Mrs. McCutcheon
rating

Duur: 16 min. | 2016 | Land: Australië | Regie: John Sheedy | Cast: Alec Golinger, Virginia Gay, Nadine Garner | Scenarist: Ben Young | Producent: Andre Lima, Jenny Vila

Zelfs al heb je de laatste tijd onder een steen geleefd, kan je nauwelijks hebben gemist dat er heel wat broeit in het wereldje van seksualiteit en gender. Het thema vindt zijn weg terug naar het nieuws in alle mogelijke varianten: via hashtags op de sociale media, als discussiepunt in zowel de traditionele media als pakweg het lokale stamcafé en natuurlijk ook als filmisch narratief (zie ook onder meer Girlhood & A Gis op Film Fest Gent dit jaar).

Lang verborgen verhalen en ervaringen ontspruiten langzaam maar zeker naar de oppervlakte van het openbare leven. Het is duidelijk dat het laatste er absoluut nog niet over is gezegd.

 

 

Mrs. McCutcheon is één van de vele vertellingen binnen die lijnen van gender en seksualiteit. De Australische kortfilm brengt het hartelijke verhaal van de 10-jarige Tom die liever buiten de hokjes van het normatieve genderdenken speelt, dan er pal in. In een schoolse setting, met een zekere romantische/vintage touch, wil regisseur John Sheedy naar eigen zeggen "een stem geven aan duizenden trans- en genderdiverse kinderen".

Om dat te doen werken Sheedy en mede-scenarist Ben Young (Hounds of Love) met een vrij simpele formule. Je hebt natuurlijk het inspirerende hoofdpersonage, dat moedig maar ‘anders’ is dan zijn leeftijdsgenootjes. Want Tom, oftewel Mrs. McCutcheon zoals hij zich liever laat noemen, draagt een jurk naar school en stelt zich wel heel erg existentiële vragen als: kan je in het verkeerde lichaam geboren zijn?

Best zware kost, waar de pestkoppen van de klas alleen maar van smullen. Het is niet gemakkelijk om zo’n thema te vertalen naar de regels van de kinderfilm, maar Sheedy doet het met gemak. Dat doet hij op een vrije, heerlijk naïeve manier die niet enkel betrekking heeft op mensen met vragen rond gender, maar die ook herkenbaar is voor ieder van ons die ooit gepest is geweest of pestgedrag aanschouwd heeft.

De kleren maken de mens.

Mrs. McCutcheon heeft dus zeker niet de intentie om er zwaar in te hakken en het genderthema bruut aan de man te brengen. Dat merk je ook visueel: het wereldje waarin Tom op zoek gaat naar zichzelf is er één vol kleur, met een vleugje nostalgische romantiek en een tikje fantasie. De eindscène op het bal, vol ballonnen met helium en feel good vibes, neemt een duidelijke aanloop richting een krachtig, positief en uiteraard ook deels moraliserend einde.

Het zijn ook personages zoals Trevor, de klasgenoot die meteen verkocht is aan de authentieke Mrs. McCutcheon en diens onverbloemde stijl, die de positieve noot slaan. Of de moeder en zijn nieuwe leerkracht die geen graten zien in het feit dat een kind gewoon zichzelf wil zijn en dat dan ook volledig ondersteunen. Zo is het in werkelijkheid immers ook: je zal altijd een groep mensen hebben die niet begrijpt dat iemand kan afwijken van de norm - en je hebt zij die evenzeer weten dat de kleren absoluut niet de man maken, maar de mens.

 

 

Ellen Van Hoegaerden