Brussels Short Film Festival

BIFFF

FEMDOM Shorts

Offscreen

 
Anima 2018


 

Het Brusselse Flagey wordt de komende tien dagen (9 - 18 februari) opnieuw dé thuishaven voor animatieliefhebbers van allerlei soort. Voor diegene die Brussel maar ver vinden, neemt Anima ook enkele dagen halte in Gent, Antwerpen, Leuven en Genk. Geen reden dus om niets van dit boeiende festival mee te pikken.

 

 

Kortfilm.be geeft 4 x 5 duotickets weg! Dit voor de internationale competitieluiken Best of Shorts 1 (op 11 feb. om 17u45), Best of Shorts 2 (op 13 feb. om 17u45), Best of Shorts 3 (op 13 feb. om 21u30) en Best of Shorts 4 (op 14 feb. om 21u30). Interesse? Mail dan als de bliksem naar info@kortfilm.be.

 

Het festival gaat van start met The Breadwinner: de eerste langspeelfilm van de Ierse Nora Towney. De film gaat over een elfjarig meisje dat haar vader wil redden uit de handen van de Taliban en sleepte al een Oscarnominatie in de wacht. Wij zijn uiteraard vooral geïnteresseerd in het kortfilmprogramma en ook daar zien we wat de openingsfilm al illustreerde: Anima besteedt dit jaar extra aandacht aan vrouwelijke filmmakers.
 

 


Divers in the rain (dir. Pritt Pärn)

 

Vorig jaar lag de landenfocus nog in het zuiden van Europa met films uit Spanje en Portugal. Dit jaar krijgen we extra veel films uit Estland te zien. In 1918 brak de Estische Onafhankelijkheidsoorlog uit en die 100ste verjaardag moet gevierd worden. De animatieheld van Estland (en ver daarbuiten), Priit Pärn, komt in hoogsteigen persoon het werk van de afgestudeerden van de Estonian Academy of Arts voorstellen. Ook zijn eigen werk wordt uiteraard getoond: onder andere Divers in the Rain en Life Without Gabriela Ferri worden op het grote scherm geprojecteerd.
 

Naast deze verjaardag wordt ook de feestdag van Sint Valentijn gevierd. In het programma 'Crazy Love' worden op 14 februari veertien kortfilms vertoond die geflirt en geflikflooi voor elk type geliefden beloven.
 

***

 

'Dit is Belgisch' bestaat dit jaar uit twee blokken die strijden in de competitie en één blok dat aandacht geeft aan films die niet direct in een hokje te plaatsen zijn: denk aan muziekclips, TV-series en andere buitenbeentjes. In het competitieluik zien we werk van oudgedienden naast enkele afstudeerfilms staan. Kortfilms die we eerder al zagen op bijvoorbeeld Film Fest Gent en terugkwamen op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven zijn de studentenfilms Serenitas en Mixed Materials. Ook publiekslieveling Wildebeest wordt getoond, naast het andere werk uit de stal van productiebedrijf Animal Tank The Ape Man.

 

Het RITCS levert naast de psychologische triptiek van een eenzame monnik (Serenitas) ook werk af van het vakhoofd van de animatieafdeling van de Brusselse filmschool. In De droom van de steenhouwer (clip) toont Frits Standaert opnieuw zijn kennis van de klassieke animatietechnieken. Een opvallende afwezige is de winnaar van de VAF Wildcard animatie van dit jaar: Zander Meykens (XYXX). Ook (ex-)studenten van de Waalse filmschool La Cambre zijn goed vertegenwoordigd: Pierre Watteyne, Perrine Pype, Jacinthe Folon en Lorène Yavo komen onder meer hun werk voorstellen.


ontwikkelingsketches Fighting Pablo (dir. Robbe Vervaeke)

 

Enkele animatiefilms die eerder te zien waren op Courts Mais Trash komen ook hier opnieuw aan bod: Simbiosis Carnal (teaser), Roues Libres en Schnurksel zijn drie films die er veelbelovend uitzien. Robbe Vervaeke gaat net als in Norman te werk met olieverfgeanimeerde animatie: we keken er al even naar uit (zie Coming Soon), maar Fighting Pablo is eindelijk klaar om te bewonderen.
 

In 2016 was Jan Bultheel op Anima nog te gast met zijn indrukwekkende langspeelfilm Cafard. Dit jaar keert hij terug met de kortfilm Zondvloed. Een andere ervaren filmmaker met een opvallend eigen stijl is Pieter Coudyzer. Na drie lovende recensies op deze website (voor Our Spot, Beast! en De Wake) zijn we erg benieuwd naar Urge (teaser). Ten slotte staat ook de winnaar van de Magritte voor beste animatiekortfilm Le Lion et le Singe op het programma.

 

***

 

De internationale competitie bestaat dit jaar uit zes Best of Shorts-blokken, waarvan Best of Shorts 5 enkel gaat om studentenfilms. Best of Shorts 7 toont dan weer uitsluitend documentaires terwijl Watch and Dance ook aan de hipsters onder ons heeft gedacht: het programma belooft met videoclips en reclamefilms (waar véél geld in is gestoken) een uur lang visueel genot.
 

 


Negative space (dir. Max Porter & Ru Kuwahata) maakt dit jaar ook kans op een Oscar. Te zien in het 'Best of Shorts 1'-luik.

 

 

 

De festivalaffiche is dit jaar van de hand van Noémie Marsily en Carl Roossens. Het duo scoorde met hun kortfilm Autour du lac drie sterren op onze website en was vorig jaar ook te gast op Anima met Je ne sens plus rien.
 

Afsluiten doet het festival naar goede gewoonte met de Animeernacht: een bruisend feest waarbij vijfenveertig films (van een paar seconden tot een paar minuten) worden getoond. Videoperformances met machines van de jaren tachtig tot vandaag (gebracht door V-H-S) wisselen de filmblokken af. Verwacht een feest tot in de vroege uurtjes.

 

Check het volledige programma op animafestival.be!


Liza Brandt

 

Courtisane

Visite Film Festival

 
A dialogue with cyberspace
rating

Duur: 14 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Waar de licht overhypete Netflix-serie 'Black Mirror' de vraagstukken rond artificiële intelligentie & de snel veranderende gemediatiseerde samenleving voornamelijk aanwendt om een spannend verhaal te vertellen, is het bij de Nederlandse RITCS-student Brian den Hartog wél te doen om filosofische bespiegelingen.

In zijn experimentele kortfilm A dialogue with cyberspace voert hij ons vlotjes mee langs thema’s als lichamelijkheid en gevoelsbeleving, vanuit het perspectief van een digitale entiteit. En hij slaagt daar verrassend goed in, mede dankzij de strakke montage en de atmosferische soundscapes.

 

> TRAILER

“Did you know they keep track of only seven others around them?”, mijmert een vertelstem. Een zwerm vogels vult het scherm en beweegt schijnbaar als één levend organisme vloeiend door de lucht. Ze nemen enkel lokale informatie in zich op, zonder dat een centraal brein de adembenemende bewegingen controleert. Gehijg en gezucht wanneer moderne dansers toegeven aan deze zwermintelligentie en de ongestructucteerde bewegingspatronen langzaamaan uitmonden in een vlezig kluwen van lichamen. Met een onmiskenbare melancholie spreekt de verteller zijn bewondering uit voor de tastzin van de mens, terwijl we mannen en vrouwen langs mekaar zien glijden.

Melancholie maakt echter plaats voor verlangen en tijdens de mooiste scène van de kortfilm ‘ontdekken’ we in een berekende lensbeweging dat de voice-over toebehoort aan A.I. “I long for feeling”, horen we. Toch is de stem zich bewust van de wederzijdse drang om in mekaars bewustzijn te kunnen duiken: ‘hij’ om het verstrijken van de tijd te ervaren, wij om het concept van oneindigheid te vatten. Lichamen worden gecontrasteerd met de server van de virtuele verteller; knipperlichten als ziel van een combinatie ééntjes en nulletjes.

Even later tolt een vrouw door de duisternis, terwijl ze gradueel vergezeld wordt door een soortgelijk mediabeeld. Het resulteert in een bevreemdende slotdans, met een versmelting van de twee danspartners als delicate apotheose - totdat het nieuwe lichaam uiteenspat en de cirkel rond is.

Zielsberoerselen van ééntjes en nulletjes.

De sterkte van Brian den Hartogs bachelorproef is de buitengewone zelfzekerheid die de film uitstraalt: geen shot duurt te lang, elke cut komt op het juiste moment. De regisseur gaat daarenboven spaarzaam te werk en kiest telkens de juiste beelden om zijn poëtische essay mee op te bouwen. Met deze maturiteit, die zeldzaam is in studentenfilms, is het dan ook geen wonder dat A dialogue with cyberspace werd geselecteerd voor Internationaal Film Festival Rotterdam.

Terwijl tijdens het eindshot een zwerm bits en bytes ronddwarrelt in de bloedmooie donkerte, borrelen er vragen op; een teken dat de film niet te hermetisch is en volledig slaagt in zijn opzet. Knap.

 

Michiel Philippaerts
 
Een vooruitblik op de Oscars van 2018

Hollywood zit volop in het prijzenregenseizoen, met de bekendmaking van de 90e Oscarnominaties als hoogtepunt. Het brengt met zich mee dat wij onze semi-deskundige bril nog maar eens opzetten om die genomineerden eens van dichterbij te bekijken. Wie kreeg wat en waarvoor? Hoe terecht is dat en wat zijn hun kansen?

BESTE FILM

Het lijstje van producties die in aanmerking komen voor Beste Film, kan maximum 10 titels bevatten en dit jaar zijn het er 9. Het is eerder uitzonderlijk dat daar niet één film tussen zit voor wie een Oscarnominatie toch wat veel eer lijkt. Get Out is misschien wel de minst prestigieuze en verwachte prent uit het rijtje en is als psychologische horrorprent misschien ook de vreemde eend in de bijt.

The Shape of Water is in totaal in 13 categorieën genomineerd en lijkt een grote kanshebber maar het is zeker niet de beste film uit het lijstje. Three Billboards … maakt een grote kans maar de combinatie  van drama en donkere humor kon niet iedereen bekoren. Dunkirk is de meest epische van de kandidaten en mag wat ons betreft winnen vanwege de grootse cinema-ervaring die het wist te bieden. Het is nog maar de tweede film van Christopher Nolan die in deze categorie een plaats vindt.

Call Me By Your Name valt niet uit te sluiten en is als hartverscheurende romance beslist één van de meest emotionele prenten uit het lijstje en een klassieker in wording, maar dat de prent tegen de verwachtingen in toch maar 4 nominaties kreeg, toont ook aan dat er niet overal even hard gejuicht werd.

Lady Bird (het regiedebuut van Greta Gerwig) en Phantom Thread van Paul Thomas Anderson werden de voorbije maanden ook al overladen met lof. Hun kansen vallen nog niet meteen miniem te noemen.

Voor de meer dan degelijke historische prenten The Post en Darkest Hour zal deze nominatie de hoogste bekroning zijn. Prima films maar de concurrentie kunnen ze niet aan. 

Wie ontbreekt er? The Florida Project had volgens heel wat critici niet mogen ontbreken maar het valt vooral op dat het grandioze Blade Runner 2049 niet in dit lijstje opduikt. De prent kreeg dan ook slechts 5 nominaties in net iets minder voorname categorieën. 

Voor de liefhebbers van faits divers: maar liefst 5 acteurs spelen in 2 films mee uit deze lijst: Timothée Chalamet (Call Me en Lady Bird), Caleb Landry Jones (Three Billboards en Get Out), Bradley Whitford (The Post & Get Out), Tracy Letts (Lady Bird en The Post) en Lucas Hedges (Lady Bird en Three Billboards). Michael Stuhlbarg slaat alles! Hij zit in 3 van de genomineerde films! (Call Me, The Post en The Shape of Water), 

BESTE REGIE

Ongelooflijk maar waar: Christopher Nolan levert de ene na de andere geweldige film af maar pas voor het eerst komt hij in aanmerking voor een Oscar als Beste Regisseur, een titel die hij eigenlijk lang verdiend heeft. Hij was dan ook in opperbeste doen bij het maken van Dunkirk

De concurrentie is niet min: Paul Thomas Anderson is nog zo’n grootmeester. Hij werd voor de tweede keer genomineerd, na There Will Be Blood. Zijn Phantom Thread werd op lof onthaald.

De rest van de categorie wordt opgevuld door afgevaardigden uit minderhedengroepen, zo lijkt het wel. De Mexicaan Guillermo Del Toro voert de polls aan voor zijn fantastische werk aan The Shape of Water, gemaakt met een relatief bescheiden budget en veel verbeelding. Zijn film lijkt echter ook de meest Hollywoodiaanse productie. 

Greta Gerwig zet zich met haar eerste film Lady Bird meteen op de kaart als cineaste. De heerlijke 34-jarige Amerikaanse actrice uit o.a. Frances Ha, Mistress America en 20th Century Women is nog maar de 5e vrouw die deze eer te beurt valt.

Ook Get Out is een debuutfilm van een (gewezen) acteur. Jordan Peele is nog maar de 5e zwarte filmmaker die voor een Oscar voor beste regisseur in aanmerking komt. Hoe genietbaar zijn satire met horrorkantjes ook was, laat ons de regiekwaliteiten van Peele nu ook weer niet overschatten.

Jammer dus voor Martin McDonagh, die sterk werk leverde met Three Billboards, Steven Spielberg (The Post), die gelukkig al 7 nominaties heeft en vooral voor Luca Guadagnino, die met Call Me By Your Name toch wel een zeer persoonlijke, intense, sfeervolle en geladen prent heeft gecreëerd waarvoor hij echt wel een nominatie verdiende.

BESTE ACTEUR

De gedoodverfde winnaar in deze categorie is Gary Oldman. Sowieso een erg intense acteur, die echter ook heel wat troep maakt, maar in Darkest Hour op toch wel erg fenomenale wijze de rol van Winston Churchill speelt. Hij werd nog maar één keer eerder genomineerd en is bijna 60 dus deze eer verdient hij stilaan wel. Opvallend: ook zijn ex-vrouw Lesley Manville werd dit jaar genomineerd.

Niet onderschatten echter hoeveel waardering is voor Timothée Chalamet, die in Call Me by Your Name op grandioze wijze in de huid kruipt van een verliefde tiener. De 22-jarige acteur heeft een topjaar achter de rug – hij is ook te zien in Lady Bird -  en is nog maar de derde jongste acteur ooit die in deze categorie kans maakt op een Oscar. Eén van zijn volgende films? Beautiful Boy van Felix Van Groeningen. Cameraman Ruben Impens sprak zich lovend uit over het jonge talent.

Ietwat onverwacht is er ook een nominatie voor Daniel Kaluuya. De 28-jarige Brit uit Get Out heeft nog niet veel referenties maar werd door het succes van de film op de kaart gezet. Toch lijkt zijn vertolking niet echt Oscarvoer en hoewel deze jonge acteur zeker zijn verdiensten heeft, kan je je afvragen of er nu echt sprake was van een meesterlijke invulling van zijn personage?

Heel wat acteurs zullen wel blij zijn dat Daniel Day-Lewis niet zo’n actieve acteur is, want met elke nieuwe vertolking valt de Brit gegarandeerd in de prijzen. Dit is zijn zesde nominatie en hij won al drie keer. Zijn rol als kleermaker in Phantom Thread van Paul Thomas Anderson zou naar eigen zeggen ook zijn laatste zijn. Wie weet gunt men hem net daarom een vierde Oscar? 

Denzel Washington sluit het rijtje af. Deze zevende nominatie zal hem echter geen derde Oscar bezorgen. De acteur blijft immens populair onder de leden van de Academy en stilaan doet zich het Meryl Streep-effect voor: hij wordt haast vanzelf als kanshebber genoemd, ook voor een lauw drama als Roman J. Israel Esq.

En wie druipt af? We associëren Tom Hanks bijna automatisch met de Oscars maar de tweevoudige winnaar werd sinds 2001 eigenlijk niet meer genomineerd voor een Oscar, hoe dicht hij ook bij een nominatie stond. Net als het geval was bij Catch Me if You Can, Charlie Wilson’s War, Captain Phillips en Sully grijpt hij nu met The Post opnieuw naast een nominatie.

Ook James Franco is er tegen de verwachtingen niet bij, want er was heel wat waardering voor zijn genietbare vertolking in The Disaster Artist, waarvoor hij een Golden Globe won. De beschuldigingen van seksueel misbruik zouden weliswaar te laat bekend geraakt zijn om een eventuele nominatie te dwarsbomen.  

BESTE ACTRICE

Naar aloude gewoonte treffen we Meryl Streep aan onder de genomineerde actrices. Voor de 68-jarige recordhoudster is dit de 21e Oscarnominatie, maar opvallend is wel dat ze voor het eerst sinds 1986 genomineerd wordt voor een film die zelf ook kans maakt op een Oscar. Of ook te interpreteren als: Streep is zelf vaak het beste van de films waarin ze te zien is. Met The Post zit ze dus voor het eerst sinds lang nog eens in een echt Oscarwaardige film - en haar vertolking mag er eveneens wezen. 

Maar de Oscar lijkt voorbestemd te zijn voor Frances McDormand. De vrouw van regisseur Joel Coen won in 1996 al een Oscar (voor Fargo) en speelt nu in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri de pannen van het dak en rijgt daarvoor de prijzen aan elkaar. Mildred is nochtans niet echt een aangenaam personage. 

Dan is er Saoirse Ronan. 24 en al aan haar derde Oscarnominatie toe. De beminnelijke Ierse speelt de hoofdrol in het flink geprezen Lady Bird. Ook Sally Hawkins maakt haar opwachting in deze categorie. Haar vertolking als goedhartige, doofstomme schoonmaakster in het moderne sprookje The Shape of Water levert haar een tweede Oscarnominatie op. 

Margot Robbie is dan uiteindelijk de enige in deze reeks die nog geen nominatie op haar naam staan had. Ietwat verrassend bleek ze in de biografische zwarte komedie I, Tonya bijzonder goed als de niet bepaald als fijnzinnig bekend staande schaatster Tonya Harding. 

Tot voor enkele maanden dacht men dat ook Kate Winslet aan de Oscartafel zou zitten, voor haar vertolking in Wonder Wheel. Helaas heeft regisseur Woody Allen momenteel de perceptie flink tegen en zou men wel eens heel bewust de film genegeerd kunnen hebben. Ook de naam van Judi Dench viel enkele keren dit prijzenseizoen. Ze kwam in aanmerking voor het kleurloze Victoria & Abdul. En jammer genoeg greep ook Annette Bening naast een nominatie. Naar verluidt grandioos in Film Stars Don't Die in Liverpool, en nog nooit een Oscar gewonnen, dus het was haar gegund. 

BESTE ACTEUR IN EEN BIJROL

Willem Dafoe is een uitstekende acteur en we hebben er vrede mee dat hij vrijwel zeker met het beeldje aan de haal gaat. Hij won bijna elke andere filmprijs in deze categorie. Het zou de eerste Oscar betekenen voor deze veelzijdige acteur, die in 1986 en 2000 al een keer genomineerd werd. Zijn vertolking in The Florida Project is prima maar we vragen ons af of men niet gewoon een zwak heeft voor zijn sympathieke personage en hij enkel daardoor in de prijzen valt. 

Vrijwel zeker, zeggen we trouwens, want Sam Rockwell valt niet te onderschatten. Hij zette in Three Billboards Outside Ebbing Missouri een enorm genietbare vertolking neer. Het is de eerste nominatie voor deze fijne acteur en we zien hem eigenlijk liefst van al winnen. 

Zijn medeacteur uit Three Billboards is meteen ook zijn concurrent. Woody Harrelson is op zijn 56e al twee keer genomineerd, en ook hem zagen we graag aan het werk in Martin McDonagh's zwarte komedie. 

Dan is er nog de eeuwig betrouwbare Richard Jenkins, die zeker opviel in The Shape of Water. De alom aanwezig bijrolacteur is intussen 70, maar zet de laatste jaren de ene na de andere genietbare vertolking neer. Hij werd al één keer eerder genomineerd, in 2007. 

Tenslotte werd ook Christopher Plummer genomineerd, waardoor deze categorie duidelijk het meest vertrouwd aandoet, met enkel gevestigde waarden. Dat Plummer genomineerd werd, was best verrassend gezien de controverse die ontstaan was toen hij Kevin Spacey verving in All the Money in the World. We durven echter hopen dat men hem deze bekroning niet enkel gaf omwille van de context, maar wel voor zijn overtuigende vertolking als gierige miljonair J. Paul Getty. De 88-jarige Canadees, die al twee keer eerder werd genomineerd en als enige van dit lijstje al een Oscar heeft, is trouwens de oudste Oscargenomineerde acteur ooit. 

Hoewel dit een mooi kransje Hollywoodtalent is, missen we hier wel twee vertolkingen van formaat. Zowel Armie Hammer als Michael Stuhlbarg kwamen in aanmerking voor hun fenomenale rollen in Call me by Your Name, maar jammer genoeg heeft geen van beiden het gehaald. 

 

 

Sven De Schutter

 
Courts Mais Trash 2018

 

Belgische liefhebbers van films met een hoekje af kunnen niet alleen terecht op het BIFFF of Offscreen, maar sinds enkele jaren ook op het – indien mogelijk – nog meer obscure Courts Mais Trash. Zoals de naam van het festival al aangeeft, ligt de focus er voornamelijk op kortfilms die buiten de lijntjes durven te kleuren.

 

Hoewel Courts Mais Trash graag uitpakt met trashy en eerder wansmakelijke cinema, wil het  vooral een platform zijn voor onafhankelijke kortfilms die hun weg naar de reguliere kanalen vaak niet vinden. In het verleden werkte het festival samen met het BIFFF en het Brussels International Short Film Festival, maar dit jaar presenteert CMT haar eerste XXL editie: één extra dag, twee extra feestjes en een derde prijs. Dit jaar van 17 tot 21 januari in het culturueel centrum Les Riches-Claires in Brussel.
 

 

WIN TICKETS
Kortfilm.be geeft vijf duotickets weg voor de palmaresvertoning op zondag 21 januari om 18u. Zin in? Stuur een mailtje naar info@kortfilm.be. Alle praktische info over de vertoning vind je hier.

 

***
 

Born To Be Cheap

Het festival opent met een selectie lowbudget-kortfilms. Onder de acht vertoonde films zijn er vijf afkomstig uit Frankrijk en één uit de Verenigde Staten. De twee overige films zijn van Belgische bodem met name Le Crayon van Basil Vuillemin en Tundra van Karim Ouelhaj. SABAM bekroont in deze competitie de meest creatieve kortfilm met de Born 2 Be Cheap Award.

 


Etat d'alerte sa mère (dir. Sébastien Petretti) werd ook geselecteerd voor het prestigieuze Clermont-Ferrand Short Film Festival.

 

 

(Inter)nationale competitie

De twee hoofdprijzen worden echter uitgereikt in de nationale en internationale competities. Van de 33 Belgische kortfilms zijn er acht die geselecteerd werden voor de nationale competitie en die kans maken op de Prijs van het Publiek. Dat zijn dit jaar:

 

  • - Etat d'alerte sa mère van Sébastien Petretti
  • - Foreign material  van Marc Reinbold
  • - Croma – BLCKSPNRKS van Jérôme Hamays
  • - Midnight dancer van Marco Zagaglia (trailer!)
  • - Stacey en de alien van Nelson Polfiet (trailer!)
  • - Hégémonie du vide van Maëva Jacques (trailer!)
  • - Ka van Claudio Cappana
  • - La Brigade du Kiff van Harpo en Lenny Guit

 

 


Stacey and the Alien (dir. Nelson Polfliet)

 

 

De internationale competitie werd dan weer onderverdeeld in verschillende filmblokken met erg welklinkende namen zoals ‘Courts mais Super WTF!?’, ‘The Unclassifiable’, ‘Courts mais Super Trash’ en ‘Courts mais Super SEX'. Voor deze laatste ging het festival op zoek naar kortfilms op het Berlin Porn Film festival en stelde zo een stomende compilatie samen.

 

 


In het internationale programma 'Courts mais Super SEX': onder meer de door YouTube én Facebook-gebande videoclip van de Australische zanger Brendan MacLean.

 

 

OFF – oftewel: buiten competitie

Niet alle kortfilms raakten geselecteerd voor de competitie, maar ze zijn daarom niet minder bezienswaardig. Daarom programmeert het festival deze kortfilms in twee Off-filmblokken, die je bovendien gratis kan meepikken. De selectie op zondag 21 januari is trouwens bijzonder bloederig, ideaal dus voor de ‘gorehounds’ onder ons.

 

 

They Come Back

Ten slotte is er ook nog een avond gereserveerd voor regisseurs wiens eerdere film werd vertoond op het festival en die nu hun nieuwste creaties komen voorstellen. Zo is La Cambre-alumnus Nicolas Fong opnieuw van de partij met zijn animatiekortfilm Yin, trakteert Jean-Sébastion Bernard ons op de wereldpremière van zijn nieuwste film Mathilde 326  én komt Ninja Eliminator 4-regisseur Mathieu Berton de eerste film van een nieuwe reeks voorstellen Les Rescapés de l'Impossible: Le convoi de la peur. Bovendien zullen alle regisseurs die avond (zaterdag 20 januari om 21u) in levende lijve aanwezig zijn om hun film in te leiden.

 

***

 

Benieuwd naar wat er vandaag gemaakt wordt in de marges van de filmwereld? Neem dan snel een kijkje op courtsmaistrash.net!


Jeroen Van Rossem

 

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS