Courts Mais Trash 2018

 

Belgische liefhebbers van films met een hoekje af kunnen niet alleen terecht op het BIFFF of Offscreen, maar sinds enkele jaren ook op het – indien mogelijk – nog meer obscure Courts Mais Trash. Zoals de naam van het festival al aangeeft, ligt de focus er voornamelijk op kortfilms die buiten de lijntjes durven te kleuren.

 

Hoewel Courts Mais Trash graag uitpakt met trashy en eerder wansmakelijke cinema, wil het  vooral een platform zijn voor onafhankelijke kortfilms die hun weg naar de reguliere kanalen vaak niet vinden. In het verleden werkte het festival samen met het BIFFF en het Brussels International Short Film Festival, maar dit jaar presenteert CMT haar eerste XXL editie: één extra dag, twee extra feestjes en een derde prijs. Dit jaar van 17 tot 21 januari in het culturueel centrum Les Riches-Claires in Brussel.
 

 

WIN TICKETS
Kortfilm.be geeft vijf duotickets weg voor de palmaresvertoning op zondag 21 januari om 18u. Zin in? Stuur een mailtje naar info@kortfilm.be. Alle praktische info over de vertoning vind je hier.

 

***
 

Born To Be Cheap

Het festival opent met een selectie lowbudget-kortfilms. Onder de acht vertoonde films zijn er vijf afkomstig uit Frankrijk en één uit de Verenigde Staten. De twee overige films zijn van Belgische bodem met name Le Crayon van Basil Vuillemin en Tundra van Karim Ouelhaj. SABAM bekroont in deze competitie de meest creatieve kortfilm met de Born 2 Be Cheap Award.

 


Etat d'alerte sa mère (dir. Sébastien Petretti) werd ook geselecteerd voor het prestigieuze Clermont-Ferrand Short Film Festival.

 

 

(Inter)nationale competitie

De twee hoofdprijzen worden echter uitgereikt in de nationale en internationale competities. Van de 33 Belgische kortfilms zijn er acht die geselecteerd werden voor de nationale competitie en die kans maken op de Prijs van het Publiek. Dat zijn dit jaar:

 

  • - Etat d'alerte sa mère van Sébastien Petretti
  • - Foreign material  van Marc Reinbold
  • - Croma – BLCKSPNRKS van Jérôme Hamays
  • - Midnight dancer van Marco Zagaglia (trailer!)
  • - Stacey en de alien van Nelson Polfiet (trailer!)
  • - Hégémonie du vide van Maëva Jacques (trailer!)
  • - Ka van Claudio Cappana
  • - La Brigade du Kiff van Harpo en Lenny Guit

 

 


Stacey and the Alien (dir. Nelson Polfliet)

 

 

De internationale competitie werd dan weer onderverdeeld in verschillende filmblokken met erg welklinkende namen zoals ‘Courts mais Super WTF!?’, ‘The Unclassifiable’, ‘Courts mais Super Trash’ en ‘Courts mais Super SEX'. Voor deze laatste ging het festival op zoek naar kortfilms op het Berlin Porn Film festival en stelde zo een stomende compilatie samen.

 

 


In het internationale programma 'Courts mais Super SEX': onder meer de door YouTube én Facebook-gebande videoclip van de Australische zanger Brendan MacLean.

 

 

OFF – oftewel: buiten competitie

Niet alle kortfilms raakten geselecteerd voor de competitie, maar ze zijn daarom niet minder bezienswaardig. Daarom programmeert het festival deze kortfilms in twee Off-filmblokken, die je bovendien gratis kan meepikken. De selectie op zondag 21 januari is trouwens bijzonder bloederig, ideaal dus voor de ‘gorehounds’ onder ons.

 

 

They Come Back

Ten slotte is er ook nog een avond gereserveerd voor regisseurs wiens eerdere film werd vertoond op het festival en die nu hun nieuwste creaties komen voorstellen. Zo is La Cambre-alumnus Nicolas Fong opnieuw van de partij met zijn animatiekortfilm Yin, trakteert Jean-Sébastion Bernard ons op de wereldpremière van zijn nieuwste film Mathilde 326  én komt Ninja Eliminator 4-regisseur Mathieu Berton de eerste film van een nieuwe reeks voorstellen Les Rescapés de l'Impossible: Le convoi de la peur. Bovendien zullen alle regisseurs die avond (zaterdag 20 januari om 21u) in levende lijve aanwezig zijn om hun film in te leiden.

 

***

 

Benieuwd naar wat er vandaag gemaakt wordt in de marges van de filmwereld? Neem dan snel een kijkje op courtsmaistrash.net!


Jeroen Van Rossem

 

 
Dit was 2017

 

Na alweer twaalf maanden op onze favoriete plek doorgebracht te hebben - de bioscoopzaal - wordt het tijd om een balans op te maken. Wat bracht 2017 ons als filmjaar? 

ARM VLAANDEREN

2017 bleek vooral voor de Vlaamse film slecht nieuws, zo bleek uit de bezoekcijfers. Er werden afgelopen jaar zo’n 20 Vlaamse producties hoopvol de wereld in gestuurd, maar op enkele uitzonderingen na vallen die helaas allemaal te klasseren onder ‘verdienstelijk’ of erger, ‘slecht’.

Het soort ongeïnspireerde troep dat in die laatste categorie hoort, krijgt hier weinig aandacht. Ook wij gingen niet kijken naar F.C. De Kampioenen 3, Bad Trip, Alleen Eline, Verborgen Verlangen, H.I.T.-De Romeo’s of K3 Love Cruise. Sprakeloos zagen we dan weer wel, en we zijn er nog steeds, tja, sprakeloos van. Het Tweede Gelaat was een pak minder rampzalig maar echt een topfilm kan je dit niet noemen.

Wellicht horen de makers van de films die we ‘verdienstelijk’ durven noemen niet zo graag dat we hun films maar zo-zo vinden. We zien in de meeste gevallen degelijk vakwerk maar zelden iets vernieuwend, verrassend of diepgravend. Dode Hoek, My First Highway, Façades, Cargo, Zagros, Insyriated, Vele Hemels, Le Fidèle, Le Passé devant Nous en Souvenir konden ons in diverse mate boeien, maar nergens zaten voldoende weerhaakjes aan. En dan elkaar maar Ensors geven - zinloze, incestueuze bekroningen in meer categorieën dan er kandidaten zijn.

De grote uitzondering, die ene Vlaamse productie die van lef, intelligentie, creativiteit, vernieuwing en indringendheid getuigt,  vind je in onze TOP 10.

GEMIST

Onze Kutredactie leeft in het donker maar heeft nu en dan ook slaap nodig. Ook het voorbije jaar kwamen we dus handen te kort om onze lezers het volledig bioscoopaanbod te kunnen bieden. Wellicht hebben we dus wel wat prima films gemist, zoals The Lost City of Z, Lady Macbeth, I’m Not Your Negro, The Big Sick, Una mujer Fantástica, Maudie, Detroit, Loving Vincent, Django, L’Amant Double en Visages, Villages. Allemaal producties die met zekere aanbevelingen kwamen. We misten overigens ook Baywatch, Transformers: The Last Knight, Geostorm, The Hitman’s Bodyguard en The Emoji Movie, maar laat die gerust voor zichzelf spreken.

Meen je overigens zelf vaardig films te kunnen recenseren, laat je dan gerust horen en vervoeg onze redactie.

TEGENVALLERS

Ons Twitteraccount was een tegenvaller, om even off topic te gaan. Of de manier waarop Facebook verhindert dan onze berichten in jullie feed terechtkomt - tenzij we betalen. Als niet-gesponsorde, reclamevrije website zijn deze kanalen voor ons nochtans bijzonder zinvol.

Er vallen daarnaast bedenkelijke films genoeg te noemen uit het voorbije jaar. Maar daar hadden we in veel gevallen ook gewoon niets van verwacht. Veel teleurstellender zijn die releases waar je lang naar uitkeek maar die als een dode massa van het witte doek bleken te druipen. Geenszins bedankt dus, Terrence Malick (Song to Song), Tomas Alfredson (The Snowman), Jordan Vogt-Roberts (Kong: Skull Island), James Ponsoldt (The Circle) en Todd Haynes (Wonderstruck) om ons op basis van jullie eerder werk, machtig bronmateriaal of geweldige trailers vruchteloos te laten hopen op een grandioze film.

MEEVALLERS

Soms krijg je dan weer net meer dan verwacht! Spider-Man: Homecoming was een heel aardige superheldenfilm, Wonder Woman al evenzeer, Patriot’s Day best spannend en Dode Hoek lang niet slecht. Zelfs The Dark Tower was, hoewel allesbehalve foutloos, lang niet de voorspelde ramp – wat de film nu ook weer niet aanbevelenswaardig maakt natuurlijk.

DE NET NIET TOP 10

Het samenstellen van een top 10 vraagt overleg en consensus. Er zijn altijd films die we echt weten te appreciëren maar die de top 10 niet halen. Dat zijn soms betere arthouseproducties als Tarde para la ira, Wind River, The Beguiled, Jupiter's Moon, Cargo of Le Fidèle. Maar dat kunnen ook meer dan degelijke Hollywoodproducties zijn, als Logan, Life, War for the Planet of the Apes, Hidden Figures, Baby Driver, It en zelfs Atomic Blonde. En T2: Trainspotting mag de verwachtingen misschien niet waar gemaakt hebben, ook die heeft ons in 2017 aangenaam verrast en verdient een eervolle vermelding. 

Emotionele argumenten werden afgewogen tegenover artistieke merites. Moet cinema een beleving zijn, escapisme, entertainment? Of willen we emotionele impact, reflecties over het leven, beschouwingen over la condition humaine? Liefst van alles wat eigenlijk. Dus laat onze top 25 vooral de diversiteit van cinema fêteren en de luxe in de verf zetten die de cinemaliefhebber heeft om in zoveel verschillende stijlen, genres en verhalen mee te gaan.

Het beste van 2017:

25. Silence

24. Thelma

23. Brimstone

22. It Comes at Night

21. Coco

20. American Honey

19. Jackie

18. 20th Century Women

17. You Were Never Really Here

16. Good Time

15. 120 battements par minute (BPM)

14. Nocturnal Animals

13. Get Out

12. Your Name

11. The Killing of a Sacred Deer

10. mother!

Niet over de hele lijn als superieure cinema te benoemen, maar ontegesprekelijk de meest spraakmakende, gedurfde en experimentele mainstreamfilm die er dit jaar te zien was. Darren Aronofsky's metaforische, multi-interpreteerbare mindfuck is ongemakkelijke, polariserende, desoriënterende en makkelijk als betekenisloos te bestempelen cinema, maar tegelijk ook een visueel overrompelend, stilistisch uitdagend en roesopwekkend spel met de kijker. Memorabel, zelfs al vond je er niets aan. 

 

9. The Square

Een episodische, en soms zelfs wat onevenwichtige satire over kunst en ego, door de Zweed Ruben Östlund amusant verpakt. Met spitse en hilarische beschouwingen over de dikdoenerige kunstwereld als achtergrond, maken we het verval mee van een patserig en breedsprakerig mannetje wiens handelingen vooral om zichzelf draaien. Daaruit volgt een intelligente, droogkomische reflectie over onechte humaniteit en  de knullige pogingen van de mens om zich te manifesteren. Goed voor de Gouden Palm in Cannes. 

8. Loveless

Rusland zoekt naar menselijkheid en solidariteit maar stuit op kilte en isolatie. Wie is beter geschikt dan Andrei Zvyagintsev om dit ijskoude relaas over een uiteengevallen familie in beeld te brengen? In strakke en afgemeten scènes vormt zich aldus een bespiegeling over falend familieleven, een failliete samenleving. De intensiteit van de vreugdeloze taferelen kent een diep tragische hoogtepunt wanneer een 12-jarige jongen zijn ouders hoort aangeven dat hij een blok aan hun been vormt. Na afloop wandel je heel stilletjes huiswaarts. Zelfs al zou daar enkel een hond wachten, is dat lot geenszins zo beklagenswaardig als de situatie van de personages in Loveless

7. Manchester by the Sea

Deze aangrijpende bespiegeling over dood en verlies, zorgde niet voor de meest verteerbare kijkervaring - zo ongemakkelijk nabij voel je je als kijker bij de soms hartverscheurende taferelen in dit levensechte drama. De indrukwekkende ingetogenheid en waarlijke tragiek waarmee scenarist en regisseur Kenneth Lonergan zijn verhaal opbouwt, en de meesterlijke vertolkingen van Casey Affleck, Lucas Hedges en Michelle Williams maken van Manchester by the Sea een overrompelende ervaring. Won Oscars voor Beste Acteur en Beste Scenario. 

6. La La Land

Flink gehypet, en volgens sommigen onterecht, deze inventieve en aanstekelijke musical waarvan heel wat nummers zich in je oor wurmen om er zich behaaglijk te nestelen. Na Whiplash bevestigde Damien Chazelle met dit met zes Oscars bekroonde en op applaus onthaalde feest van een film, waarin een knetterende romance niettemin ook met een zekere tristesse en weemoed wordt beschouwd. Visueel snoepgoed, energieke beeldvoeringen, tot meezingen aanzettende nummers, twee geweldig op dreef zijnde acteurs en dan dat scheutje melancholie: onze favoriete cocktail noemen we vanaf nu La La Land. Here's to the fools who dream. 

5. Grave

Nee, niet Grave - graf in het Engels - wel Franse rauwheid die ons omver wist te blazen. Een psychoseksueel horrordrama waarin wilddierlijk gesplatter met gepolijste symboliek gepaard gaat met als resultaat bruisende, sexy, ontmenselijkte gruwelcinema over en voor het beest in elk van ons. Dit grandioze regiedebuut van de redelijk geschifte Franse Julia Ducorneau werd dan nog eens even ontstuimig als strak in beeld gezet door onze eigen Ruben Impens. Grave appelleert aan onze verborgen instincten, en dat doet nieuw en anders. 

4. Moonlight

"There's a mistake! Moonlight, you guys won Best Picture!", zo klonk het verward uit de mond van de producer van La La Land, toen die ontdekte dat de Oscar voor Beste Film die hij zonet in handen had gekregen een vergissing was en het eigenlijk dé underdog van het jaar was die met de grootste filmeer bekroond werd. Dit delicate, intieme, meesterlijk geregisseerde kleinood over emotionele isolatie en raciale en seksuele identiteit, voelt even actueel als universeel aan en wordt ons zo doorvoeld en ontwapenend verteld dat er na afloop een gat in je hart smeult. Warm en pijnlijk tegelijk. 

3. Blade Runner 2049

De tweede film met Ryan Gosling in deze top 10! In handen van Denis Villeneuve wordt de sequel op de klassieker uit 1982 veel meer dan een sciencefictionspektakel. Deze bespiegeling over menselijkheid en identiteit krijgt een weemoedige, tragische ondertoon, maar is ook een orgie van atmosferische kleuren, vernuftige belichting, superieure geluiden, grootse sets en indrukwekkende effecten. Dit is niet zomaar cinema maar een beleving, een aan het artistieke grenzende ervaring, een film die je niet alleen ziet, maar ook voelt. Een grootse triomf die helaas in zijn thuisland helaas niet het kassucces werd dat er van verwacht werd. 

2. Dunkirk

Elke film van Christopher Nolan heeft zich altijd al in onze top 10 weten te wurmen, en dat is echt niet bewust. Maar de man maakt nu eenmaal films waar je niet om heen kan en die telkens weer verbluffen. Dunkirk is even intelligent als entertainend, maar is als epische oorlogsprent vooral meer dan zomaar een blockbuster. De knappe vertelstructuur, de magistrale fotografie, de bezwerende score van Hans Zimmer maken er een sensorische beleving van, waarin stiltes meesterlijk gedoseerd even effectief blijken als grootse actiescènes om een verbluffend gevoel van authenticiteit op te roepen. 

1.. Home

Een Vlaamse film op nummer één, dat we dat nog mogen meemaken. Met daadkracht en lef is Fien Troch er in geslaagd ongemakkelijke, harde cinema af te leveren, die op grandioos subtiele wijze de leefwereld van jongeren binnendringt en die met een ijzersterk gevoel voor sfeer en visuele allure in beeld te brengen. De jonge cast - allemaal debutanten - zorgt met een enorme naturel voor een uiterst geloofwaardige, indringende, subtiele kijk op communicatie tussen ouders en kinderen en op het moeizaam zoeken naar een rol in het grote theatersuk van het leven. Met een bloedmooie soundtrack onderstreept Johny Jewel de emotionele staat van de protagonisten. 

Dit een een productie van torenhoog niveau die zijn Vlaams-zijn achter zich weten te laat. Waarom kunnen zo weinig fimmakers van bij ons dit? Troch heeft duidelijk keihard gewerkt, is creatief en experimenteel, wordt omringd door ander talent, beschikt over een gelaagd, van échtheid zwellend scenario, heeft goede smaak en kent wat van film. Durven we stellen dat het gros van de Vlaamse filmmakers op één of meerdere van die criteria gebuisd is?

 

 

Sven De Schutter

 
Dimensions of dialogue
rating

Duur: 14 min. | 1982 | Land: | Regie: | Scenarist:

Toen Terry Gilliam (Monthy Python and the Holy Grail) in 2012 een lijst opstelde met zijn persoonlijke top 10 van animatiefilms mocht Dimensions of dialogue uit 1982 van de Tjechische stop-motion meester Jan Svankmajer uiteraard niet ontbreken. Gilliam blijkt lang niet de enige fan van de militante surrealist: zowel de gebroeders Quay (Street of Crocodiles, Anamorphosis) als Tim Burton (Vincent, Edward Scissorhands) noemden hem als één van hun grootste inspiritatiebronnen. Geen klein grut dus, en wie een iets bredere introductie zoekt verwijzen we graag door naar dit artikel.

Dimensions of dialogue is opgedeeld in drie hoofdstukken - "Eternal conversation" (Dialog věcný), "Passionate discourse" (Dialog vášnivý) en "Exhaustive discussion" (Dialog vyčerpávající) – waarin Svankmajer de verschillende aspecten van ‘dialoog’ op ludieke én verrassend pessimistische wijze bestudeert. Ook politieke statements schuwt hij niet, al zitten ze veilig verborgen onder een laagje ingenieuze stop-motion en claymation en een flinke dosis zwarte humor.

 

> KIJK ONLINE

Een man bestaande uit fruit en groenten, alsof hij is weggeslopen uit een werk van Giuseppe Arcimboldo, rolt jolig rond wanneer hij wordt opgeschrikt door een kletterend geluid van dreiging. Hij valt ten prooi aan een gelijkaardig schepsel, bestaande uit keukengerei: we zien scharen, lepels, potten en kaasraspen op gewelddadige wijze de aardappels, kroppen sla en tomaten vermalen. Wat overblijft van de ‘organische’ man is een onsmakelijk fruitpapje.

De rammelende ‘keukenman’ ondergaat even later hetzelfde lot, wanneer hij zijn meerdere moet erkennen in de intelligentsia: een allesverslindende man samengesteld uit encyclopedieën, briefpapier en geodriehoeken. Maar of deze ook is opgewassen tegen de compostbrei? Het proces herhaalt zich opnieuw en opnieuw: consumptie, reproductie, consumptie, reproductie, etc. Totdat een ‘nieuwe mens’ geboren/geproduceerd wordt…. Svankmajer’s synthese is echter allesbehalve idyllisch: bemerken we hier een snedige veroordeling van het utopische communisme?

Deel twee lijkt makkelijker leesbaar en behandelt de liefde. Romantici zijn echter gewaarschuwd: de uitkomst van het erotisch liefdesspel doet hier eerder denken aan Andrej Zvjagintsevs Loveless dan aan een doorsnee kleffe feelgoodfilm. Het begint nochtans veelbelovend. Twee kleifiguren zoeken voorzichtig toenadering: een lach, een blik, een eerste aanraking. Een tedere kus mondt uit in het samensmelten van het koppel. Wat volgt is een sequentie waarin Svankmajer op prachtige wijze seksualiteit, intimiteit en het alombekende gevoel van te willen fusioneren met je partner visualiseert.

Wanneer de vrijpartij erop zit en het koppel terugkeert naar zijn oorspronkelijke, tweedelige vorm blijken man en vrouw echter niet meer alleen te zijn. Een vormloze klodder klei – het ongewenste liefdeskind – probeert smekend de aandacht van zijn ouders te trekken. Noch vader, noch moeder erkennen het zielige kroost. Liefde verandert in haat, intimiteit in agressie. Het kind wordt niet enkel van ’s moeders boezem verstoten, maar wordt ook door de vader als wapen gebruikt. De komst van het arme schepsel verstoort bijgevolg de harmonie én de communicatie tussen de twee bedpartners; Svankmajers pessimisme krijgt opnieuw de bovenhand.

Klauwende kleifiguren! Vlezige tongen!

Ook de interacties in het derde segment lopen steevast faliekant af. Twee kleien kletskoppen, met de neuzen naar elkaar gericht, bieden elkaar objecten aan die ze – bijgestaan door een cartoonesk geluidje – uit hun mond tevoorschijn toveren. Komt de ene met een tandenborstel, dan presenteert de ander een tube tandpasta. Zo gaat het even door en op eerste zicht lijken ze mekaar behulpzaam te assisteren: brood vs. boter, potlood vs. slijper en schoen vs. veters. Desalniettemin beginnen de mannen in hun haast fouten te maken en belandt de tandenborstel in de slijper en de boter op de schoen. Gefrustreerd schakelen ze in een hogere versnelling in de hoop hun fouten recht te zetten, maar het kwaad is geschied. Uitgeput zakken de twee hoofden ineen.

Alhoewel dit driedelige meesterwerkje resoluut voor een Oost-Europees pessimisme kiest, is het geen bedrukkende kijkervaring geworden. Integendeel: Svankmajers ideëen worden op een ludieke wijze gepresenteerd en zijn techniek is van zo'n hoog niveau dat je als kijker niet anders kan dan je te laten overspoelen door die sublieme vernuftigheid. Voorts kunnen weinig animatiefilms tippen aan de ongewone tactiliteit die Dimensions of dialogue tentoonspreidt – die klauwende kleifiguren! die vlezige tongen! – waarin de simpelste objecten een tastbare sensatie oproepen. Dit alles resulteert in een perfecte kortfilm, zowel voor zij die graag Svankmajers ingeniositeit bewonderen, alsook voor enthousiastelingen van politieke cinema, die een mondje kunnen meepraten over Marx’ dialectische verhoudingen.

In 2016 zette de 81-jarige Svankmajer een crowdfundingcampagne op poten om zijn zelfverklaarde laatste film te kunnen financieren. “Surrealism’s not dead,” exclameert hij inmiddels, want in een mum van tijd haalde hij het beoogde bedrag binnen. Langspeler Insects, een herbewerking van een toneelstuk van de gebroeders Čapek en Kafka’s De Gedaanteverwisseling, kon dankzij die genereuze steun van meer dan tweeduizendzevenhonderd bijdragen het daglicht zien. Ondertussen bevestigde Internationaal Film Festival Rotterdam dat ze de film in wereldpremière zullen tonen: een goed excuus om een bezoekje te brengen aan onze noorderburen, zo lijkt ons.
 

Michiel Philippaerts
 
The Hunger
rating

Duur: 21 min. | 2017 | Land: Noorwegen | Regie: | Cast: , , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

De Noorse regisseur Kenneth Karlstad is met The Hunger, oftewel ‘Gutten er sulten’ in het Noors, niet aan zijn proefstuk toe. Eerder blikte hij al tal van reclamefilmpjes en muziekvideos in en in 2013 maakte hij zijn kortfilmdebuut met She’s a stranger. Waar deze laatste focuste op twee meisjes, duikt Karlstad deze keer onder in de geest van een zestienjarige jongen die op zoek is naar erkenning.

 

> TRAILER

Dat Jørgen de hoofdfiguur is van dit verhaal, maakt hij al snel duidelijk wanneer hij al kijkend in de camera zegt dat deze film over hem gaat. Hij is een puber die zichzelf een stoer imago probeert aan te meten. Hiervoor zoekt hij contact met een notoire crimineel bij wie hij hoopt drugs te kopen. Alleen loopt de ontmoeting niet zoals hij had gepland.

Wat The Hunger opvallend maakt, is de manier waarom de film weergeeft hoe Jørgen zelf zijn leefwereld aanvaardt en hoe deze soms botst met de realiteit. Oorverdovende elektronische muziek, een flashy montage en een vaak felrode belichting zijn een visuele veruitwendiging van Jørgens nood om zich te identificeren met een machocultuur. Al is dit een cultuur die hier vooral nefast en vernietigend blijkt te zijn en waarbij agressie, stoerdoenerij en alfagedrag primeren.

 

Intrigerende blik op het verlangen naar erkenning.

Dat dit niet helemaal Jørgens wereld is, blijkt bijvoorbeeld uit de eerder alledaagse scènes met zijn vader. Maar ook hoe Karlstad de scènes met de crimineel visualiseert, helpen daarbij. Soms lijkt het of we naar een horrorfilm van Dario Argento op XTC aan het kijken zijn. Het einde draait helaas uit op eerder een niemendalletje - wat bijzonder spijtig is. Daardoor blijkt deze kortfilm bovenal toch ‘style over substance’ te zijn.

 

Jeroen Van Rossem
 
Fucking bunnies
rating

Duur: 17 min. | 2017 | Land: Finland | Regie: | Cast: , , , | Scenarist: , | Producent: , , | Productiehuis:

Raimo is een doodgewone Finse man die geniet van zijn rustig leventje in een burgerlijke wijk. Hij is echter nog op zoek naar een medespeler om een ontspannend spelletje squash te spelen. Daarvoor prikt hij een zoekertje op het centrale prikbord van hun appartementsblok. Raimo krijgt al snel reactie, maar niet van een persoon die hij in gedachten had.

 

> TRAILER

Maki is de nieuwe buur van Raimo en wil maar al te graag ingaan op de open uitnodiging. Maar omdat Maki er nogal vreemde gewoontes op nahoudt, wil Raimo helemaal niet met hem optrekken. Maki is het hoofd van een sekte die op zijn eigen appartement niet alleen de duivel aanbidt, maar ook geregeld een gezellige orgie houdt. Daarnaast lopen alle ingewijden (ook kleine kinderen) met beschilderd hoofd vol verwijzingen naar Satan rond. Absurditeit troef in deze kortfilm.

Wat het geheel nog gekker maakt is dat iedereen uit de omgeving van Raimo doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. De duivelaanbidder is best wel een sympathieke kerel, waardoor hij bij velen lof oogst, en niet in het minst bij Raimo’s vrouw. De squasher weet niet wat hij moet aanvangen met de situatie en bij momenten dreigt zijn eeuwig rustige gemoedstoestand om te slaan.

Regisseur Teemu Niukkanen heeft reeds diverse muziekvideo’s, commercials en sketches op zijn conto staan. Deze amusante fictiefilm is zijn geslaagde kortfilmdebuut.

Amusante absurditeit troef.

Fucking bunnies is zonder meer grappig en tegelijkertijd onderhoudend. Op een humoristische wijze stelt Niukkanen een abstract begrip als ‘normaliteit’ en ‘norm’ in vraag. Hij portretteert zijn hoofdpersonage als een volslagen irrationele xenofoob die tegen alle signalen in blijft vasthouden aan zijn vastgeroest begrip van normaliteit. Zal Raimo komaf maken met zijn vooroordelen en vriendschap sluiten met de sympathieke duivelaanbidder?

Glimlachen op de gezichten van het publiek verzekerd bij deze zwarte doch licht verteerbare komedie.

 

Jannes Callens

Anima 2018

Court Mais Trash 2018

 
Graduation 97
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

TV-hersteller Roman loopt door de Oekraïense vrieskou met televisieantennes op de rug. Het lijken wel vleugels, maar opstijgen uit zijn vervelend voortkabbelende leven blijkt geen optie. En de afstandsbedieningen die hij op de markt verpatst, verkopen voor geen meter.

Toch houdt Roman er de moed in – onze protagonist tovert geregeld een brede glimlach tevoorschijn vanonder zijn smalle walrussnor. En als je naar het leven lacht, lacht het blijkbaar terug. Romans childhood crush Ludya was jaren uit zijn zicht verdwenen, maar dan duikt zij plots op aan het marktkraam met voorverpakte fabriekscakes. Dit keer laat hij haar niet zomaar vertrekken.
 

> TRAILER
 

Regisseur Ostrikov, eind de twintig met rechtendiploma, volgde in 2013 een opleiding scenarioschrijven aan de New York Film Academy en is ondertussen een bekende naam in de Oekraïense filmscène. Met deze Graduation 97 slaat hij een heel eigen toon aan. De film is evengoed een wrange komedie, maar anders dan bij Aki Kaurismäki of Roy Andersson druipt de levensmoeheid hier niet van gebelgde tronies.

Oekraïense komedie met internationale schwung.

Van bij de toevalsontmoeting excelleert het acteursduo in laconieke gezichten met lieve glimlachjes. We krijgen hun deadpan replieken te zien in grote close-ups. Tot de situatie escaleert. Kon moeilijk anders want zoals we weten uit The Shining, waarvan Roman een poster hangen heeft in zijn kleine appartement: all work and no play maakt saaie boys and girls.

De film versierde een nominatie voor de European Film Awards op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Wij duimen mee voor een verdiende award. 

 

Jan Sulmont
 
May day
rating

Duur: 22 min. | 2017 | Land: België | Regie: , | Cast: , , | Scenarist: , , | Producent: , | Productiehuis:

Thierry Van de Casteele heeft een probleem: hij wordt binnenkort geopereerd en zal hierdoor een maand niet kunnen werken. Zijn éénmansbedrijf verwaarlozen – hij is een kleine zelfstandige krantenbezorger – is echter geen optie, dus moet hij dringend op zoek naar vervanging om zijn ronde over te nemen.

Hij komt op het geniale idee om alle kandidaten tegelijkertijd uit te nodigen op zijn appartement en hen vervolgens veilingsgewijs te laten bieden op de job. De sollicitant die het laagste salaris voorstelt, gaat ermee aan de haal.

 

 

Meer hebben Olivier Magis (Le secret des dieux) en Fedrik De Beul (Août 1914, Kong aan zee) niet nodig als uitgangspunt om met May day een intelligente zwarte komedie af te leveren. Ze slagen hierin dankzij de naturalistische acteerprestaties, de scherpe dialogen én het authentieke Belgische gevoel voor humor.

Doordat het experimentele ‘sollicitatiegesprek’ plaatsvindt op één locatie en de werkzoekenden - een mooie dwarsdoorsnede van de Brusselse bevolking - in een kwetsbare positie worden gedwongen, creëren de filmmakers bovendien een microsamenleving waarin de cultuur-, klasse-, taal- en genderverschillen plots pijnlijk duidelijk worden.

Het duurt bijgevolg niet lang tot de hele situatie drastisch escaleert. Wanneer iemand oppert dat er rekening gehouden moet worden met wie de job het meest verdient, is de repliek lekker laconisch: “Chacun sa merde.” Of je nu een alleenstaande moeder bent of een vader met Alzheimer hebt: voor empathie is er geen plaats in de veldslag om een job. Racisme, kansarmoede en zelfs communautaire kwesties – inderdaad, een zéér Belgische film – borrelen langzaam naar de oppervlakte en al gauw wordt iemand hardhandig uit het appartement verwijderd. Via dit heerlijke cynisme leggen Magis en De Beul een onmenselijk systeem bloot waarin elk individu zijn eigen prijskaartje heeft.

De veldslag om een job.

May day bewijst nog maar eens hoe de beste kortfilms vaak rond kleine, simpele ideeën draaien, die vervolgens minutieus worden uitgewerkt. Dankzij een pienter regisseursduo en een straffe ensemblecast (Thierry Hellin, Joren Seldeslachts, Chokri Ben Chikha, etc.) springt de film immers meteen in het oog in de nogal makke Vlaamse competitie op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven dit jaar. In Warschau ging de film aan de haal met de Grand Prix - lonkt er in Leuven ook een prijs?

 

Michiel Philippaerts

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS