Asphalte
rating

Duur: 04 min. | 2016 | Land: | Regie: Lisa Matuszak | Scenarist: Lisa Matuszak | Producent: Annick Teninge

Een kat, een konijn en een raaf carpoolen naar de stad voor een begrafenis. Hierop zou een absurde grap kunnen volgen, ware het niet dat de drie door een troosteloos landschap rijden op een drukke autostrade, waar de wereld van elke andere automobilist niet verder lijkt te strekken dan hun eigen auto.

 

 

Veel actie is er niet in Asphalte, Lisa Matuszaks afstudeerwerk aan de filmschool La Poudrière in Valence: de drie hoofdpersonages rijden, nemen een korte pauze, rijden verder en leren elkaar ondertussen beter kennen. Toch omvat deze omschrijving slechts de helft van waar de film echt over gaat. Waarom? Omdat, zoals ze zeggen, het ‘m in de details zit.

Die details, dat zijn onder andere: het moment waarop de radio gefrustreerd wordt uitgezet wanneer een nieuwsbericht begint te spelen over de start van de economische conventie in Davos. Of de scène waarin het drietal een raffinaderij passeert, en wanneer één van de personages de wolken bewondert, waarna blijkt dat die eigenlijk afkomstig zijn van een centrale in de buurt. We vangen een flard op van een conversatie die passeert: “La crise du pétrole, la fin du monde, … Tout ça”, wat een matig “M-hm, oui” als reactie krijgt.

Wat tenslotte perfect in het rijtje past, is het vuile, grijze, druilerige landschap dat onder die wolken ligt. Kleuren vinden we enkel in de personages.

Animal Farm anno 2017.

Deze kleine motieven geven de roadmovie een extra dimensie: de manier waarop er over de wereld gepraat wordt, is ontzettend herkenbaar en tegelijk ook heel triest. De drie dieren weerspiegelen de mening die een groot deel van de wereldbevolking toebedeeld is, maar worden ook als volslagen hulpeloos voorgesteld: in dialoog treden met andere passanten gebeurt niet, er wordt veel gepraat, maar veel actie is er niet te bespeuren. En zo worden personages die veroordelen, zelf in zekere zin ook veroordeeld.

George Orwell's Animal Farm anno 2017, waarin de windmolens lusteloos verder draaien.

 

Jana Dejonghe