Une tête disparaît
rating

Duur: 09 min. | 2016 | Land: Frankrijk, Canada | Regie: Franck Dion | Producent: Julie Roy, Richard Van Den Boom

Met Une tête disparaît is regisseur Franck Dion reeds aan zijn vierde kortfilm toe. Na eerdere werken L’inventaire Fantôme (2004), Monsieur Cok (2009) en Edmond était un âne (2012) vervolgt hij zijn animatie streak met een verhaal over een oud dametje, Jacqueline, dat het toch precies allemaal niet meer zo goed weet.

Jacqueline wil, zoals ieder jaar, haar verjaardag vieren met een treinrit naar de kust. De enige niet-constante dit jaar is een vrouw die haar achtervolgt en beweert haar dochter te zijn. Het hoofd erbij houden is - letterlijk - niet gemakkelijk voor Jacqueline, maar je daarenboven nog moeten verstoppen voor een aanhankelijke vreemde is ook geen cadeau.

 

 

 

Une Tête Disparaît is geen nagelbijtende thriller, ondanks de help-ik-zit-ingesloten-op-een-trein-met-een-vreemde-spanning. De nadruk ligt eerder op de zoektocht naar de onbekene zelf - de “qui est-vous?”. Dion brengt met deze kortfilm namelijk een verhaal over dementie en de daarbij horend de vage grens tussen gezond verstand en levendige verbeelding.

Een heel mooie metafoor die naar voren wordt gebracht, is het verhaaltje dat Jacqueline zich herinnert over kippen die, na onthoofding, nog een tijdje blijven rondlopen. Ook zij loopt namelijk rond als een kieken zonder kop, zonder evenwel te beseffen wat er precies rondom haar gebeurt.

De animatie is prachtig uitgewerkt, boordevol details. Over deze film werd heel goed nagedacht; de verschillende betekenislagen illustreren dat moeiteloos.

Poëtische omhulling van een harde realiteit.

De wereld waarin Jacqueline vertoeft heeft iets dromerig, alsof er een zeker flou over haar leven wordt gelegd. Een goed belichte fantasie die op een of andere manier geruststelt dat het wel goed komt met het oude wijffie. Natuurlijk is dat in werkelijkheid jammer genoeg niet zo, en die voorbode zien we in het laatste shot.

Dions nieuwste worp heeft heel wat surrealistische trekjes, met een poëtisch en fantasierijk laagje dat een toch wel zeer harde realiteit omhult.

Une tête disparaît won de prijs voor Beste Kortfilm op het gerenomeerde festival van Annecy.

 

Ellen Van Hoegaerden