt het dat nu ook weer de paarden de dupe zijn, en de kat het er relatief goed vanaf brengt?

Maar bovenal: denk Bucsi want zij gaat zeer waarschijnlijk zeer snel ook bij ons met zeer wat prijzen lopen. De film ging al langs onder meer de Berlinale, Clermont-Ferrand en Sundance. Om de grootste drie selecties te noemen (want de lijst is haast eindeloos). Nu dus ook op het animatiefestival Anima in Brussel.

Einde van deze recensie. Nu echt.

 

Sarah Skoric