Bye bye baby
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: | Regie: Pablo S. Pastor | Cast: Karina Kolokolchikova, Pilar Pintre, Nani Rodriguez, Noa Sánchez | Scenarist: Pablo S. Pastor, Javier Parra | Producent: Pablo S. Pastor, John Camara

Pablo S. Pastor: een betere naam om geschiedenis te schrijven in het horrorgenre kan je bijna niet bedenken. Met al twee horror-kortfilms op zijn naam en het recente Bye bye baby is hij alvast goed op weg. Deze laatste bewijst ineens ook dat hij zijn klassiekers kent.

William Castle, Quentin Tarantino, Tobe Hooper, Wes Craven, David Lynch: het zijn niet de minsten om naar te verwijzen. Maar Pastor gaat nog een stapje verder. Niet alleen knipoogt hij – eerder opvallend – naar deze grootmeesters, hij laat het geheel strak in elkaar vloeien én weet daarbij een eigen stijl te behouden.

 

> TRAILER

Een eclectische stijl weliswaar. Jaren vijftig, tachtig en negentig vloeien vlotjes in elkaar over, maar dit voelt op geen enkel moment aan als een rommeltje. Dat Pastor erin slaagt om die verschillende invloeden tot één geheel te verwezen, is een prestatie op zich.

Denk aan de openingsscène van Scream en je hebt in grote lijnen de openingsscène van Bye bye baby: het naïeve meisje dat telefoon krijgt, de schommel, tot aan de kledij en het kapsel van Drew Barrymore toe. De toon voor de klassieke horrorfilm is gezet. Watson Pritchard – eigenaar van de mansion uit House on Haunted Hill – die ons toespreekt vanaf de beeldbuis, maakt het plaatje compleet. Gooi daar nog een kat, wat wormen, zombies, een automatisch spelende radio en televisie bovenop en je krijgt een mooi overzicht van zo mogelijk alle griezelelementen waar het horrorgenre sinds jaar en dag gebruik van maakt.

Ode aan de klassieke griezelfilm.

Je zou denken dat dit allemaal wat veel is voor in één film, maar door de afgemeten regie van Pastor resulteert dit vlekkeloos tot een op zichzelf staande prent. De rigide spanningsopbouw en enkele knappe camerastandpunten maken eveneens duidelijk dat deze postmoderne mix in minder deskundige handen tot een chaotische brij zou verworden.

De manier waarop hij bovendien kleuren inzet maakt van Bye Bye Baby een waar feest om naar te kijken; een ode aan de jaren tachtig met mistig blauw, een ode aan de jaren vijftig en zestig met de vintagegrading en in zijn geheel een ode aan de schoonheid van de Technicolor. Heerlijk.

 

Carmen van Cauwenbergh