Si-G
rating

Duur: 16 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Producent: , | Productiehuis:

“Dan kan je andere kinderen inspireren,” zo zegt een vriendelijke dame halverwege Frederike Migoms korte docu tegen de jonge rapster Si-G, die haar een stuk cake verkoopt om haar videoclip te financieren. Dat ze andere kinderen ondertussen inspireert, zo bleek tijdens een schoolvertoning op Film Fest Gent, waar de festivaldirectie een levend schild moest vormen om de 13-jarige uit Molenbeek te beschermen van een horde dolenthousiaste studenten die maar al te graag een selfie met haar wilden maken.

Even daarvoor hadden enkele jonge tieners haar spontaan voor de volle zaal vergezeld om samen te freestylen. Het leverde geweldige beelden op en bewees onmiskenbaar hoe universeel Si-G’s verhaal is.

 

> TRAILER

Nochtans is het meisje dat we aan het begin van de docu te zien krijgen een pak minder zeker van haar stuk. We volgen Cansu, a.k.a. Si-G, die door de Brusselse rapper Omar-G (beter bekend als Zwangere Guy) wordt klaargestoomd om haar eerste single met bijhorende videoclip op te nemen. Via talking heads van het jonge meisje kruipen we in haar leefwereld en haar onzekerheid: Si-G heeft een moeilijk schoolverleden en de pijnlijk herkenbare nervositeit dat ze binnenkort naar een nieuwe school moet – de angstaanjagende middelbare school! – speelt haar parten.

De leukste scènes zijn dan ook die met de strenge leermeester Omar-G, waarin je langzaamaan Si-G’s zelfvertrouwen ziet groeien. “Ik lach alleen maar, weet je? Waar ik toen eerst was en waar ik nu ben,” glundert ze voldaan na een succesvolle studiosessie met haar mentor. Het is bij momenten oprecht hartverwarmend en één van de verdiensten van regisseur Migom, die elke vorm van cynisme radicaal weert uit haar jeugddocumentaire.

Hoop doet leven in mooie ode aan (durven) dromen.

Si-G’s portret verandert daardoor bovendien ook in een portret van een generatie, een portret van een stad. Over de inclusie van Si-G’s commentaar over Molenbeek zal absoluut gediscussieerd (kunnen) worden, maar het toont voornamelijk de frisse naïviteit en het onbegrip van de jeugd tegenover de manier waarop hun gemeente in de media kwam na de aanslagen in Zaventem. Het zijn deze momenten die Migoms docu de status van veredelde making-of van een videoclip doen overstijgen en Si-G’s verhaal een politieke lading meegeven.

Hoop doet leven, bewijzen Si-G, Omar-G en Migom in deze mooie ode aan (durven) dromen.

-

Lees hier een interview met regisseur Frederike Migom over Si-G en haar andere kortfilms.

 

 

Michiel Philippaerts
 
The Ape Man
rating

Duur: 11 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis:

Pieter Vandenabeele scoorde in 2015 al met zijn afstudeerfilm Hondenleven over een intelligente blauwe hond die zich elke dag alleen moet bezighouden in een leeg appartement. Ook The Ape Man speelt zich af op een bijzonder appartement in de stadsjungle. Van Animal Tank - het productiehuis dat ook Wildebeest mogelijk maakte - komt dit licht absurde verhaal, zonder dialoog, over een antiheld met een levendige fantasie.

 

> TRAILER

The Ape Man is een 2D-animatiefilm, waarin computer-geanimeerde personages zich bewegen tegen achtergronden die heel fijn klassiek en digitaal tekenwerk mixen. De film start midden in een spannende achtervolgingsscène waarin een jonge vrouw bang door de jungle rent. Geen moment te vroeg duikt een afgetrainde Tarzan op om haar in veiligheid te brengen. Een klassieke filmscène. De toeschouwer - een klein, bolrond mannetje met een vuurrode baard - juicht voor zijn televisie.

Zijn appartement is één grote hommage aan Tarzan: overal hangen posters, hij heeft alle films op cassette en zijn dakterras is herschapen in een groene oase. Een broodnodig tegengif voor zijn geestdodende job: hij rijdt rond in een wagentje om stinkende, vaak gescheurde vuilzakken op te halen in grimmige achterbuurten. Hij (Jelle De Beule) wil net als Tarzan een bevende jonkvrouw redden en zijn buurvrouw (Karlijn Sileghem) lijkt de ideale kandidaat. Hij heeft haar nog nooit gezien, maar hoort haar kreetjes dagelijks doorheen de muur.

Knullige vuilnisman gaat op zoek naar zijn innerlijke Tarzan.

Het verhaal is gebaseerd op het beeldverhaal De Amateur dat Pieter in 2012 tekende. Het is heerlijk om te zien hoe het knullige maar oersympathieke hoofdpersonage langzaamaan zelfvertrouwen tankt en zijn innerlijke Tarzan laat ontluiken. Zijn grauwe, demoraliserende dagtaak staat in schril contrast met de prachtige, kleurrijke plantenwereld waarin hij thuis en in zijn fantasie onderduikt. Op een manier heeft hij alles net heel mooi voor elkaar. En geef hem eens ongelijk. Je kan ongelukkig zijn over je situatie of er het beste van maken - en dat punt wordt nog eens stevig onderlijnd in de slotscène.

Sofie Rycken
 
Wildebeest
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: België | Regie: , | Cast: , | Scenarist: , | Producent: , | Productiehuis:

Dat Linda en Troyer dierenvrienden én wereldreizigers zijn, dat is duidelijk voor iedereen die hun huis binnenstapt. Ze hebben een abonnement op hondentijdschrift Woef en hun trouwe viervoeter staat mee op de familiefoto’s. Er hangen Venetiaanse maskers aan de muur, naast een olifantenklok. En dan zijn er nog ontelbare olifanten-knuffels, -bloempotten en -beeldjes. Een safari in de Afrikaanse savanne zou dan ook hun grote levensdroom moeten zijn - maar hun reis draait helaas anders uit.

 

 

Wildebeest is het geesteskind van duo Nicolas Keppens en Mathias Phlips. Keppens studeerde in 2012 af aan KASK en studeerde daarna verder in Brussel. Hij is regisseur, maar werkt ook als new media-manager bij Studio Hans Op de Beeck. Phlips - ook gekend als MAT - studeerde Grafische Vormgeving aan Sint-Lucas Gent en ging nadien aan de slag als grafisch vormgever. Zijn illustraties en cartoons - u kent Daniël ongetwijfeld al - verschijnen in De Standaard en NRC Handelsblad.

In deze safari from hell lopen, puffen en zeuren de geanimeerde 2D-personages tegen een live action-achtergrond. Nu zouden Linda (een excellent gecaste Chris Boni) en Jurgen (Sam Louwyck) in eender welk format scherp afsteken tegen hun omgeving. Daar zorgen hun foeilelijke outfits, hun paarse K-Ways en hun zwetende lijven wel voor. In plaats van te genieten van de natuurpracht om hen heen, zit het duo achterin de jeep naar respectievelijk een iPad en de cleavage van een mede-toeriste te turen. Wanneer Jurgen ook nog eens een impala neerschiet, heeft de gids genoeg gezien. Hij laat het onsmakelijke koppel achter - in de brandende zon, op de open vlakte, met enkel twee Bounty-repen als proviand.

'In de Gloria' goes Africa.

Wie van de humor van MAT houdt, zal smullen van Wildebeest. De westerse toerist wordt letterlijk en figuurlijk uitgekleed, in al zijn verwende, luie, zelfingenomen glorie. De live action-beelden zijn zorgvuldig uitgekozen en slim getimed, zonder dat elke scène volgepropt wordt met visuele knipoogjes. De droge dialogen en absurde hersenkronkels van dit koningskoppel van de tristesse doen wat ze moeten. 'In de Gloria' goes Africa, en nog een stukje verder.

 

Sofie Rycken
 
Copa-Loca
rating

Duur: 14 min. | 2017 | Land: Griekenland | Regie: | Cast: , , , , ,

Vier of zes vingers? Mai Tai of Cuba Libre?  Sterven op de lambada, of op de macarena? Wanneer de duizenden toeristen wegtrekken uit Copa-Loca en de zwembaden leeglopen, vullen de plaatselijke inwoners het wachten op het nieuwe toeristenseizoen met dilemma’s – en dat niet enkel op dinsdag. Maar nog meer met de jonge, eigenzinnige Paulina, want “iedereen zorgt voor haar en zij zorgt voor iedereen, op elke mogelijke manier.”
 

> TRAILER

Als een verlaten vakantieresort in films sommigen wat "heb ik al vaak gezien hoor” in de oren klinkt, dan hebben ze deels gelijk. Maar Massalas zet meer in op de verveling van de inwoners (en Paulina in het bijzonder) dan op het verval of de poëzie van zo’n urbex-locatie. Oké, er zitten typische beelden van leeggelopen zwembaden en droge waterglijbanen en verlaten cocktailbars tussen, maar die worden opgesmukt door de erin/ernaast/erop rondzwervende Paulina, in verschillende poses vooral niets aan het doen.

Dilemma op Copa-Loca.

Al doet Paulina met haar stille dominantie en hoog white-trashy gehalte wat denken aan Chloë Sevigny in Gummo, toch blijft Massalas vooral trouw aan de stijl van zijn Griekse collega-regisseur Lanthimos (vooral diens niet-Engelstalige films). Net als in Dogtooth speelt de regisseur met een afstandelijke en steriele observatie, met voyeurisme en strakke vierkante kaders. Copa-Loca lijkt bijwijlen bijna een natuurdocumentaire, met een droge voice-over bij beelden van Paulina die bespied wordt of zelf verleidt.

Voor de rest kijkt het onderhoudende Copa-Loca weg als een bewegend, kleurrijke, foute nineties-vakantieshirt, met z’n groene palmtoppen tegen een pastelblauwe felle hemel of gele glijbanen tegen groenbruine bergen. Knap en hip, maar net niet uniek of uitmuntend genoeg.

 

Sarah Skoric
 
Green screen gringo
rating

Duur: 16 min. | 2016 | Land: Brazilië, Nederland | Regie:

Sommige mensen houden zichzelf graag een spiegel voor. Zo ook videokunstenaar Douwe Dijkstra, al houdt hij zich in zijn nieuwe film eerder een doek voor - in de vorm van mobiele green screen (of green key) waarop beelden geprojecteerd worden en waarachter hij verstopt staat. U weet wel, zo’n groene (of blauwe) schermen zoals weermannen- en vrouwen gebruiken en waar achteraf dan de weerkaarten op geprojecteerd worden.

In het experimentele Green Screen Gringo dus geen weerkaarten, maar wel alledaagse taferelen uit São Paolo en omstreken, waarin Dijkstra vanuit een afstandelijke/objectievere positie reflecties maakt op een hedendaags Brazilië.

 

> TRAILER
 

Mensen worden gevraagd iets voor het scherm te doen, dus belt een man zijn vrouw (‘Teresa! Niet ophangen’) en probeert het concept telefonisch uit te leggen (dat er iemand is die wilt dat hij een conversatie voert voor een scherm). Bewegende beelden van straten en bergen worden dan weer gemonteerd op het scherm achter een loopbandloper in een ietwat aftandse fitnesszaal. Watervallen op dakterrassen, de golven van de zee achter een vrouw aan een drukke straat, beelden van een transseksuele vrouw in een klassiek museum. Eerst worden de beelden gedraaid of verzameld, daarna weer geprojecteerd in andere situaties.

Even meta als Voor Film (Dijkstra’s eerdere kortfilm), want ook hier doorprikt Dijkstra de idee van ‘film als vierde muur’. De collages die hij maakt van zijn personages en taferelen worden steeds absurder; het zijn vaak die personages zelf die schakelen tussen muziek (via een keyboard of straat-dj-set), tekst en beeld. De film reflecteert zo niet enkel over de Braziliaanse maatschappij, maar ook over het concept van (de maakbare) film.

'Sweet seduction on the green screen.'

De analogieën en – vooral – botsingen tussen de beelden op de green screen en wat er rondom heen gebeurt, maakt van Green Screen Gringo een beetje een DIY/hedendaagse en meer postmoderne versie van de (vooral aan Sergei Eisenstein toegeschreven) Russische dialectische of botsende montage. En: het resultaat is bijzonder goed.

Green Screen Gringo is een ongeëvenaard intellectueel staaltje straatpoëzie/-fotografie/-documentaire in zijn meest beeldende vorm, dat op geen enkel punt verveelt en waarvan je hoopt dat er eigenlijk geen einde aankomt.  

Sarah Skoric
 
Kortfilm.be-avond 2017

 

Op de jaarlijkse Vlaamse hoogmis van de kortfilm doet Kortfilm.be er voor het elfde jaar op rij een schepje bovenop. Tijdens het Internationaal Kortfilmfestival Leuven presenteren wij er de ‘best of’ van het festival.

 

Niels Putman

 
Holebifilmfestival 2017

Verspreid over cinema's op maar liefst dertien verschillende locaties woekert sinds 10 november en nog tot 3 december het Holebifilmfestival doorheen Vlaams-Brabant (en ook iets daarbuiten). Naast allerhande LGTBQ+-langspeelfilms, kan je er ook terecht voor een rijke portie queer kortfilms. Ondertussen al acht jaar een vaste waarde op het festival: de Holebikort-wedstrijd.

 

De kortfilmwedstrijd 'Holebikort' haalt de mooiste queerkortfilms uit de hele wereld naar België. De wedstrijd staat open voor zowel professionele als niet-professionele regisseurs uit binnen- en buitenland. Deelnemers maken kans op vertoning van hun film tijdens de openingsavond of tijdens een voorstelling van de komende editie van het Holebifilmfestival.

 

Dit jaar bereikten het festival maar liefst 160 inzendingen uit 38 landen, hoofdzakelijk uit Europa, Amerika en Australië, maar ook steeds meer uit Azië. Een jury bepaalt welke films uiteindelijk opgenomen worden in de selectie. Die jury bestond dit jaar uit regisseur en juryvoorzitter Lieven Debrauwer, filmdocenten Judith Franco, Kris Mergan en Alexander Dhoest, algemeen coördinator van het Internationaal Kortfilmfestival Leuven Vincent Langouche en Pink Screens-medewerkster Ombeline Oversacq.

 


Calamity (dir. Maxime Feyers, Séverine De Streyker)

 

'Calamity'

Tijdens de Openingsavond van het Holebiflmfestival koos het aanwezige publiek Calamity van Maxime Feyers en Séverine De Streyker als winnaar uit de vijf kortfilms die door de professionele jury waren voorgedragen. Aan deze prijs hangt een bedrag van €2000,- vast.
 

In de film van Feyers en De Streyker is te zien hoe de nieuwe vriendin van de jongste zoon binnen een doordeweeks Waals gezin het leven van ouders France en Lucien helemaal overhoop haalt. De jury prees het feit dat de film gemaakt werd in een typisch Belgische stijl die baadt in het magisch realisme. De stijl is fluide en niet-binair. Vorm en inhoud sluiten zeer goed op elkaar aan.

 

Holebikort-avond

Tijdens de Holebikort-avond op maandag 20 november om 19u30 wordt de juryselectie vertoond. Hierin zitten de genomineerde films die mee streden naar de hoofdprijs Holebikort 2017 tijdens de openingsavond, maar ook kortfilms die een speciale vermelding kregen. Place to be: de Vesalius-zaal van Cinema ZED. Dit is de volledige line-up:

 

- Calamity (dir. Maxime Feyers & Séverine De Streyker) - België, 22'
- More than god (dir. Kev Cahill) - Ierland, 9'
- Curmudgeons (dir. Danny DeVito) - Verenigde Staten, 16' [kijk online]
- Please hold (dir. Jerell Rosales) - Verenigde Staten, 15'
- Mukwano (dir. Cecilie McNair) - Denemarken, 20'
- In a Heartbeat (dir. Esteban Bravo & Beth David) - Verenigde Staten, 4'
- Et pourquoi pas? (dir. Nicolas Fay & Blanche Pinon) - Frankrijk, 12'
 
 
Zin om erbij te zijn? Wij geven vijf duotickets weg! Je kan ze winnen door te mailen naar info@kortfilm.be!
 
 
 
Meer info & tickets via www.holebifilmfestival.be!

Niels Putman

 

 
Keep going
rating

Duur: 20 min. | 2015 | Land: Zuid-Korea | Regie: | Cast: | Scenarist:

Dat de Zuid-Koreanen straffe films kunnen maken, wisten we al. Dat er nieuw opkomend talent zit aan te komen, kunnen we nu ook bevestigen. Eén van deze  jonge wolven zou wel eens Kim Geon kunnen zijn, die met zijn afstudeerwerk Keep going bewijst dat hij heel wat in zijn mars heeft.

 

> TRAILER

In deze science-fiction kortfilm maken we kennis met Yeonhee, wiens synthetisch hart het heeft begeven. Er is ook robot Margo, die zichzelf aan dat hart gekoppeld heeft, zodat Yeonhee kan blijven leven. Geon schetst een somber toekomstbeeld waarbij robots opgejaagd worden en Yeonhee en Margo op de vlucht moeten.

De hele film draait rond de confrontatie tussen het duo en een groep overlevers die zich verschanst heeft in een gebouw. De regisseur brengt dit conflict stijlvol en met veel finesse in beeld. Bovenal vallen ook de hoge productiewaarden van dit afstudeerproject op. Met knappe computereffecten (let op de robot!), prima kostumering en een uitstekende set design flirt deze film met het niveau van een volwaardige blockbuster. Toegegeven: de vuureffecten konden misschien beter, maar verder valt er op de visuals weinig aan te merken.

Boeiende wereld in deze Zuid-Koreaanse sci-fi actiefilm.

Doordat de film voor meer dan de helft uit actiescènes bestaat, is er helaas weinig ruimte gelaten voor een sterk plot of een interessante personageontwikkeling. Jammer wel, want er zit duidelijk een interessante premisse verscholen onder dat alles. Als kijker wil je de zowel de wereld die Kim schetst, alsook de twee hoofdpersonages beter leren kennen. Daardoor weet ook het einde van de kortfilm niet de gewenste emotionele impact te bereiken – de empathie blijft uit.

Als visitekaartje is Keep going echter zeker meer dan geslaagd en de wereld die Kim in zijn kortfilm creëert, smaakt naar meer.

Jeroen Van Rossem
 
Who's who in Mycology
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: Tsjechië | Regie: | Cast: | Scenarist: , , | Producent: , , ,

Dat ze in Tsjechië een unieke beeldtaal en verbeelding hebben, weten we dankzij het werk van Jan Svankmajer (Lunacy, Otésanek), Jirí Barta (Toys in the attic) en Jaromil Jireš (The Cry) – om er enkelen te noemen. Zelfs in hun meest onschuldige animatie sluimert de combinatie door van kinderlijke naïviteit met de donkere kanten van het leven - dikwijls sprookjesachtig of surrealistisch in beeld gebracht.

Ook in Who’s who in Mycology van de Tsjechische Marie Dvorakova komen deze elementen terug.

 

> TRAILER

Wanneer een man een meisje thuisbrengt na een feestje, komt hij in een surreële wereld terecht waarin kurkentrekkers gebruikt worden om gordijnen te openen en waar boeken vol bebaarde mycologen tot leven komen. Het meisje – de onschuld zelve – slaapt haar roes uit, terwijl de man de gekste dingen meemaakt.

Blijkbaar heeft deze jonge vrouw een fascinatie voor zwammen en wanneer de man een fles wijn ‘Baron de Fungi’ in haar appartement vindt, wordt een mechanisme van opeenvolgende acties in werking gezet. Alles wordt met veel humor en moeiteloos, doch esthetisch, verbeeld.

Kinderlijke naïviteit flirt met de duistere kant van het leven.

Heel knap dat deze film in de selectie van het Razor Reel-festival van 2017 zit, want het bewijst dat horror meer te bieden heeft dan enkel de gore- en slasher-films. Marie Dvorakova weet het afwijkende (of datgene dat wij als minder mooi beschouwen) – namelijk schimmels – heel aantrekkelijk te maken. Dvorakova trekt je vanaf het eerste moment binnen in een heel aparte, fantastische wereld waar de verbeelding overheerst; één die de realiteit overstijgt en die ons weer op een kinderlijke manier laat dromen.

De regisseuse weet zich dus met haar film binnen die Tsjechische traditie te plaatsen, zonder dat haar 35mm-esthetiek aan schoonheid moet inboeten. Ze won er een Student Academy Award voor.

Carmen van Cauwenbergh

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS