Fighting Pablo
rating

Duur: 07 min. | 2017 | Land: België | Regie:

Fighting Pablo, in 2014 al in onze ‘Coming Soon’-rubriek aangekondigd, werd vorig jaar een feit. Het resultaat van enkele jaren hard werk was meteen te bewonderen tijdens het Anima-festival in Brussel.

Net zoals in zijn vorige kortfilms Erszebet en Norman maakt Robbe Vervaeke gebruik van een olieverftechniek en verbindt hij nog explicieter zijn twee passies, zijnde schilderkunst en film. Al lijkt het wel alsof die passies hem dit keer minder goedgezind zijn. In plaats van hem liefdevol van inspiratie te voorzien, duwen ze hem de dieperik in. Althans volgens het narratief van zijn nieuwe kortfilm. Ziedaar de angst van elke kunstenaar.  

 

© Cinnamon
 

Fighting Pablo gaat over het zoeken naar een eigen stijl, naar een plaats in de geschiedenis van de beeldcultuur. Vervaeke laat een bonte stoet van personages voorbijtrekken die hem visueel gevormd hebben. Dit onder het alziend oog van Pablo: Picasso, welteverstaan, die als een sadistische reus de touwtjes strak in handen heeft. Homer Simpson wandelt er naast Jansen en Janssen, en Spongebob naast enkele iconische personages van oude grootmeesters. De stoet is lang en de diversiteit aan creaties & inspiraties blijkt behoorlijk beklemmend te zijn.

Laat Pablo Picasso nu ook niet de gemakkelijkste keuze zijn om jezelf aan te meten of  is Vervaeke in de overtuiging dat je net met de allergrootsten de strijd moet aangaan om jezelf als kunstenaar te bevrijden?

In duel met Picasso: de persoonlijke zoektocht van een schilderende regisseur.

Coherenter dan in Norman en persoonlijker dan in Erszebet geeft Robbe Vervaeke ons een inkijk in zijn hersenspinsels die achter een creatieproces verscholen liggen. Terwijl hij vormelijk nog steeds dicht op dezelfde lijn van zijn vorige films zit; dik aangebrachte stroken verf die dynamisch en naadloos overvloeien in elkaar zijn duidelijk ‘zijn dada’.

Waarschijnlijk zal elke nieuwe creatie een strijd blijven, maar het lijkt ons wel dat de schilderende regisseur Robbe Vervaeke deze in geheel eigen stijl zal voeren – wat al een overwinning op zich is.

 

Carmen van Cauwenbergh
 
Manivald
rating

Duur: 13 min. | 2017 | Land: Estland, Kroatië, Canada | Regie: | Scenarist: , | Producent: , ,

De Estse regisseur Chintis Lundgren liet zich voor haar hoofdpersonage inspireren door haar directe omgeving, meerbepaald door haar vele vrienden die ondanks hun doctoraats- of masterdiploma’s moeilijk aan een job geraken. Net als hen heeft de stuurloze, 33-jarige vos genaamd Manivald meerdere ‘goede’ opleidingen genoten – we zien zijn diploma’s voor o.a. Russische poëzie, Hellenistische literatuur en theoretische geografie aan de muur prijken – maar zit hij zonder werk. Gefrustreerd vult hij zijn dagen met lezen en piano oefenen, terwijl zijn moeder zijn sokken bijeenzoekt. Totdat klusjesman Toomas opdaagt…

 

> TRAILER
 

Deze wolf, met het lichaam van een Griekse god, maakt heel wat los in Manivald. Wanneer Toomas de wasmachine repareert, bewondert de verlegen vos stiekem zijn mooie billen en de netelige verliefdheid die hem overvalt is herkenbaar in al zijn subtiliteit. Maar ook Manivalds moeder heeft haar ogen laten vallen op de handige adonis, waardoor het wankele evenwicht in het huishouden grondig wordt verstoord. Al snel palmt zij Toomas volledig in voor haar eigen artistieke projecten, tot ergernis van haar zoon.

Lundgren weet dankzij haar licht absurdistische gevoel voor humor en haar charmante tekenstijl een innemende kortfilm af te leveren. Hoewel de personages lijken weggeslopen uit een kinderboek snijdt ze fijntjes serieuze onderwerpen aan als seksualiteit en eenzaamheid, steeds met de nodige bedaardheid. Toch werkt die terughoudendheid ook frustrerend en botst de brave animatie – hoe vaak moeten we nog een ploppende, schuimende fles champagne als metafoor voor het mannelijk orgasme aanschouwen? - met de nagestreefde ernst van de thematiek. Het potentieel van de personages en situaties lijkt hierdoor onvoldoende benut, al doen de laatste twee minuten snakken naar meer.

Queerdieren en absint in (te) brave animatie.

Het verbaast dan ook niet dat Manivalds verhaal nog niet gedaan is: Lundgren noemt de kortfilm zelf een pilootaflevering voor wat een webserie over de avonturen van de werkloze vos zou moeten worden. Manivald zou hierin verblijven in de gay bar The Hedgehog’s Closet, uitgebaat door de dragqueen-egel Tiit en zijn oerconservatieve vrouw Brunhilda. De outcasts (drie absint-drinkende konijnen), waar Manivald zich aan het einde van deze eerste aflevering bij aansluit, zouden ook een relevantere rol spelen in het verdere verloop van de serie die de focus wil leggen op een hele resem ‘queerdieren’.

Als pilot slaagt dit project dus met glans, want ja, wij willen maar al te graag zien hoe Lundgren wat meer gas bijgeeft en de kleurrijke personages die Manivald vervoegt lijken beloftevol in hun excentriciteit en complexiteit. Ook als alleenstaande kortfilm is Manivald perfect genietbaar, al mist er een stoutheid waarvan we uit de grond van ons hart hopen dat Lundgren ze in de toekomst meer liefdevol omarmt. De flinke teug absint die Manivald in de laatste scène naar binnen gulpt, voorspelt in dat opzicht veel goeds.

 

Michiel Philippaerts

MOOOV

Cannes

Berlinale

Oberhausen

Shortscreen

Brussels Short Film Festival

BIFFF

FEMDOM Shorts

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS