Holebifilmfestival 2017

Verspreid over cinema's op maar liefst dertien verschillende locaties woekert sinds 10 november en nog tot 3 december het Holebifilmfestival doorheen Vlaams-Brabant (en ook iets daarbuiten). Naast allerhande LGTBQ+-langspeelfilms, kan je er ook terecht voor een rijke portie queer kortfilms. Ondertussen al acht jaar een vaste waarde op het festival: de Holebikort-wedstrijd.

 

De kortfilmwedstrijd 'Holebikort' haalt de mooiste queerkortfilms uit de hele wereld naar België. De wedstrijd staat open voor zowel professionele als niet-professionele regisseurs uit binnen- en buitenland. Deelnemers maken kans op vertoning van hun film tijdens de openingsavond of tijdens een voorstelling van de komende editie van het Holebifilmfestival.

 

Dit jaar bereikten het festival maar liefst 160 inzendingen uit 38 landen, hoofdzakelijk uit Europa, Amerika en Australië, maar ook steeds meer uit Azië. Een jury bepaalt welke films uiteindelijk opgenomen worden in de selectie. Die jury bestond dit jaar uit regisseur en juryvoorzitter Lieven Debrauwer, filmdocenten Judith Franco, Kris Mergan en Alexander Dhoest, algemeen coördinator van het Internationaal Kortfilmfestival Leuven Vincent Langouche en Pink Screens-medewerkster Ombeline Oversacq.

 


Calamity (dir. Maxime Feyers, Séverine De Streyker)

 

'Calamity'

Tijdens de Openingsavond van het Holebiflmfestival koos het aanwezige publiek Calamity van Maxime Feyers en Séverine De Streyker als winnaar uit de vijf kortfilms die door de professionele jury waren voorgedragen. Aan deze prijs hangt een bedrag van €2000,- vast.
 

In de film van Feyers en De Streyker is te zien hoe de nieuwe vriendin van de jongste zoon binnen een doordeweeks Waals gezin het leven van ouders France en Lucien helemaal overhoop haalt. De jury prees het feit dat de film gemaakt werd in een typisch Belgische stijl die baadt in het magisch realisme. De stijl is fluide en niet-binair. Vorm en inhoud sluiten zeer goed op elkaar aan.

 

Holebikort-avond

Tijdens de Holebikort-avond op maandag 20 november om 19u30 wordt de juryselectie vertoond. Hierin zitten de genomineerde films die mee streden naar de hoofdprijs Holebikort 2017 tijdens de openingsavond, maar ook kortfilms die een speciale vermelding kregen. Place to be: de Vesalius-zaal van Cinema ZED. Dit is de volledige line-up:

 

- Calamity (dir. Maxime Feyers & Séverine De Streyker) - België, 22'
- More than god (dir. Kev Cahill) - Ierland, 9'
- Curmudgeons (dir. Danny DeVito) - Verenigde Staten, 16' [kijk online]
- Please hold (dir. Jerell Rosales) - Verenigde Staten, 15'
- Mukwano (dir. Cecilie McNair) - Denemarken, 20'
- In a Heartbeat (dir. Esteban Bravo & Beth David) - Verenigde Staten, 4'
- Et pourquoi pas? (dir. Nicolas Fay & Blanche Pinon) - Frankrijk, 12'
 
 
Zin om erbij te zijn? Wij geven vijf duotickets weg! Je kan ze winnen door te mailen naar info@kortfilm.be!
 
 
 
Meer info & tickets via www.holebifilmfestival.be!

Niels Putman

 

 
Keep going
rating

Duur: 20 min. | 2015 | Land: Zuid-Korea | Regie: | Cast: | Scenarist:

Dat de Zuid-Koreanen straffe films kunnen maken, wisten we al. Dat er nieuw opkomend talent zit aan te komen, kunnen we nu ook bevestigen. Eén van deze  jonge wolven zou wel eens Kim Geon kunnen zijn, die met zijn afstudeerwerk Keep going bewijst dat hij heel wat in zijn mars heeft.

 

> TRAILER

In deze science-fiction kortfilm maken we kennis met Yeonhee, wiens synthetisch hart het heeft begeven. Er is ook robot Margo, die zichzelf aan dat hart gekoppeld heeft, zodat Yeonhee kan blijven leven. Geon schetst een somber toekomstbeeld waarbij robots opgejaagd worden en Yeonhee en Margo op de vlucht moeten.

De hele film draait rond de confrontatie tussen het duo en een groep overlevers die zich verschanst heeft in een gebouw. De regisseur brengt dit conflict stijlvol en met veel finesse in beeld. Bovenal vallen ook de hoge productiewaarden van dit afstudeerproject op. Met knappe computereffecten (let op de robot!), prima kostumering en een uitstekende set design flirt deze film met het niveau van een volwaardige blockbuster. Toegegeven: de vuureffecten konden misschien beter, maar verder valt er op de visuals weinig aan te merken.

Boeiende wereld in deze Zuid-Koreaanse sci-fi actiefilm.

Doordat de film voor meer dan de helft uit actiescènes bestaat, is er helaas weinig ruimte gelaten voor een sterk plot of een interessante personageontwikkeling. Jammer wel, want er zit duidelijk een interessante premisse verscholen onder dat alles. Als kijker wil je de zowel de wereld die Kim schetst, alsook de twee hoofdpersonages beter leren kennen. Daardoor weet ook het einde van de kortfilm niet de gewenste emotionele impact te bereiken – de empathie blijft uit.

Als visitekaartje is Keep going echter zeker meer dan geslaagd en de wereld die Kim in zijn kortfilm creëert, smaakt naar meer.

Jeroen Van Rossem
 
Who's who in Mycology
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: Tsjechië | Regie: | Cast: | Scenarist: , , | Producent: , , ,

Dat ze in Tsjechië een unieke beeldtaal en verbeelding hebben, weten we dankzij het werk van Jan Svankmajer (Lunacy, Otésanek), Jirí Barta (Toys in the attic) en Jaromil Jireš (The Cry) – om er enkelen te noemen. Zelfs in hun meest onschuldige animatie sluimert de combinatie door van kinderlijke naïviteit met de donkere kanten van het leven - dikwijls sprookjesachtig of surrealistisch in beeld gebracht.

Ook in Who’s who in Mycology van de Tsjechische Marie Dvorakova komen deze elementen terug.

 

> TRAILER

Wanneer een man een meisje thuisbrengt na een feestje, komt hij in een surreële wereld terecht waarin kurkentrekkers gebruikt worden om gordijnen te openen en waar boeken vol bebaarde mycologen tot leven komen. Het meisje – de onschuld zelve – slaapt haar roes uit, terwijl de man de gekste dingen meemaakt.

Blijkbaar heeft deze jonge vrouw een fascinatie voor zwammen en wanneer de man een fles wijn ‘Baron de Fungi’ in haar appartement vindt, wordt een mechanisme van opeenvolgende acties in werking gezet. Alles wordt met veel humor en moeiteloos, doch esthetisch, verbeeld.

Kinderlijke naïviteit flirt met de duistere kant van het leven.

Heel knap dat deze film in de selectie van het Razor Reel-festival van 2017 zit, want het bewijst dat horror meer te bieden heeft dan enkel de gore- en slasher-films. Marie Dvorakova weet het afwijkende (of datgene dat wij als minder mooi beschouwen) – namelijk schimmels – heel aantrekkelijk te maken. Dvorakova trekt je vanaf het eerste moment binnen in een heel aparte, fantastische wereld waar de verbeelding overheerst; één die de realiteit overstijgt en die ons weer op een kinderlijke manier laat dromen.

De regisseuse weet zich dus met haar film binnen die Tsjechische traditie te plaatsen, zonder dat haar 35mm-esthetiek aan schoonheid moet inboeten. Ze won er een Student Academy Award voor.

Carmen van Cauwenbergh
 
Bye bye baby
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: | Regie: | Cast: , , , | Scenarist: , | Producent: ,

Pablo S. Pastor: een betere naam om geschiedenis te schrijven in het horrorgenre kan je bijna niet bedenken. Met al twee horror-kortfilms op zijn naam en het recente Bye bye baby is hij alvast goed op weg. Deze laatste bewijst ineens ook dat hij zijn klassiekers kent.

William Castle, Quentin Tarantino, Tobe Hooper, Wes Craven, David Lynch: het zijn niet de minsten om naar te verwijzen. Maar Pastor gaat nog een stapje verder. Niet alleen knipoogt hij – eerder opvallend – naar deze grootmeesters, hij laat het geheel strak in elkaar vloeien én weet daarbij een eigen stijl te behouden.

 

> TRAILER

Een eclectische stijl weliswaar. Jaren vijftig, tachtig en negentig vloeien vlotjes in elkaar over, maar dit voelt op geen enkel moment aan als een rommeltje. Dat Pastor erin slaagt om die verschillende invloeden tot één geheel te verwezen, is een prestatie op zich.

Denk aan de openingsscène van Scream en je hebt in grote lijnen de openingsscène van Bye bye baby: het naïeve meisje dat telefoon krijgt, de schommel, tot aan de kledij en het kapsel van Drew Barrymore toe. De toon voor de klassieke horrorfilm is gezet. Watson Pritchard – eigenaar van de mansion uit House on Haunted Hill – die ons toespreekt vanaf de beeldbuis, maakt het plaatje compleet. Gooi daar nog een kat, wat wormen, zombies, een automatisch spelende radio en televisie bovenop en je krijgt een mooi overzicht van zo mogelijk alle griezelelementen waar het horrorgenre sinds jaar en dag gebruik van maakt.

Ode aan de klassieke griezelfilm.

Je zou denken dat dit allemaal wat veel is voor in één film, maar door de afgemeten regie van Pastor resulteert dit vlekkeloos tot een op zichzelf staande prent. De rigide spanningsopbouw en enkele knappe camerastandpunten maken eveneens duidelijk dat deze postmoderne mix in minder deskundige handen tot een chaotische brij zou verworden.

De manier waarop hij bovendien kleuren inzet maakt van Bye Bye Baby een waar feest om naar te kijken; een ode aan de jaren tachtig met mistig blauw, een ode aan de jaren vijftig en zestig met de vintagegrading en in zijn geheel een ode aan de schoonheid van de Technicolor. Heerlijk.

 

Carmen van Cauwenbergh

Holebifilmfestival 2017

Holebikort 2017

 
Lichting 2017: RITCS

 

Na KASK en Narafi heeft nu ook de grootste filmschool van ons land een nieuwe lichting filmmakers de wijde wereld ingeduwd. Wij gingen uit goede gewoonte naar hun afstudeerwerken kijken en penden wat neer.

 

 

Niels Putman

 
The Day Mum Became a Monster
rating

Duur: 23 min. | 2016 | Land: Frankrijk | Regie:

Schoonheid zit van binnen, zeggen ze. En je moet van mensen houden om wie ze zijn, niet om hoe ze er uit zien. Maar voor de negenjarige Candice zal dit de een tikkeltje moeilijk zijn, want haar moeder verandert langzaam in een afgrijselijk monster in The Day Mum Became a Monster van de Franse regisseuse Josephine Hopkins.

 

 

Alles begint op een eigenlijk wat vreemde manier wanneer haar moeder zich verstrooid en apathisch op haar werk verwond aan de schild van een schildpad. Ondertussen leren we Candice ook kennen als een buitenbeetje tijdens een verjaardagsfeestje. Het verdwijnen van de vaderfiguur zit hier voor iets tussen. Voor deze bijzondere gezinssituatie lijkt deze kortfilm de mosterd wat te halen bij de Australische horrortopper The Babadook, maar dan met een stevige dosis body horror in plaats van een terroriserende klopgeest.

De transformatie van de moeder is lichtjes teleurstellend omdat er hier niets nieuws onder de zon is. Loskomende nagels, rottende huid, haaruitval: we hebben het al eerder mogen aanschouwen. De wisselende toon van de film helpt het inlevingsvemogen ook niet echt vooruit. De personages blijven bovendien ook vrij oppervlakkig, waardoor je weinig voeling krijgt met zowel moeder als de dochter.

Monsterfilm laat weinig indruk na.

Visueel weet The Day Mum Became a Monster ook niet echt een indruk na te laten. De film werd volledig uit de hand gefilmd, wat voor sommige scènes werkt, maar helaas niet over de gehele lijn. De camera die constant lichtjes beweegt, zelfs tijdens rustige scènes, werkt eerder irriterend. De special effects voor het monster zien er degelijk uit, maar het monster zelf is weinig memorabel.

Wanneer het monster in dit soort films niet weet te overtuigen, dan weet je dat Hopkins’ kortfilm helaas wat tekort schiet.

Jeroen Van Rossem

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS