Sons of No One
rating

Duur: 21 min. | 2017 | Land: België | Regie: Hans Vannetelbosch | Cast: Nora Alberdi Perez, Marcel Gonzalez, Frank Onana | Scenarist: Hans Vannetelbosch | Producent: Hans Vannetelbosch | Productiehuis: LUCA Sint-Lukas School of Arts | Filmschool: St Lukas

Justice, een gëinterneerde in een instelling voor jonge delinquenten, valt één van de bewakers aan. Opvoedster Eva twijfelt echter aan het verhaal van haar collega. Een klein incident, waarna zich een studie ontwikkelt over de machtsverhoudingen binnen de micromaatchappij die de instelling vormt.

Met zijn LUCA-afstudeerwerk Sons of No One is Hans Vannetelbosch niet aan zijn proefstuk toe. Hij werkte in zijn vorige films Patience en Penitence reeds samen met acteurs Nora Alberdi Perez, Marcel Gonzalez en Jacqueline Ghaye. De gehele cast lijkt zich dan ook serieus op haar gemak te voelen voor de camera. Ook director of photography Lino De Koninck is een oudgediende binnen Vannetelbosch’ crew en levert puik werk met handheld-camerabeelden die passen binnen het realisme dat de regisseur opzoekt in zijn film.

 

 

Vannetelbosch snijdt verschillende thema’s aan en vraagt de kijker deze onderzoekend te benaderen; pestgedrag, machtsmisbruik, hiërarchische structuren, intimidatie, racisme… passeren allemaal in verschillende gradaties de revue. De speelbal hiertussen is de stilzwijgende Justice, naast wiens symbolische naam je moeilijk kan kijken.

Wat er precies gebeurd is tussen Justice en Marcel (de bewaker): daar heeft Eva het gissen naar. Als kijker krijg je die confrontatie echter wél te zien in de openingsscène van de film, waardoor je niet door Eva’s ogen naar de situatie kijkt, maar eerder van bovenaf. Sons of No One schommelt op die manier een beetje tussen drama en allegorie.

De personages hebben elk hun functie in het verhaal dat hen niet als loutere subjecten ziet, maar vooral de onderlinge interacties probeert te onderzoeken. Sterk en vooral subtiel acteerwerk vermijdt echter dat ze tot stock characters verworden. Vannetelbosch toont ook heel gewone situaties (het basketten, gesprekken tijdens de lunch), die hij gebruikt om de dynamiek tussen begeleiders en geïnterneerden te verstevigen.

Micromaatschappij tussen drama en allegorie.

Het idee voor Sons of No One ontstond bij een bezoek van Vannetelbosch aan een jeugdinstelling, die onlangs omgevormd was van een federale instelling naar een gemeentelijke, waardoor er geen bewakers meer werkten. Dit bleek een goede beslissing te zijn: door het wegvallen van die machtspositie konden begeleiders en geïnterneerden makkelijker met elkaar omgaan.

Het nogal abrupte einde doet wat vreemd aan, maar past ook wel bij de rest van de film, waarbij de spanning tussen zien en niet zien aan de basis ligt. De regisseur levert daarmee een erg volwassen, interessante en straffe film af.

Jana Dejonghe