Film aan Zee (#TAZ2017)

 
Film aan Zee (TAZ#2017)


 

Wie zich tussen 27 juli en 5 augustus in Oostende durft te begeven, wordt er ongetwijfeld om de oren geslagen met theater. Theater Aan Zee huisvest er namelijk al voor de eenentwintigste keer hun tiendaagse theaterfestival. Onder de noemer ‘Film aan Zee’ verwelkomt het festival ieder jaar ook een aantal jonge filmmakers & hun kortfilms.

 

‘Film aan Zee’ bestaat in eerste instantie uit enkele workshops waarbij afstuderende scenaristen en regisseurs samenwerken met hun voorbeeld uit het professionele veld. Zo is er ‘Tussen Woord en Beeld’, maar ook ‘De Tweede Lezing’: lees er meer over op de website van het festival.
 

Maar ook het publiek kan van het jonge, verzamelde filmgeweld genieten. Kijk uit naar de kortfilms die TAZ dit jaar programmeert en samen met de Vlaamse filmscholen en het FFO presenteert. Ontdek jonge filmmakers, die allemaal furore maakten op filmfestivals in binnen- en buitenland. In het voorprogramma van deze films geniet je bovendien telkens van een sneakpreview (!) van een kortfilm – waar zelfs wij nog het raden naar hebben. Deze ‘sneaks' staan te trappelen om ook het (inter)nationale filmcircuit te veroveren, op Theater aan Zee krijg je alvast een voorproefje.
 

Als jouw belangrijkste kortfilmgids, loodsen we je graag doorheen de line-up. Elk kortfilmpakket wordt twee keer geprogrammeerd: er is een matineevoorstelling om 11u en een avondvoorstelling om 18u. Soms is dit één kortfilm + een sneak, soms twee of drie kortfilms + een sneak. Het programma is elke dag anders, maar duurt steeds ongeveer een uurtje. De inkom is €3 en je kan er gewoon voor binnen het festivalcentrum blijven: de films worden vertoond in De Klas van CC De Grote Post.
 

 

AGENDA

 

DONDERDAG 27 JULI 2017

 


Score (dir. Jordi Schellens)

 

DIE RUINEN VON EUROPA – Ira A. Goryainova
Onder het motto ‘the title says it all’ schotelt RITCS-masterstudent Ira Goryainova je met Die Ruinen von Europa een gitzwart beeld van Europa voor. De twee grootste lijnen die door de experimentele documentaire lopen zijn archiefbeelden en het verhaal van een jonge vrouw, Ophelia of Elektra genaamd, verteld in het Duits. Een duidelijk en cynisch signaal van een deel van onze tijdsgeest is dit document zeker, het laat er evenwel ook geen spaan heel van. Een nerveus portret in een poëtische donkere toon over macht en hoe die misbruikt wordt. Lees er in onze bespreking van de 2016-lichting uit het RITCS nog meer over.

 

SCORE! – Jordi Schellens
Jason, een jongen met downsyndroom, assisteert de lokale voetbalploeg. Wanneer hij er geconfronteerd wordt met zijn handicap wil hij bewijzen dat hij net als iedereen een ‘gewone’ vriendin kan krijgen. Na een eerste teleurstellende date lijkt zijn droom toch uit te komen! De film van Narafi-student Jordi Schellens kreeg een Speciale Vermelding op het Miami Independent Film Festival. In de film spelen onder meer Joren Seldeslachts (Tweesprong) en Charlotte Anne Bongaerts (Terug naar Morgen) mee.

 

 

VRIJDAG 28 JULI 2017

 


Kip (dir. Abel Bos)

 

KIP – Abel Bos
Een absurd familieportret waarin een tienjarig meisje zich steeds vreemder begint te gedragen om een reactie uit te lokken bij haar afwezige ouders. De Nederlandse KASK-student Abel Bos kreeg voor zijn film een VAF Wildcard ter waarde van €60 000,- toegereikt. In de film spelen onder meer Greet Verstraete, Kurt Vandendriessche (Nkosi Coiffure) en Nina Baczkowski - kijk hier een teaser.

 

DAG VREEMDE MAN – Anthony Schatteman
Hoofdpersonage Arthur (Arend Pinoy) schittert op het podium in glitterjurken, opvallende pruiken en een dikke laag make-up. Hij playbackt er Nederlandstalige klassiekers van Ann Christy en co. Wat het joelende publiek in de zaal niet weet, is dat Arthurs zevenjarige zoontje op hem wacht in de coulissen. Als alleenstaande vader is hij wel verplicht om Max mee te nemen naar de club, een combinatie die niet altijd vlot. Gelukkig steekt Wim Opbrouck als goede vriend, collega-performer, sympathieke nonkel (en misschien nog wel iets meer) zo vaak hij kan een handje toe.
 

Anthony Schattemans (Kus me zachtjes) kortfilm is in Oostende in ieder geval geen vreemde eend in de bijt. De samenwerking tussen de regisseur en acteur Wim Opbrouck en de metamorfose van die laatste was al een inspiratie voor Filmfestival Oostende en de marketing van hun nieuwste editie (zie hun trailer en hun posterbeeld). De kortfilm was er uiteraard ook bij op het Internationaal Kortfilmestival Leuven. Hoofdacteur Arend Pinoy won op het Brussels Short Film Festival bovendien een prijs voor Beste Acteur. Lees hier een interview met de regisseur of lees onze volledige bespreking van de film.

 

 

 

ZATERDAG 29 JULI 2017

 


Vliegende Ratten (dir. Emiel Sandtke)
 

VLIEGENDE RATTEN – Emiel Sandtke
In zijn Sint-Lukas-masterfilm houdt Emiel Sandtke de problematiek van vluchtelingen en mensen zonder papieren tegen het licht. Twee 11-jarige jongens, Kian en Nadir, vullen hun dagen met kwajongensstreken. Wanneer ze zien hoe de ouders van Nadir worden meegenomen door de politie, besluit Nadir onder te duiken. Prima acteerprestaties en een geloofwaardig portret van vriendschap, een vleugje spanning en wat humor - dit smaakt zeker naar meer. De film werd geselecteerd voor onder meer Film Fest Gent, het Brussels Short Film Festival én het prestigieuze Sundance filmfestival in Utah.

 

FEEL SAD FOR THE BUNNY – Kenneth Mercken
De 12-jarige Remy woont samen met zijn oudere broer Bruno en hun au pair Mihaela. Remy kijkt op naar Bruno. Remy is verliefd op Mihaela. Maar als Bruno ook interesse krijgt in Mihaela dreigt alles mis te lopen... Een sfeervolle, gitzwarte white trash merditudevertelling. Kenneth Mercken won een Wildcard voor zijn kortfilm The Letter en maakte daar deze erg sterke kortfilm mee. De film werd bekroond met een Ensor voor Beste Kortfilm in 2016. Ondertussen heeft de regisseur zijn eerste langspeelfilm ook ingeblikt. ‘Coureur’ gaat die heten, momenteel in post-productie. Lees hier onze volledige bespreking van zijn (voorlopig) laatste kortfilm.

 

 

 

ZONDAG 30 JULI 2017

 


 

DE BROERS VAN BOMMEL – Laurens Jans
Kamiel is een verlegen boerenzoon die samen met zijn broers Fred en Piet op de ouderlijke boerderij woont. Fred runt het bedrijf met ijzeren vuist. Wanneer een vrachtwagenchauffeur het leven van de broers binnendringt, komt er licht aan de horizon voor Kamiel… Laurens Jans’ film was te zien tijdens IKL2015 en het Brussels Filmfestival 2016. Een sferische prent met een absolute sterrencast (Flor Decleir, Ludo Hoogmartens, Warre Borgmans, Reinhilde Decleir). Lees hier onze volledige bespreking van de film of bekijk ons gesprek met de regisseur.

 

 

 

MAANDAG 31 JULI 2017

 


 

YIBRIL – José Daniel Granados
Op een dag hoort Gabriel, een Spaanse straatartiest die in Brussel woont, een telefoon rinkelen in een vuilnisbak. Wanneer hij opneemt, smeekt Hala, een Syrisch meisje gevangen door smokkelaars, om hulp. RITCS-student José Daniel Granados kreeg een Wildcard ter waarde van  €60 000,- voor zijn bachelorfilm. Wij omschreven het als een “sterke allegorie van de migratiecrisis”. Lees hier onze volledige bespreking.

 

 

DINSDAG 1 AUGUSTUS 2017
 


 

REMOTE – Eva Giolo
Een portret van een tedere vriendschap op het Ierse platteland. Een plek waar je overleeft, sterk bent, alleen met de wind. Een plaats van onuitgesproken tederheid, een landschap van stilte en eenzaamheid. Een een suggestief verhaal, een experimentele kortfilm van muzikante en KASK-masterstudent in Mediakunst Eva Giolo. De film werd onder meer vertoond tijdens het Internationaal Filmfestival Rotterdam.

 

 

 

WOENSDAG 2 AUGUSTUS 2017

 


Kastaars (dir. Jasmine Elsen)
 

ANTARCTICA – Jeroen Ceulebrouck
Een animatiefilm over de reis van John en zijn kompanen. Ze komen vast te zitten op Antarctica. John ontvlucht zijn verleden, maar wanneer het noodlot toeslaat, wordt hij gedwongen zichzelf in de ogen te kijken. De film van KASK-masterstudent Jeroen Ceulebrouck blinkt uit in sfeerschepping. De film werd geselecteerd voor het Internationaal Kortfilmfestival Leuven, Anima én het toonaangevende kortfilmfestival van Clermont-Ferrand. Lees hier onze volledige bespreking.

 

KASTAARS – Jasmine Elsen
Jasmine Elsens kortfilm is een tragikomedie over flatgenoten met oogkleppen op. In deze animatiefilm zijn enkele flatbewoners volledig in zichzelf gekeerd, ze kijken nooit naar buiten en zien de kip niet die er regelmatig voorbij fladdert. De kip heeft op het dak een nest waar ze haar eieren uitbroedt. Op een dag worden de eieren gestolen. Elsen won met haar RITCS-afstudeerfilm een VAF Wildcard ter waarde van €40 000,- en werd op heel wat festivals geselecteerd, waaronder IKL, het Brussels Short Film Festival, Ciné Public en onze eigen kortfilmavond Shortscreen 2017. Lees hier onze volledige bespreking van de film of ons interview met de regisseur.

 

NO OFFENSE – Kris Borghs
Een rij cartoonisten verschijnt voor een macaber tribunaal. Telkens als één van de juryleden zich door een cartoon beledigd voelt, wordt de maker onherroepelijk geëxecuteerd. Een energetische kortfilm die bewijst hoe de werkelijkheid de fictie vaak inhaalt. Deze animatiefilm werd bekroond met de Ensor voor Beste Animatiekortfilm 2016 en speelde alle nationale kortfilmfestivals plat: IKL, Filmfestival Oostende, Shortscreen, Anima, BIFFF en het Brussels Short Film Festival. Lees hier onze volledige bespreking.

 

 

 

DONDERDAG 3 AUGUSTUS 2017

 


Mainland (dir. Ischa Clissen)
 

KLEIN BOEKAREST – Sam Geyskens
Sam Geyskens studeerde in 2015 af aan het RITCS in Brussel. Zijn afstudeerfilm Klein Boekarest werd geselecteerd voor Film Fest Gent én Ciné Public. In de film volgt hij verschillende Oost-Europese truckers die in West-Europa rondrijden en hun familie soms weken aan een stuk moeten missen. Veel van de mannen hebben een prima diploma, maar met het werk in West-Europa kunnen ze meer centen verdienen. Ze zoeken steun bij elkaar, eten samen, drinken samen en maken grapjes om hun dagen wat lichter te maken. “Ruw en teder lagen zelden zo dicht tegen elkaar aan.” Lees onze uitgebreidere bespreking in onze round-up van de 2016-lichting van het RITCS.

 

MAINLAND – Ischa Clissen
Colin Mackenzie, een oude schaapherder beseft dat zijn geliefde eiland nooit meer hetzelfde zal zijn. Ischa trok naar Schotland om deze korte documentaire te draaien. De docu werd geselecteerd voor het Concorot Film Festival, het Internationale Documentaire Filmfestival Millenium in Brussel en voor Visions de Réel, het internationale documentairefestival in het Zwitserse Nyon. Kijk hier een trailer.

 

 

 

VRIJDAG 4 AUGUSTUS 2017

 


Boi (dir. Anthony Nti)
 

ON ATTEND – Dimitri Sterkens
Het jonge Afrikaanse meisje Camille probeert de grens over te steken, maar raakt tussen de douaneposten verstrikt in een niemandsland. Wij doopten de film van RITCS-student Dimitri Sterkens al tot “puikste aanklacht” van het kortfilmjaar 2016. Sterkens grijpt je van bij het begin naar de keel. De minimalistische enscenering, hoogstaande cinematografie én het knappe acteerwerk zorgen voor een buitengewoon resultaat. Steengoed, dus. Sterkens' film viel onterecht buiten de prijzen op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Lees hier onze volledige bespreking.
 

BOI – Anthony Nti
Wat kunnen we nog zeggen over Boi? Gemakkelijk één van de beste kortfims van vorig jaar. De film won dubbel op Film Fest Gent (Jury- én Publieksprijs) en dubbel tijdens het Internationaal Kortfilmfestival Leuven (Beste Debuut en Persprijs). “Een subtiele parel”. Lees hier onze volledige bespreking of bekijk het erg charmerend overwinningsfilmpje van het scenarist-regisseursduo tijdens IKL 2016. Klik voor een teaser van de film.
 

NYMPHET – Laura Hermanides
De 12-jarige Dolly wordt door haar vriendinnetje nieuwsgierig gemaakt om haar vrouwelijke kwaliteiten te ontdekken. Weer thuis blijft ze onverwacht achter met een familievriend die op haar moet passen. Gevoelige kortfim waarin een onschuldige puber flirt met een grens waarvan ze zich niet bewust was. De film kreeg een Speciale Vermelding van de Jury tijdens het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Lees onze volledige bespreking.

 

 

***

 

 

De kortfilms worden vertoond om 11u en 18u in de Klas van CC De Grote Post (Hendrik Serruyslaan 18A, 8400 Oostende). Een ticket kost €3, elke dagvertoning duurt ongeveer 60 minuten. Info & tickets via www.theateraanzee.be.


Niels Putman

 

 
Neill Blomkamps 'Oats Studio': om de haverklap een nieuwe sci-fi kortfilm

Experimenteren met kortfilms à la Neill Blomkamp

 


 

 

Jeroen Van Rossem

 
Stacey and the Alien
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: België | Regie: | Cast: , , , , , , | Scenarist: | Producent: | Filmschool: St Lukas

Een jonge cheerleader kan geen afscheid nemen van haar overleden moeder, dus blijft ze post mortem voor haar zorgen. In haar eigen hiernamaals schotelt het guitige kind haar nog elke dag een bord rijstpap voor.

Na Destag Kosjdag, Prudence en de Toverfluit en Diep in mijn Hart is er nu Stacey and the Alien. Wie niet verwant is met de stijl van de jonge regisseur Nelson Polfliet, kan er alvast eens zijn Vimeo-kanaal op naslaan. Verwacht je aan een absurde mix van kitsch, halfgare musical & bijzonder veel fantasie. Zijn nieuwste film, een tweedejaarswerk aan Sint-Lukas Brussel, is in vele opzichten een logische verderzetting van zijn oeuvre, maar dan wel strakker & cleaner dan voorheen.

 

⏏ Kijk de 'teaser'.

Horror meets komedie meets musical meets sciencefiction meets... Geen conventionele film dus, maar in de wereld van Polfliet blijft het gelukkig wel allemaal overeind: hij heeft zijn spielerei goed onder de knie. Is de film echter nog zo ‘trippy’, dan schuilt er dit keer ook een des te breekbaar hartje in het midden van dat alles - dat bewijst het ontroerende slotakkoord en de poëzie van het laatste shot.

Wat extra saturatie en een karaoke-medley van heerlijk foute meezingers maken dit een erg aantrekkelijk en geestig rouwproces. Een olijk cheerleadertrio doet dienst als Grieks koortje in dit eigenzinnige treurspel, hun eighties clips als raadgevende intermezzo’s. Ze brengen hits zoals ‘Ich Bin Wie Du’ (Marianne Rosenberg, 1975), ‘You Keep Me Hangin’ On’ (Kim Wilde, 1981) en ‘Schipper Mag Ik Overvaren?’ en proberen het hoofdpersonage iets bij te brengen over loslaten (“set me free why don't cha babe”) en durven verder gaan (“schipper mag ik overvaren?”).

 

Absurd rouwproces met gevoellig staartje.

 

Veel gekend Brussels (kort)filmvolk ook op de aftiteling: Renée Vervaet (Lilith) neemt samen met Ineke Nijssen (Little Black Spiders) de hoofdrol op zich. Drôle d’oiseau-regisseur Anouk Fortunier (en vast lid van het Polflietensemble) komt ook nog voorbij als heerlijke crazy buurvrouw/femme handicapée en de smakelijke art direction (die koptelefoon! die knuffelberen! die alien!) is dan weer te danken aan regisseur/art director Laura Van Haecke (Seul à seule).

Stacey and the Alien is in veel opzichten Polfliets beste kortfilm tot nu toe: de potpourri van genres maakt dit een erg origineel en lekker maffe uiteenzetting over treuren en verlies.
De film muist ondertussen al een half jaar stilletjes langs tal van internationale festivals (van Portugal tot Zuid-Korea), af en toe terecht een prijs mee grijpend onderweg: Beste Korte Fictiefilm (Cellu L’art in Duitsland), Beste Musical (Mediterranean in Italië) & Beste Scenario (Hyperfest in Roemenië). Benieuwd wat dat volgende project gaat opleveren - de grote Nederlandse actrice Willeke Van Ammelrooy (Emmenez-moi) tekende alvast voor de hoofdrol. Lees er hier meer over.

 

Niels Putman
 
Dworzec
rating

Duur: 13 min. | 1980 | Land: Polen | Regie: | Scenarist: | Productiehuis:

Vooraleer hij cinema naar een hoger niveau tilde met La Double Vie de Véronique (1991), Dekalog (1989) en zijn Trois Couleurs-trilogie (1993-1994), was het Krzysztof Kieślowski vooral om (korte!) documentaires te doen. De Poolse meestercineast groeide op in het Communistische Polen waar tijdens de jaren zestig en zeventig niks zo’n krachtige respons op de totalitaire staat leek te bieden als een documentaire. Ondanks de censuur wisten heel wat filmmakers er destijds via een docu op een erg gevoelsmatige manier met het publiek te communiceren. Het werd een gerespecteerde en populaire vorm van sociale kritiek.

Voor Kieślowski was het een manier om "de wereld te beschrijven zoals die was, niet zoals de Communistische staat die probeerde voor te stellen.” Na een dikke vijftien jaar dat soort werk te maken (observerend, politiek, bekritiserend) betekende het korte Dworzec (ofwel: Railway Station) dé grote switch in zijn carrière.

 

KIJK 'DWORZEC' (1980).

In de dertien minuten durende zwart-witte documentaire filmt hij het reilen en zeilen in het Centraal Station van Warschau. Gedraaid op 16 en 35mm reflecteert de chaos en tumult op het perron het moderne leven van toen; het falen van het station als metafoor voor de daar heersende politiek tijdens de jaren tachtig. Kieślowski is doorheen z’n hele oeuvre steeds fan geweest van paradoxen en tegenstellingen: het effect van de optimistische nieuwsuitzending waarmee de film opent, is dan ook nauwelijks zichtbaar op de vertrokken & bedrukte gezichten van de treinreizigers.
 

Grootmeester Kieślowski bekritiseert het Poolse Communisme van de jaren tachtig.

Ondertussen filmen ook veiligheidscamera’s alle gebeurtenissen en non-gebeurtenissen; van toevallige situatiehumor tot semi-Kafkaiaanse taferelen aan de loketten. Mensen die wachten op iets, of iemand. Vooral het opmerkelijke Orwelliaanse meta-einde beklemtoont Kieślowski’s kritiek, maar herinnert ook aan het wrange gevoel waarmee hij achteraf werd opgezadeld. Een man bekijkt de beelden die de camera’s registreren: als toeschouwer kijk je niet langer rechtstreeks naar de toevallige passanten, maar in eerste instantie naar deze observator en via hem opnieuw naar de reizigers. Big Brother, quoi.

Los van de film als tekst, is het net die dubbelzinnigheid die de regisseur destijds op andere gedachten bracht. De privacy en de vrijheid van het individu kwamen volgens Kieślowski binnen documentaire al steeds vaker in het gedrang. Toen de politie hem om de rushes van zijn film vroeg (omdat ze dachten dat het cruciaal bewijs bevatte voor een moordzaak) was dat voor de regisseur de druppel. Het idee dat zijn film het lot zou bepalen van een burger, was voor hem dé reden om documentaire als kunstvorm (grotendeels) de rug toe te keren.

Bijna veertig jaar later is de film nog steeds een erg krachtig tijdsdocument & een prototype voorbeeld van de documentaire als (anti-)politiek wapen.

 

Niels Putman
 
A Gentle Night
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: China | Regie: | Cast: | Scenarist:

Meer dan dat het “fucking awesome” was kon de Chinese regisseur niet uitbrengen toen hij voor zijn kortfilm de Gouden Palm mocht afhalen tijdens het laatste filmfestival van Cannes. Verwachtte de filmmaker dat hij de prijs zou krijgen? Misschien wel. Voor wie de volledige Officiële Kortfilmcompetitie had gezien - zo’n negen films - sprong er duidelijk maar één film boven de rest uit: A Gentle Night van Qiu Yang. Zijn “fucking awesome” was dus volledig terecht.

 

 

 

De nacht voor het hoofdpersonage in Yangs film is echter weinig ‘gentle’. Mondjesmaat geeft de regisseur informatie prijs; een wanhopige moeder krijgt het daardoor steeds benauwder. Haar dochter is  verdwenen, nadat ze het kind een slag in het gezicht heeft gegeven. De avond start bij het aangeven van de vermiste persoon en eindigt met een potentiële vondst.

Het is Yang echter niet om puur sentiment, noch om hypersensatie te doen. Zijn film is verstild, prachtig geschoten en de akeligheid zit hem in het ongewisse. Die unheimlichkeit sluipt zich een weg rondom de moeder, haar verstikkend haast. Haar schuldgevoel weegt steeds zwaarder door.

 

Unheimlichkeit verstikt een radeloze moeder.

 

Yang isoleert de radeloze vrouw van de rest van de wereld. De omgeving reduceert haar vertwijfeling tot een vervelende stoorzender. Omstaanders zijn zich van geen kwaad bewust: niemand geeft een kick.
Het slot van de film geldt dan ook als extra pijnlijk summum van die gevoelsmatige discrepantie, wanneer aan haar zoektocht dan toch tot een einde lijkt te komen. De ironie is compleet: met vuurwerk op de achtergrond en feestvierende mensen op de geluidsband, stort een kapotte moeder zich ter aarde.

De regisseur levert met deze film een krachtige karakterstudie af. Elk shot is bovendien een ijzersterk plaatje. De concurrentie was behoorlijk laag binnen de competitie – het moet gezegd –,  maar dat maakt deze film geen minder terechte Gouden Palm-winnaar.   

 

Niels Putman
 
Interview - Wannes Destoop ('Badpakje 46', 'Billy the Bully')


 

 

Hoe zou het nog zijn met Wannes Destoop? De Waregemnaar won met zijn 'Badpakje 46' in 2011 de Juryprijs binnen de Officiële Competitie van het filmfestival van Cannes. Zes jaar later maken wij met hem de balans op: hoe gaat het anno 2017 met Wannes en zijn carrière?

 

 

Jannes Callens

#Lichting2017 - C-Mine Genk (EXIT/17)

EXIT bundelt de afstudeerprojecten van de masters van LUCA School of Arts Campus C-mine Genk, PXL-MAD School of Arts Hasselt en de faculteit Architectuur & kunst van de Universiteit Hasselt.
Elk gepresenteerd masterproject getuigt van de voortdurende wisselwerking tussen onderwijs en onderzoek en van de persoonlijke, creatieve ontwikkeling van de student.
Het decor voor de expositie EXIT/17 is de prachtige site van C-mine. Een unieke en inspirerende plek in Genk die verleden, heden en toekomst verbindt.

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS