Petul
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: Frankrijk | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Productiehuis:

Films waarin dieren de hoofdrol spelen, zijn meestal feel good films. Maar Petul, van de Franse regisseur Charles Cheval, is verre van een film die je met een goed gevoel opzadelt. Met zijn kortfilm werpt hij een licht op de wreedheden die dieren kunnen ondergaan door toedoen van de mensheid en doet dit op een zeer visuele manier.

 

> TRAILER

Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van een springmuis die terechtkomt bij een gestoorde familie. Het eerste wat we zien, is de vader die een hoop witte muizen in een zak steekt en deze brutaal tegen de tafel slaat tot het bloed er vanaf druipt. Dierenliefhebbers zijn dus gewaarschuwd, want dit is verre van de meest choquerende scène in de film.

Gelukkig is er ook een lichtpuntje: dochterlief heeft medelijden met de arme diertjes. Zij is dan ook de enige die ontsnapt aan de wraak van de springmuis. Zoals verwacht, blijven de andere familieleden hun zonden niet ongestraft: hun lot wordt voorafgegaan door een poëtisch en bezwerend moment – veruit het hoogtepunt van de film. Ook al legt de regisseur er hier de Bijbelse thematiek misschien net iets te vingerdik op.

De wraak van een springmuis.

Cheval filmt dit alles met indringende close-ups, verstorende camerastandpunten en zeer veel slow-motion. Alles wordt in het werk gesteld om mensen als monsters te doen overkomen. Zo wordt er zelfs geen woord gezegd, maar brullen en schreeuwen zij eerder. Wat ergens logisch is, gezien het verhaal verteld wordt vanuit het standpunt van een knaagdier, maar bovendien ontmenselijkt dit ook de personages voor de kijker.

Achteraf gezien lijkt het misschien allemaal wat karikaturaal, maar de boodschap van Cheval stemt tot nadenken. Zeker in de nasleep van de recente schandalen met verschillende slachthuizen in ons land. Uiteindelijk is de realiteit soms niet zo veraf als wat ons in Petul wordt voorgeschoteld.

Jeroen Van Rossem
 
Mrs. McCutcheon
rating

Duur: 16 min. | 2016 | Land: Australië | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: ,

Zelfs al heb je de laatste tijd onder een steen geleefd, kan je nauwelijks hebben gemist dat er heel wat broeit in het wereldje van seksualiteit en gender. Het thema vindt zijn weg terug naar het nieuws in alle mogelijke varianten: via hashtags op de sociale media, als discussiepunt in zowel de traditionele media als pakweg het lokale stamcafé en natuurlijk ook als filmisch narratief (zie ook onder meer Girlhood & A Gis op Film Fest Gent dit jaar).

Lang verborgen verhalen en ervaringen ontspruiten langzaam maar zeker naar de oppervlakte van het openbare leven. Het is duidelijk dat het laatste er absoluut nog niet over is gezegd.

 

 

Mrs. McCutcheon is één van de vele vertellingen binnen die lijnen van gender en seksualiteit. De Australische kortfilm brengt het hartelijke verhaal van de 10-jarige Tom die liever buiten de hokjes van het normatieve genderdenken speelt, dan er pal in. In een schoolse setting, met een zekere romantische/vintage touch, wil regisseur John Sheedy naar eigen zeggen "een stem geven aan duizenden trans- en genderdiverse kinderen".

Om dat te doen werken Sheedy en mede-scenarist Ben Young (Hounds of Love) met een vrij simpele formule. Je hebt natuurlijk het inspirerende hoofdpersonage, dat moedig maar ‘anders’ is dan zijn leeftijdsgenootjes. Want Tom, oftewel Mrs. McCutcheon zoals hij zich liever laat noemen, draagt een jurk naar school en stelt zich wel heel erg existentiële vragen als: kan je in het verkeerde lichaam geboren zijn?

Best zware kost, waar de pestkoppen van de klas alleen maar van smullen. Het is niet gemakkelijk om zo’n thema te vertalen naar de regels van de kinderfilm, maar Sheedy doet het met gemak. Dat doet hij op een vrije, heerlijk naïeve manier die niet enkel betrekking heeft op mensen met vragen rond gender, maar die ook herkenbaar is voor ieder van ons die ooit gepest is geweest of pestgedrag aanschouwd heeft.

De kleren maken de mens.

Mrs. McCutcheon heeft dus zeker niet de intentie om er zwaar in te hakken en het genderthema bruut aan de man te brengen. Dat merk je ook visueel: het wereldje waarin Tom op zoek gaat naar zichzelf is er één vol kleur, met een vleugje nostalgische romantiek en een tikje fantasie. De eindscène op het bal, vol ballonnen met helium en feel good vibes, neemt een duidelijke aanloop richting een krachtig, positief en uiteraard ook deels moraliserend einde.

Het zijn ook personages zoals Trevor, de klasgenoot die meteen verkocht is aan de authentieke Mrs. McCutcheon en diens onverbloemde stijl, die de positieve noot slaan. Of de moeder en zijn nieuwe leerkracht die geen graten zien in het feit dat een kind gewoon zichzelf wil zijn en dat dan ook volledig ondersteunen. Zo is het in werkelijkheid immers ook: je zal altijd een groep mensen hebben die niet begrijpt dat iemand kan afwijken van de norm - en je hebt zij die evenzeer weten dat de kleren absoluut niet de man maken, maar de mens.

 

 

Ellen Van Hoegaerden
 
Au revoir Balthazar
rating

Duur: 10 min. | 2016 | Land: Zwitserland | Regie: | Scenarist:

Aan de hand van enkele heel eenvoudige ingrediënten slaagt Sommerhalder erin om de kijker mee te nemen op een trip die veel emotioneler aankomt dan je zou vermoeden.

 

> TRAILER

Balthazar, de vogelverschrikker, hoort het ruisen van de zee in een schelp. Het resonante geluid laat hem niet meer los. Deze onweerstaanbare nieuwsgierigheid leidt ertoe dat hij zijn vaste plaats in het landschap achterlaat om ‘zijn’ schelp terug te winnen. Achtereenvolgens moet hij hiervoor een kraai, uil en meeuw achterna zitten. Zijn gebroken been houdt hem hierin niet tegen: een paraplu biedt soelaas als prothese.

Innemende trip van een vogelverschrikker.

De sprookjesachtige tocht leidt ons door prachtige bossen en sneeuwstormen. Zowel de omgeving als de personages zijn duidelijk met veel toewijding en liefde vervaardigd. Hout en andere organische materialen vormen hiervoor het hoofdbestanddeel.

De soundtrack beperkt zich tot een doeltreffend minimum. Ook het scenario is enorm uitgepuurd. Sommerhalder filmde alles met behulp van een multiplane camera. Ondanks (of dankzij?) deze eenvoudige technieken weet de regisseur een stop motion film te maken die je even triest maakt. Balthazar wil gewoon zijn schelp terug...

 

Liza Brandt
 
Wij zijN mensen
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: België | Regie:

De term vluchtelingen creëert het beeld van een abstracte, homogene groep mensen waarbij er geen sprake meer is van het individu. Met de documentaire Wij zijn mensen gaat filmmaker Nic Balthazar (Ben X, Tot Altijd) hier tegenin.
 

> TRAILER

In opdracht van 11.11.11 laat hij enkele kinderen en jongeren aan het woord over hun ervaringen. Zowel hun situatie in hun thuisland, de reden waarom ze zijn moeten vluchten, hun aankomst in België als hun blik op de toekomst komen aan bod. Stuk voor stuk individuën die op een eerlijke, persoonlijke manier vertellen over hun (kijk op het) leven.

Eerlijk en aangrijpend docuportret.

Wij zijn mensen is het derde deel van een drieluik waarvan I was a normal person en Like any other human de twee eerste delen vormen. Een must see voor iedereen die een stereotiep beeld van ‘de vluchteling’ voor ogen heeft. Een mooi en eenvoudig portret, sereen en soms emotioneel in beeld gebracht door Nic Balthazar.

Liza Brandt
 
Razor Reel Flanders Film Festival 2017

 

 

Deze week gaat het Razor Reel Fantastic Film Festival opnieuw van start. Wie zin heeft is een stevig potje griezelen voor en tijdens Halloween zakt dus best even af richting Brugge. Het festival is trouwens toe aan zijn tiende verjaardag - reden voor een klein cultfeestje dus.

 

Net als het BIFFF en Offscreen, focust Razor Reel zich op cultfilms en het betere genrewerk. Thriller, horror, science-fiction, fantasy… Noem maar op: het komt aan bod op dit Brugse dfestival. Elk jaar zet het festival ook enkele straffe kortfilms in de kijker. Uit een voorselectie van maar liefst vijfhonderd kortfilms werden er uiteindelijk 38 geselecteerd - afkomstig uit niet minder dan 12 landen. Bijkomend weetje: alle kortfilmblokken op het festival zijn gratis!

 

 


Sound from the Deep (dir. Joonas Allonen & Antti Laakso) [TRAILER]

 

 

THE CALL OF CTHULHU

De aftrap van het kortfilmprogramma wordt op stijlvolle manier gegeven met een ode aan H.P. Lovecraft en zijn Cthulhu-mythos. Liefhebbers kunnen er hun hart ophalen aan het Amerikaanse The Call of Charlie van Nick Spooner en Sound from the Deep van het Finse duo Joonas Allonen and Antti Laakso. Iä! Iä! Cthulhu fhtagn!

 

 


Bye bye baby van de Spaanse Pablo S. Pastor maakt kans op een Zilveren Méliès.
 

 

 

ZILVEREN MÉLIÈS-COMPETITIE

Net als het BIFFF is ook Razor Reel lid van de European Fantastic Film Festival Federation (EFFFF). Dit wil zeggen dat het festival zijn Zilveren Méliès voor beste kortfilm mag inzenden voor de Gouden Méliès in Sitges. Dit jaar zijn er zeven kortfilms die meedingen naar deze begeerde prijs:

 

 

- Petul (dir. Charles Cheval, Frankrijk, 15 min.)

- Bye Bye Baby (dir. Pablo S. Pastor, Spanje, 15 min.)

- The Day Mum Became a Monster (dir. Josephine Hopkins, Frankrijk, 23 min.)

- Who’s Who In Mycology (dir. Marie Dvorakova, Tjsechië, 15 min.)

- Nimmer (dir. Lieven Vanhove, België, 15 min.)

- Waste (dir. Alejo Levis & Laura Sister, Spanje, 17 min.)

- Behind (dir. Angel Gómez Hernández, Spanje, 15 min.)

 

 

 


Petul [boven] van de Franse regisseur Charles Cheval &
Who's Who in Mycology [onder] van de Tjeschische Marie Dvorakova
maken beiden kans op een Zilveren Méliès.

 

 

Hoewel dit alles heel wat lekkers belooft, is het vooral uitkijken naar Petul (waarin een knaagdier zich verzet tegen de wreedheid van de mens, klik hier voor een trailer) en Who’s Who In Mycology (een film met schimmels in de hoofdrol en die een Student Academy Award in de wacht sleepte, klik hier voor een trailer).

 

 

LES FILMS DE LA MOUCHE

Op Halloween staat het werk van het Franse collectief Les Films de la Mouche in de spotlights. Dit collectief bestaat uit drie recent afgestudeerde filmmakers van het ESRA Instituut in Parijs (École Supérieure de Réalisation Audiovisuelle): Josephine Hopkins, Rémy Barbe, en Joseph Bouquin.

 

Naast het eerdergenoemde The Day My Mother Became a Monster, zullen tijdens dit moment nog twee andere films vertoond worden. Margaux, waarin coming-of-age-perikelen en transformatie centraal staan, aangevuld met een vleugje Cronenbergiaanse body horror. Ook Et Le Diable Rit Avec Moi trekt onze aandacht: een grafisch expliciete hommage aan occultisme en satanisme.

 

 

VOOR ELK WAT WILS

Verder voorziet het festival voor elk wat wils. Griezelen op Halloween kan met een kortfilmblok dat in teken staat van hekserij en bezetenheid. Zij die graag wat komedie bij hun horror hebben, worden dan weer op hun wenken bediend op zondag 29 oktober. Hier is het vooral uitkijken naar Great Choice (Robin Comisar), dat op het Palm Springs International Shortfest, TIFF en Fantastic Fest hoge ogen gooide.

 

 


Imbroglio (dir. Christopher Zatta) met Zoë Bell (Death Proof)

 

 

Ware sensatiezoekers komen nog het meest aan hun trekken op maandag 30 oktober met een reeks actievolle kortfilms. Hoogtepunten in dat programma zijn Imbroglio (Christopher Zatta) met Zoë Bell - één van Quentin Tarantino’s muzen - in de hoofdrol en There is No Door (Ward Crockett), waarin een familigeschiedenis vol zelfmoordneigingen op een metaforische manier wordt verpakt.

 

Meer dan genoeg lekkers om naar uit te kijken dus. Voor een overzicht van het volledige programma en alle praktische details kan je terecht op de website van het festival.

 

Veel gruwelplezier!


Jeroen Van Rossem

 

 

Razor Reel Film Festival 2017

Liefhebbers van cultfilms en het betere genrewerk weten al jaar en dag dat zij tussen de krokusvakantie en de paasvakantie best afzakken naar hartje Brussel voor Offscreen en het BIFFF.  Maar eind oktober is de periode bij uitstek om te griezelen uiteraard. Razor Reel nodigt je daarom graag uit om samen met hen te komen sidderen en beven, of gewoonweg goede films binnen het fantastische genre ontdekken, in het St. Lodewijkscollege te Brugge en dit van 26 tot en met 31 oktober. Het festival viert bovendien dit jaar haar 10de verjaardag, dus er zal zelfs feestvreugde in de lucht hangen!

 

Het festival opent met de nieuwste film van Yorgos Lathimos, The Killing of a Sacred Deer, een gitzwarte en bevreemdende komedie zoals we die gewoon zijn van de regisseur. Fast forward naar Halloween, want dan kan je Thelma, de nieuwe film van Joachim Trier, ontdekken. Deze bovennatuurlijke horrorfilm is trouwens de Oscarinzending voor Noorwegen. Beide films waren recent ook te bewonderen op het Filmfestival van Gent.

 

Young blood

Elk festival heeft uiteraard ook een competitie en voor Razor Reel is dit voor de langspelers de Young Blood competitie. De pijlen worden gericht op nieuw en opkomend talent van over heel de wereld. Dit jaar zijn Zuid-Korea (A Day), Thailand (Bad Genius), Brazilië (Friendly Beast), Hongarije (Kút), Spanje (Black Hollow Cage) en Turkije (Housewife) vertegenwoordigd. Vooral Well van Attila Gigor lijkt ons op het lijf geschreven, want de Hongaarse titel van de film is Kút. De regisseur zal trouwens aanwezig zijn op het festival. Verder zijn we ook benieuwd naar Housewife (foto), de tweede langspeler van Can Evrenol die ons in 2015 wist te bezweren met het stijlvolle Baskin.

 

Van B tot Z

Maar er staat natuurlijk heel wat meer lekkers op het programma. Zo is het uitkijken geblazen naar het Australische Hounds of Love. Dit langspeeldebuut van regisseur Ben Young wist al heel wat commotie los te weken sinds zijn première op het filmfestival van Venetië. Op de slotdag kan je ook een bijzondere coming-of-age verhaal ontdekken met het Britse The Book of Birdy. Voor liefhebbers van gestoorde actiefilms is er Mayhem (foto), de nieuwste film van Everly-regisseur Joe Lynch, die omschreven wordt als Office Space meets Battle Royale.

 

Verder zijn er uiteraard ook de verplichte middernachtvertoningen, met klinkende namen als It Came from the Desert en Attack of the Adult Babies.

 

Old is cool

Voor zij die het liever wat ouder hebben, heeft het festival ook wat klassiekers voor je klaarstaan. Zo kan je er de oerklassieker Psycho van Alfred Hitchcock herontdekken op het grote scherm. Voor de die hards is er voorafgaand ook een vertoning van de documentaire 78/52 over de befaamde douchescène.

 

Verder eert het festival ook de legendarische horrorregisseur George A. Romero die ons eerder dit jaar spijtig genoeg verliet. Naast een lezing over het werk van Romero, vertoont het festival twee van zijn klassiekers: de zombiefilms Day of the Dead en The Crazies.

 

Focus op thuisland

Twee andere cultklassiekers die te (her)ontdekken zijn op het festival zijn Malpertuis en The Antwerp Killer, beide van Belgische makelij. Zij die meer willen te weten komen over de geschiedenis van de Vlaamse horrorfilm kunnen eveneens naar de vertoning van Forgotten Scares van Steve De Roover, eerder ook al te zien op het BIFFF 2017.

 

Verder staat er met de Belgisch-Franse co-productie Zombillénium ook een meer recente film op het programma. Deze animatiefilm is gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van Arthur De Pins, tevens co-regisseur van de film.

 

Zoals je ziet, valt er heel wat te zien op het festival. Het volledige overzicht en alle praktische details zijn beschikbaar op https://rrfff.be. Zij die meer info willen rond de vertoonde kortfilms op het festival, kunnen terecht op onze zustersite kortfilm.be.

 

Veel gruwelgenot!

 

 
Poor Kids
rating

Duur: 18 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Michiel Dhont levert met Poor Kids een typisch KASK-afstudeerwerk af. Qua thematiek en beeld ontleent Dhont de dramatiek die we eerder al in andere afstudeerwerken zagen (en blijven zien): dicht op de huid gefilmd, meermaals donkere beelden in meer afgesloten ruimtes, vele stiltes en een iet of wat getroebleerde tiener/jong-adolescent in een soort van crisis.

Is die crisis niet de ontluiking van zijn/haar seksualiteit, of een moeilijke familiesituatie - dan is het de volledige afwezigheid van die familie – zoals in Poor Kids.

 

 

Hoofdpersonage Max brengt zijn dagen immers door in een internaat voor schipperskinderen en kinderen zonder vaste thuissituatie. Wanneer de school leegloopt tijdens de vakantie, en vele kinderen door hun ouders opgepikt worden, blijft hij met een select groepje achter. Veel verveling, dus de tieners (twintigers) vullen hun tijd met telefoongrapjes uithalen en dagdromen op een roeibootje - maar ook met vriendschap en liefde. Een mooie kostschoolsetting voor deze korte coming-of-age.

Van de knap georkestreerde beginscène (gemonteerd op klassieke muziek) waarin de hoofdpersonages haast ritueel ontlading zoeken of afscheid nemen van iemand (een vierde vriend die door zijn vader wordt opgepikt) of iets (een schooljaar) tot de liefdevolle boyfight in het roeibootje…

Voorspelbare coming-of-age binnen een kostschoolsetting.

De pas afgestudeerde Tijmen Govaerts als Max, maar evengoed Felix Meyer (Cadet, Copain) en Aiko Vanparys geven zichzelf voluit en tegelijk ingetogen. Het zit hem meer in die stiltes en blikken, dan in sommige scènes die net dat tikkeltje te voorspelbaar zijn. Al vanaf het begin is duidelijk dat de vriendschap tussen hen drie goed zit, dus een keer op keer bevestiging daarvan is wat overbodig.

Poor Kids was goed voor een derde plaats op de uitreiking van de Publieksprijs op Film Fest Gent én kreeg een speciale vermelding van de jury.

Sarah Skoric
 
Filem'On - Internationaal Filmfestival voor Jong Publiek 2017

 

Het 'Filem’On Internationaal Filmfestival voor Jong Publiek' in Brussel viert haar elfde verjaardag! Dat doet ze met een tiendaags festival voor scholen en families en meer dan honderddertig films voor een publiek van twee tot zestien jaar. Voor het eerst (!) zijn ook wij van de partij met een eigenzinnige en zéér straffe selectie van kortfilms uit het uitgebreide programma: de crème de la crème van het festival.

 

***
 

De 'Keuze van Kortfilm.be'

Op zaterdag 28 oktober (om 14u00) pakken we in Cinema Aventure (Brussel) uit met een kortfilmcompilatie “voor het hele gezin”: een reeks van zes kortfilms, van animatie over documentaire tot fictie - dat allemaal "voor alle leeftijden”. De ideale familie-uitstap om de herfstvakantie goed mee te beginnen.

 

Zin in? Wij hebben nog VIJF DUOTICKETS te geef voor deze kortfilmcompilatie. Mail als de bliksem naar info@kortfilm.be en maak kans!

 

 

FOX AND THE WHALE
dir. Robin Joseph, 12 min., Canada

 

Dit is het verhaal van een vos die achter een geheimzinnige walvis aangaat. Een wereldreis vol ontdekkingen; een animatietrip boordevol schoonheid, mysterie, abstractie en verwondering. Een prent die uitblinkt in minimalisme (het vosje) en gedetailleerde kunst (de decors) tegelijk. Deze kortfilm werd door de regisseur eigenhandig gefinancierd, maar reisde vervolgens wel de hele wereld rond langs tal van internationale festivals.

 

*

 

MRS. McCUTCHEON
dir. John Sheedy, 16 min., Australië
 

De tienjarige Tom, geboren in het verkeerde lichaam, kiest een nieuwe naam: Mevrouw McCutcheon – klaar voor de schoolfuif. Een prangend verhaal met een belangrijk thema, verpakt in een ontroerende en geestige film. Ook deze film ging al de wereld rond en won prijzen in Hamburg (Beste Kortfilm), Sao Paulo (Prijs van het Publiek) en Melbourne (Beste Australische Kortfilm).

 

*

 

MISHKA

dir. Eszter Janka, 4 min., Duitsland
 

Het verhaal over een ontmoeting en het vervullen van wensen. Een rode stip en het zwart van het universum. Een aandoenlijke, maar ook abstracte vertelling die ruimte laat voor de eigen verbeelding. Zonder dialoog. Bekijk hier een teaser van de film.

 

*

 

AU REVOIR BALTHAZAR
dir. Rafael Sommerhalder, 9 min., Zwitserland
 

Een vogelverschrikker, een storm, een gebroken been. Het geluid van een zeeschelp. Vertrekken en nooit terugkeren: deze korte animatefilm vertelt over de schone tocht van een ietwat krakkemikkige vogelverschrikker. Sommerhalders kortfilm is een waar prijzenbeest gebleken: de film won meer dan twintig prijzen en werd vertoond op nog eens drie keer zoveel festivals.

 

*

 

 

WIJ ZIJN MENSEN

dir. Nic Balthazar, 18 min., België
 

De nieuwe kortfilm & documentaire van regisseur Nic Balthazar vertelt de verhalen van jonge vluchtelingen en hun ervaringen. Over vroeger en over België. Ogenschijnlijk simpel, maar vooral een aangrijpend en bloedeerlijk docuportret.

 

 

*

 

 

 

SABAKU

dir. Marlies van der Wel, 2 min., Nederland
 

Wanneer Sabaku’s beste vriend Buffalo stert, moet hij een nieuwe vriend zien te vinden. Maar dat is niet altijd makkelijk. Een heerlijk, kort en krachtig animatiefilmpje. De film werd geselecteerd binnen de Generation KPlus-sectie van het filmfestival van Berlijn, waar het een Speciale Vermelding kreeg van de jury. Bekijk hier een trailer.

 

 

 

Verder ook nog

Naast onze eigen samenstelling, kan je op het festival nog van heel wat andere kortfilms gaan genieten. Kortfilms over coming-of-age bijvoorbeeld (dinsdag 31 oktober, met onder meer de winnaar van de Bronzen Studenten-Oscar van dit jaar Grijs is ook een kleur), Belgische kortfilms (dinsdag 31 oktober), “klein maar dappere” kortfilms (woensdag 1 november), korte films “puur natuur” (zondag 29 oktober, vrijdag 3 november) en ook documentaire kortfilms op vrijdag 3 november, met de nieuwste kortfilm van Frederike Migom (Si-G). Lees daarover hier een interview met de regisseuse.

 

Info en tickets via Filem'On.be.


Niels Putman

 

 
Sons of No One
rating

Duur: 21 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: St Lukas

Justice, een gëinterneerde in een instelling voor jonge delinquenten, valt één van de bewakers aan. Opvoedster Eva twijfelt echter aan het verhaal van haar collega. Een klein incident, waarna zich een studie ontwikkelt over de machtsverhoudingen binnen de micromaatchappij die de instelling vormt.

Met zijn LUCA-afstudeerwerk Sons of No One is Hans Vannetelbosch niet aan zijn proefstuk toe. Hij werkte in zijn vorige films Patience en Penitence reeds samen met acteurs Nora Alberdi Perez, Marcel Gonzalez en Jacqueline Ghaye. De gehele cast lijkt zich dan ook serieus op haar gemak te voelen voor de camera. Ook director of photography Lino De Koninck is een oudgediende binnen Vannetelbosch’ crew en levert puik werk met handheld-camerabeelden die passen binnen het realisme dat de regisseur opzoekt in zijn film.

 

 

Vannetelbosch snijdt verschillende thema’s aan en vraagt de kijker deze onderzoekend te benaderen; pestgedrag, machtsmisbruik, hiërarchische structuren, intimidatie, racisme… passeren allemaal in verschillende gradaties de revue. De speelbal hiertussen is de stilzwijgende Justice, naast wiens symbolische naam je moeilijk kan kijken.

Wat er precies gebeurd is tussen Justice en Marcel (de bewaker): daar heeft Eva het gissen naar. Als kijker krijg je die confrontatie echter wél te zien in de openingsscène van de film, waardoor je niet door Eva’s ogen naar de situatie kijkt, maar eerder van bovenaf. Sons of No One schommelt op die manier een beetje tussen drama en allegorie.

De personages hebben elk hun functie in het verhaal dat hen niet als loutere subjecten ziet, maar vooral de onderlinge interacties probeert te onderzoeken. Sterk en vooral subtiel acteerwerk vermijdt echter dat ze tot stock characters verworden. Vannetelbosch toont ook heel gewone situaties (het basketten, gesprekken tijdens de lunch), die hij gebruikt om de dynamiek tussen begeleiders en geïnterneerden te verstevigen.

Micromaatschappij tussen drama en allegorie.

Het idee voor Sons of No One ontstond bij een bezoek van Vannetelbosch aan een jeugdinstelling, die onlangs omgevormd was van een federale instelling naar een gemeentelijke, waardoor er geen bewakers meer werkten. Dit bleek een goede beslissing te zijn: door het wegvallen van die machtspositie konden begeleiders en geïnterneerden makkelijker met elkaar omgaan.

Het nogal abrupte einde doet wat vreemd aan, maar past ook wel bij de rest van de film, waarbij de spanning tussen zien en niet zien aan de basis ligt. De regisseur levert daarmee een erg volwassen, interessante en straffe film af.

Jana Dejonghe
 
Girlhood
rating

Duur: 14 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Wat betekent het precies om ‘vrouw’ te zijn? Wat houdt het begrip ‘vrouwelijkheid’ in? Tot waar strekken de grenzen? Het zijn vragen die voor velen onder ons misschien overbodig lijken, of waarvan het antwoord schijnbaar vanzelfsprekend is.

Met Girlhood toont regisseur Heleen Declercq ons dat het antwoord op die vragen allesbehalve evident is. Op een eerlijke en inspirerende manier geeft ze ons een inkijk in het hoofd van enkele jonge mensen die net met deze kwesties worstelen. Ze vertellen wat ‘vrouwelijkheid’ voor hen behelst en hoe ze dit proberen vorm te geven in hun dagelijkse leven. Ook Heleen zelf is aan het woord, via een telefoongesprek met haar moeder, waarin beiden heel ontwapenend over hun gevoelens praten.

> TRAILER

Zonder met de vinger te wijzen of zonder het letterlijk zo te benoemen, houdt Declercq hier de kijker een broodnodige spiegel voor. Op een creatieve, delicate en bovenal gevoelige manier maakt ze komaf met het ‘hokjesdenken’ & -duwen van onze maatschappij. Haar docuportret is een onderzoekende pleitrede voor de rekbaarheid van het begrip ‘gender’ – over -conformiteit & -neutraliteit, termen die vandaag steeds vaker terecht tot menig vraagtekens aanzetten.

Want hoe moeilijk is het, nog steeds, als je niet in één van de vooropgestelde hokjes van het binaire en ondertussen oubollige gendersysteem past? Zo is één persoon aan het woord die vertelt zich heel vrouwelijk te voelen wanneer ze zich opmaakt om naar een trouwfeest te gaan, maar daar dan wel op wordt aangesproken – want "dat ben jij niet”. Iemand anders heeft het over de druk die ze ervaart tijdens het opgroeien – bang om vijventwintig te worden, want bij die leeftijd horen nu eenmaal verschillende verwachtingen.  

Het vraagt moed om je los te maken van die uiteenlopende conventies en een strijd te leveren; de queeste naar je eigen identiteit komt met builen en blutsen.

Delicaat & krachtig docuportret over 'gender'.

Heleen weet met de openhartige portretten zonder veel opsmuk de essentie van haar casus perfect te vatten. Daarvoor hanteert ze een beeldtaal die de schoonheid en diversiteit van haar onderwerpen belichaamt en een montage die de plasticiteit van het begrip uit de titel onderlijnt. De verhalen van deze mensen zijn oprecht, ontroerend en tonen ons dat er geen vastomlijnde begrippen zijn. Het kan dan ook niet treffender verwoord worden dan met de ondertitel van de film: ‘The State or Time of Being a Girl’.

Girlhood is een bezielend pleidooi, een straffe mozaïekfilm over en voor meer openheid & flexibiliteit. De film herinnert er ons weer aan om de dingen niet als vanzelfsprekend te nemen. Een ferme maar ook hartverwarmende vuist in het gezicht.

Carmen van Cauwenbergh

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS