Filmfestival Oostende 2017


 

De herfst hangt in de lucht, de kindjes gaan weer naar school, collega’s zijn het kantoor terug binnengedruppeld na enkele weken vakantie. Maar ook: de kleinere bioscopen breiden na een zomerslaapje hun programmatie opnieuw uit en het filmfestival van Venetië heeft de aftrap gegeven van het festivalnajaar. Eén Belgisch pareltje is ondertussen niet meer weg te denken bij het ontwaken van de festivalherfst: Filmfestival Oostende.

 

Voor de elfde keer ontpopt de badstad zich gedurende een dikke week tot het cine-walhalla van Vlaanderen. Mascotte en MC van dienst voor deze editie is de immer geliefde Wim Opbrouck, die voor de trailer van het festival zijn vrouwelijk kantje liet spreken (we like!). Een vleugje spanning en gala ontbreekt zeker niet, dankzij de uitreiking van de Ensors die het festival traditiegetrouw afronden.
 

Hoewel de kortfilms hier en daar een beetje verdoken zitten tussen de programmatie, wordt de aandacht voor de korte film vanuit Oostende ieder jaar een tikje groter. Zo steunt ook ShortsTV, één van de grootste internationale kortfilmplatformen, het Oostendse festival. Al meer dan tien jaar brengt de website de Oscargenomineerde kortfilms naar toeschouwers over heel de wereld.

Op Filmfestival Oostende tonen ze een exclusieve release van de meest spectaculaire kortfilms van dit jaar in de categorie live-action (zondag 10 september om 10u, met onder meer Timecode, Sing, Silent Nights, La Femme et La TGV en Ennemis Intérieurs) en animatie (zondag 10 september om 10u30, met onder meer Blind Vaysha, Borrowed Time, Pear Cider & Cigarettes, Pearl en Piper).
 

 


Lost in the middle (dir. Senne Dehandschutter) is één van de wereldpremières op het festival. Lees onze bespreking.

 

 

Zin in een kortfilm? Wij geven voor onderstaande voorfilms (en hun gelinkte langspeelfilm of kortfilm) VIJF DUOTICKETS NAAR KEUZE weg. Het enige wat je daarvoor moet doen, is mailen naar info@kortfilm.be!

 

 

__ VOORFILMS

Filmfestival Oostende pakt dit jaar uit met een mooi aantal wereldpremières. De meeste kortfilms worden geprogrammeerd als ‘voorfilm’ voor een langspeelfilm (vaak binnen hetzelfde thema). Bovendien lijken heel wat films ook inhoudelijk of productioneel een opmerkelijke linkt met de stad te vertonen.

 

Zes kortfilms werden gemaakt nadat de student-regisseur in kwestie vorig jaar in de prijzen viel binnen de Studentencompetitie op het festival. Dit jaar vindt die competitie opnieuw plaats, al voor de zesde keer ondertussen. Klik hier voor meer info.

 

In chronologische volgorde van vertoning:

 

 

MAVERICK
(dir. Domien Huyghe, 20’)
 

Deze avontuurlijke familiekortfilm van Domien Huyghe gaat over de achtjarige Stan. Hij gebruikt sinds de dood van zijn vader zijn fantasie om alles wat rondom hem gebeurt te plaatsen. De dag waarop hij en zijn familie verhuizen denkt Stan dat hij een vliegtuig neergeschoten heeft. Hij beslist op zoek te gaan naar het wrak. In de cast vinden we onder meer Andreas Van der Meulen, Emma Verlinden en Hilde de Baerdemaker terug.
 

Maverick speelt voor Cruelty, op zaterdag 9 september om 19u45.

 

 

*

 

TAKE GOOD CARE OF MY BABY
(dir. Nicolas Daenens, 30’)
 

'De Nieuwe Stad' is een bijzondere wijk in Oostende. Een eiland in de stad met hoogbouw, een doolhof van sociale woningen, voetbalpleintjes en smalle achterafsteegjes. Kwetsbaarheid wordt er gecompenseerd met een stevige dosis authenticiteit, humor en solidariteit. Regisseur Nicolas Daenens (A Day in a Life) en schrijfster An De Gruyter doken samen met kleinVerhaal en Samenlevingsopbouw West-Vlaanderen een aantal maanden onder in De Nieuwe Stad om er met de bewoners een kortfilm te maken die de eigenheid en kracht van hun wijk zichtbaar maakt voor de 'buitenwereld'.
 

Je kan Take Good Care of My Baby twee maal bekijken op zondag 10 september - om 10u & om 16u30.

 

*

 


Maregrave (dir. Justine Cappelle).
 

 

MAREGRAVE
(dir. Justine Cappelle, 28’)
 

Deze korte documentaire van de Oostendse regisseuse Justine Cappelle, haar afstudeerproject aan het RITCS, toont op een impressionistische wijze de dreigende Noordzee als symbool voor menselijke ontaarding. Wij zijn vol lof over deze film, lees onze volledige bespreking hier & klik hier voor een trailer. Cappelle won op het Filmfestival Oostende van vorig jaar één van de tien prijzen binnen de Studentencompetitie.
 

Cappelle’s kortfilm wordt gekoppeld aan de korte docu Oosteroever, op zondag 10 september om 10u15.

 

*

 

OOSTEROEVER
(dir. Quinten Wyns, 23’)
 

Een andere Oostendse regisseur die met een afstudeerproject komt pronken is Quinten Wyns. Zijn korte documentaire Oosteroever ontdekten we reeds tijdens ons bezoek aan de Graduation Show van het KASK vlak voor de zomervakantie. Wyns’ filmstijl deed ons denken aan het werk van de Portugese regisseur Pedro Costa: overwegend in het donker gefilmd, heel vaak gebruikmakend van close-ups, chiaroscuro en een heel sobere, weldoordachte soundtrack

De Oosteroever is de Oostendse buurt waar de vissers hun netten breien, kaarten en de tijd doden. Althans vandaag nog. De omgeving wordt nu immers gesloopt. Hoge, witte appartementsgebouwen verrijzen waar wat verder oude vissersloodsen gesloopt worden. In een kort documentaireportret schetst Marnix Verleene, zelf een visser, de ingrijpende veranderingen van zijn stad.
 

Oosteroever wordt gekoppeld aan de korte documentaire Maregrave van Justine Cappelle. Je kan beide documentaires achtereenvolgens gaan bekijken op zondag 10 september om 10u15.

 

*

 

LOST IN THE MIDDLE
(dir. Senne Dehandschutter, 17’)
 

Misschien wel de meest geanticipeerde wereldpremière voor een kortfilm tijdens Filmfestival Oostende dit jaar. Lost in the middle van regisseur-acteur Senne Dehandschutter kende een erg indrukwekkend productieproces, met opnames in ruïnes in Marokko dat voor de gelegenheid dienst doet als faux Syrië. Wij zijn alvast erg onder de indruk, lees onze volledige recensie.
 

Het verhaal speelt zich af aan het begin van het Syrische conflict, voor de oprichting van IS. Heel wat Belgische moslimjongeren vertrokken naar Syrië om te vechten voor Assad. Ze werden niet allemaal extremisten: sommigen kwamen na een paar weken geschokt en gedesillusioneerd terug. Ze stonden niet zo ver af van de jonge Westerse journalisten die hun carrière in Syrië een boost wilden geven. Beiden werden gedreven door een gevaarlijke combinatie van idealisme en een zoektocht naar avontuur.
 

Lost in the middle wordt op zondag 10 september om 18u00 voorafgegaan door de Ensor-genomineerde animatiefilms van dit jaar (zie verderop).

 

*

 

DAG VREEMDE MAN
(dir. Anthony Schatteman, 19’)
 

Wat kunnen we nog schrijven over de laatste kortfilm van Anthony Schatteman (Kus me zachtjes, Volg mij)? Dat Master of Ceremonies Wim Opbrouck in deze film als drag queen opduikt, misschien? Geen toeval: Schatteman stond ook in voor de promospot voor het filmfestival, waarin Opbrouck het travestietnummertje nog eens over deed. Opmerkelijk ook: acteur Arend Pinoy kreeg voor zijn vertolking in deze film een prijs op het Brussels Short Film Festival. Lees onze volledige bespreking over deze kortfilm hier.
 

Dag Vreemde Man speelt voor Hampstead, op zondag 10 september om 19u45.

 

*

 

ANDERS
(dir. Rutger Denaet, 17’)
 

Een nogal vreemde eend in de bijt is de film van de 18-jarige Rutger Denaet. Een film vol goede bedoelingen en een mooie boodschap, maar ondanks de steun van Stad Oostende één van een erg laag niveau. Over Max, een 16-jarige jongen die ontdekt dat hij zich seksueel eigenlijk meer aangetrokken voelt tot jongens, maar dat niet wil aanvaarden.
 

De kortfilm speelt voor Die Mitte der Welt, op maandag 11 september om 20u.

 

*

 

KRAKEEL
(dir. Mattijs Driesen, 20’)
 

Mattijs Driesen is één van de zes winnaars die vorig jaar een prijs won binnen de Studentencompetitie van het festival. Wij zagen Driesens afstudeerfilm enkele maanden geleden al, tijdens de grote Graduation Show van KASK. Over zijn korte documentaire schreven we toen: Driesen slaagt er goed in om de nachtelijke non-gesprekken te voorzien van een zekere magie; er hangt elektriciteit in de lucht. Een worstelpotje tussen de twee jongens vertelt meer dan duizend woorden: het is de pracht van het rondhangen, het ‘niks doen’ dat zo eigen is aan hun leeftijd. De film mist focus en had gerust wat korter mogen zijn, maar op het einde ben je toch blij dat de filmmaker aanwezig was op die speciale nacht dat er niks – of juist van alles – gebeurde.   
 

Deze korte documentaire gaat de film Dark Fortune vooraf, op dinsdag 12 september om 19u45.

 

*

 

HUGS AND HURRICANES
(dir. Diëgo Nurse, 17’)
 

Deze korte documentaire is een persoonlijk portret van de regisseur, een jonge vader met ADHD  en zijn geadopteerd, autistisch zoontje van vier. Dankzij de illustraties van Els Decaluwe biedt de film een persoonlijke kijk op een onconventioneel gezin. Regisseur Diëgo Nurse won vorig jaar een prijs binnen de Studentencompetitie op het festival.
 

Hugs And Hurricanes gaat de film Wind River vooraf op woensdag 13 september om 19u30.

 

*

 


Les Homards Immortels (dir. Kate Voet).
 

 

LES HOMARDS IMMORTELS
(dir. Kate Voet, 13’)
 

Ook regisseuse Kate Voet won vorig jaar een prijs tijdens de Studentencompetitie van het festival. Haar Les Homards Immortels is een bijzonder mooie kortfilm: een intiem verhaal over de oerkracht die ons allen bindt. Lees hier onze volledige bespreking.
 

Les Homards Immortels gaat de langspeelfilm In Times Of Fading Light vooraf, op donderdag 14 september om 18u15.

 

*

 

AL WAS HET MAAR VOOR EVEN
(dir. Sophie Kurpershoek, 30’)
 

Nog zo’n winnaar van de Studentencompetitie van Filmfestival Oostende 2016 is Sophie Kurpershoek. Al was het maar voor even vertelt het verhaal van een jong gedesillusioneerde kunstenares die haar rug gekeerd heeft naar de wereld. In een verlaten landschap ontmoet ze Emily, een nuchtere geologe. Hun leven is idyllisch, totdat de echte wereld komt aankloppen. In de korte film spelen onder meer Charlotte De Bruyne (Little Black Spiders) en Sallie Harmsen mee.
 

Kurpershoek's film mag vier andere kortfilms voor gaan, namelijk de genomineerden voor de Ensor Beste Korte Fictiefilm van dit jaar (zie verderop). Te zien op zaterdag 16 september om 14u.

 

 

 

_ ENSORS

Zoals ieder jaar krijgt Filmfestival Oostende de eer om op het einde van de rit ook nog de Ensors (de Vlaamse filmprijzen) uit te delen. In de kortfilmjury dit jaar zetelen scenarioschrijfster Sanne Nuyens (Dura Lex, Robyn O.), producent Xavier Rombaut (Las Meninas), filmregisseur Eva Cools (Las Meninas, El Camino del Deseo), actrice Anemone Valcke (Offline, Aanrijding in Moscou) en cameraman Anton Mertens (Nymphet, De Naam van de Vader, Engelenbak). Leuk feitje: de jury selecteerde dit jaar 57% studentenwerk, chapeau!

 

Uitzonderlijk koos de jury dit keer vier genomineerden binnen de categorie Beste Korte Fictiefilm. Geheel terecht, denken wij. Het is dan ook geen toeval dat elk van deze vier genomineerde kortfilms op ons lijstje van ‘Beste Vlaamse Kortfilms van 2016’ pronkten. De genomineerden zijn allemaal op het grote scherm te zien op zaterdag 16 september om 14u (na de korte film Al was het maar voor even van Sophie Kurpershoek).

 

 

 

 

In de categorie Beste Korte Animatiefilm geen minder terechte keuzes, integendeel. Antarctica van Jeroen Ceulebrouck maakte deel uit van de Officiële Selectie van het prestigieuze kortfilmfestival van Clermont-Ferrand dit jaar. Catherine van Britt Raes tourt ondertussen sinds eind vorig jaar de hele wereld rond. En Kastaars van Jasmine Elsen, haar afstudeerfilm aan het RITCS, leverde haar niet alleen een VAF Wildcard op, maar ook een selectie op zoek goed als elk Vlaams (kort)filmfestival. De genomineerden binnen de categorie 'animatie' zijn allemaal op het grote scherm te zien op zondag 10 september om 18u00 (voorafgaand aan de wereldpremière van de kortfilm Lost in the middle.)

 

 

Bovendien werden voor het derde jaar op rij ook enkele directors of photography genomineerd voor hun opmerkelijke camerawerk. Dat zijn dit keer Dries Vanderaerden voor zijn werk in On Attend, Brecht Goyvaerts voor Dag Vreemde Man en Grimm Vandekerckhove (Guest) voor St. Hubert.

 

Op 16 september weten we dan wie er is gewonnen.  

 

***

 

Alle info over het festival vind je via filmfestivaloostende.be of via hun Facebookpagina.

 

 

 

 


Jana Dejonghe

 

 
Maregrave
rating

Duur: 28 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Filmschool: RITS

Justine Cappelles afstudeerwerk aan het RITCS is een beklijvend portret van de Oostendse Noordzee geworden. Na enkele prachtige onderwaterbeelden wordt de kijker ingeleid door de sprekende tij-meter van Oostende – ook wel een ‘maregraaf’ genoemd. Alles wordt begeleid door indrukwekkende close-ups van het sprekende en mysterieuze toestel. Deze korte documentaire blinkt uit in subtiliteit.

 

> TRAILER

 

Op onze nuchtere maag maakt regisseur Cappelle meteen komaf met ijdele hoop op een lofzang. Berichten over vreselijke ongelukken op zee liegen er niet om: de Noordzee zal hier niet als held uitkomen. Mocht de zee voor één dag antropomorf verworden, zou het eerste menselijke wapenfeit van de watermassa Cappelle een proces aandoen zijn. Maar zo'n vaart loopt het echter niet. Om het met de woorden van de allerlaatste Belgische aalmoezenier van de visserij te zeggen: "Hoe langer een mens in zee ligt, hoe minder menselijk hij wordt." De zee is niet des mensen. De zee is groots in zijn neutraliteit. Het gaat ongevoelig, emotieloos en onstuimig om met de mens. Wordt dit dan toch een soort heldenepos?

De tragische woorden van de aalmoezenier krijgen in combinatie met dreigende onderwaterbeelden een haast sublieme dimensie. Cappelle ondermijnt met de mijmerende beelden iedere houvast die de kijker nog rest nét op het moment dat de aalmoezenier spreekt over 'zekerheid van identificatie'. Qua contrastwerking kan dit wel tellen.

Vervolgens bezoeken we een gedenkteken ter ere van slachtoffers van de nietsontziende golfslagen. De aanwezige spreker wordt genadeloos onderbroken door een voorbijrazende Sea King-helikopter. Zelden zo'n betekenisvol memento mori beleefd. Alweer een slachtoffer; alweer een familie uit elkaar gerukt. Alle woorden die daarop volgen zijn ontoereikend: een meesterzet van Cappelle.

Een subliem portret van de Noordzee als slokop.

De zee fungeert als mythische topos: een onverschillige en goddelijke slokop. Het graf van ontelbare dierbaren; een plaats van hoop voor een opportunistische goudzoeker; herberg van lang vervlogen tijden.

Een personage vertelt dat door een grote storm in 1396 het eerste Oostende van de kaart werd geveegd. Cappelle herinnert de kijker eraan: de geschiedenis herhaalt zich ongetwijfeld. Uiteindelijk is de mens altijd de zwakste. De broeikasgassen die de mensheid uitstoot keren zich uiteindelijk tegen ons. De herdenkingsmomenten staan reeds gepland. De zee is nu al, tegen beter weten in, de boeman. Een krachtigere en poëtischere oproep tot symbiose is moeilijk voor de geest te halen. Mijnheer Donald J. Trump, kijk je mee?

De nietigheid van de mens en de onmetelijke schaal van de natuur zinderen door in deze prachtige documentaire. De uitgepuurde en wonderlijke beeldcomposities van Jordan Vanschel verheffen het geheel tot een fotografisch kunststuk. Vooral de indrukwekkende vogelperspectieven ondersteunen de notie van het sublieme. Edmund Burke kijkt mee vanuit zijn graf en ziet dat het goed is.

Maregrave is een documentaire die menig essentiële vragen oproept. Spek naar de bek van iedere vriend van de wijsheid, maar ook voor de modale kijker sterk genietbaar door de prachtige beeldsequenties.

Jannes Callens
 
Lost in the middle
rating

Duur: 17 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , , , , | Scenarist: , | Productiehuis: ,

Het is 2011. Syrië. Van ISIS is nog geen sprake. We staan aan het begin van een verschrikkelijke burgeroorlog die zijn postuur en weerzinwekkendheid nog niet aan het publiek heeft prijsgegeven. De lokroep weerklinkt en is aantrekkelijk voor erg uiteenlopende partijen van over de gehele wereld.

Zo zijn er heel wat Belgische moslimjongeren die naar Syrië vertrekken om strijd te leveren jegens de vermaarde en meedogenloze president Bashar al-Assad. Gedreven door een stevige dosis idealisme en existentiële twijfel over de zin van het bestaan storten menig jongeren - vaak bakvissen die de etterpuisten nog niet de baas kunnen - zich in een blind en wild avontuur. Het gaat echter niet alleen over religieuze extremisten of bloeddorstige psychopaten. Naïviteit en idealisme maakt bij heel wat jonge strijders al snel plaats voor desillusie. De kater van de ontnuchtering zoemt als een hardnekkige tinnitus in hun oren. De zinloosheid van het wrede geweld slaat bij hen figuurlijk in als een bom.

Het epicentrum van het Syrische conflict verwordt als gevolg van de spraakmakende internationale geruchtenmolen een trekpleister voor zoekende en overambitieuze journalisten. Ook jonge Belgische journalisten trekken met eenzelfde dosis aan naïviteit en verblindende hoogmoed richting de chaos, vergeefs op zoek naar roem en zingeving.

 

 

In de smeltkroes van idealisme en desillusie die het Syrische conflict huisvest, plaatst regisseur-acteur Senne Dehandschutter (Fertilize) zijn twee hoofdpersonages. Steven (Mathieu Sys), een ambitieuze journalist, en Abdel (Soufiane Chilah), een door idealisme gedreven strijder. Ze ontmoeten elkaar in Syrië op een plaats waar ze beiden liever niet waren geweest.

Het is een onderwerp dat de regisseur bijzonder nauw aan het hart ligt. Dehandschutter maakte niet alleen verschillende documentaires over de Arabische wereld (zie Arabische Liefde), hij kan zich - tot zijn grote schroom - bijzonder goed identificeren met de overijverige journalist die zichzelf in nesten werkt. Hij maakte eenzelfde situatie mee als zijn personage Steven. Dat zal de regieaanwijzingen en het inlevingsvermogen van de regisseur ongetwijfeld gefaciliteerd hebben. En of dat te zien is. In de openingsscène valt de wanhoop en spijt van acteur Mathieu Sys' gezicht af te lezen. Hoogmoed komt voor de val? Dat wordt meteen pijnlijk geconcretiseerd. De fotografie van één van Vlaanderens meest getalenteerde cinematografen Robrecht Heyvaert (Downside Up, The Allegory of the Jam Jar, Black, D'Ardennen) springt met zijn interessante cameraperspectieven meteen in het oog.

Sensationele rit met inhoud.

De confrontatie tussen Abdel en Steven is onvermijdelijk. Ze delen meer dan enkel hun Belgische nationaliteit. De strijder en de journalist zaten bij hun vertrek vanuit het 'veilige' thuisland richting Syrië op eenzelfde mentale golflengte. Hun thuissituatie bij vertrek wordt heerlijk adequaat in beeld gebracht door in de decors het (fictieve) Syrische landschap van chaos te verwerken. Als een zwaard van Damocles wordt het fatalisme van hun hoogdmoed verbeeld. Of is het een verwijzing naar hun onverstoorbaarheid? Hoe dan ook mag er een pluim gespeld worden op de hoed van art director Nicolas Vander Biest.

Steven en Abdel verschillen wel in intentie en uitrusting: de één hanteert een kalasjnikov, de ander een Nikon-spiegelreflexcamera. Maar die verschillen kunnen overwonnen worden door hun gemeenschappelijke gevoelens van desillusie en berouw. Maar zullen ze nu ze hier in deze netelige situatie tegenover elkaar staan hun gelijkenissen eer aandoen?

De visie van deze kortfilm zorgt voor een aan te raden sensationele rit met inhoud. De achilleshiel van dit soort verhalen is ongetwijfeld het actuele overaanbod. Maar Dehandschutter en zijn team overstijgen in Lost in the middle het anekdotische door onder meer een originele verhaalstructuur, puike decors en prachtige fotografie.

 

Jannes Callens
 
Les Homards Immortels
rating

Duur: 13 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , | Scenarist: | Productiehuis:

Gedurende een lange nacht, vindt het weerzien van Alba en Max plaats in een anonieme stad. Zij, gespeeld door Jill Verhaeghe die een beklijvende prestatie aflevert en hij, gespeeld door de fantastische acteur Jan Bijvoet (De Reconstructie, Hampi). Na een abrupt afscheid, trachten ze elkaars verlangens en motieven te achterhalen - balancerend op de dunne lijn tussen vereenzamen en verbinding.
 

 

Regisseur Kate Voet en cinematograaf Victor Maes schotelen ons een uitermate sfeervol chiaroscuro-openingsbeeld voor waardoor menig toeschouwers ongetwijfeld iets dichter bij het scherm trachten te kruipen. Het beeld waarin we voor het eerst kennismaken met Max is al minstens even mysterieus. De toon is gezet.

De connectie tussen Alba en Max lijkt op het eerste zicht telepathisch, maar dan volgt de ontmoeting: een langverwachte reünie tussen twee (voormalige) geliefden, waar woorden ontoereikend blijken. Hun onvermogen om de wereld door elkaars ogen te zien markeert de cesuur. De ontmoeting vindt plaats op een niet nader bepaalde plek in een anonieme stad: ideaal om elkaar terug te vinden, ongehinderd door het verleden.

In Les Homards Immortels is liefde een oerkracht. Een haast ongeëvenaarde bron van intimiteit die aan de mens blijft kleven als teer aan longen van een kettingroker. Twee geliefden zoeken naar elkaars zienswijze, elkaars visie. Ze willen elkander vinden en eeuwig op dezelfde plek vertoeven. Het hartstochelijke verlangen blijft zinderen, ook wanneer ze niet bij elkaar zijn. Het is een genietbaar en voor velen erg herkenbaar spelletje touwtrekken tussen cohesie en afstoting.

Een intiem verhaal over de oerkracht die ons allen bindt.

De ontelbare close-ups versterken de intimiteit van het verhaal. Een filosofisch geïnspireerde fluisterende voice-over knoopt de film aan elkaar. Voet is ongetwijfeld - en geheel terecht - een superfan van Terrence Malicks indrukwekkende fluister-oeuvre. De kers op de taart is de prachtige muziek van Senjan Jansen.

Voets film laat je verweesd achter. Pas aan het bittere eind is er tijd om te reflecteren. Dan wordt duidelijk dat de regisseuse een verhaal vertelt volgens een sterk consistente visie. Toegankelijk? Absoluut niet. Interessant? Zeer zeker.

Jannes Callens

Age d'Or Festival

Bozar Electronic Arts Festival

Visite III

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS