Strangelove Festival 2017

 

- BOSSPEL -

 

 

De verhuis van Extracity via Het Werkhuys naar Het Bos vorig jaar leek voor Strangelove Festival even gepast als logisch en onvermijdelijk. Van extra-stad naar huis naar bos, naar urban bos dus – of ook: van een relatief kleine gallerij in Berchem naar grotere industriële site aan randje Borgerhout. Want: queer is hot en Strangelove Festival bewijst dat dit jaar voor de zevende keer intussen. Het festival serveert je met plezier in deze grotere ruimte al wat, nuja, 'strange love' is. Van A bstract over B ondage tot C ock D ildo E xtravagance F emme G eek H omo … V oyeurisme XXX Y es… tot Zeker de moeite dus.

 

Om het kort te stellen: strange is zo the new black dat orange niet bestaat, en strangelove schenkt een platform aan al wat queer en gender- (of net niet-) gerelateerd is. In de vorm van een groot gehaakt vulva-sculptuur bijvoorbeeld. Of van een dagelijkse portie Interactive Queer Indie Games (wow, wat een woord) van The House of Indie. En nog: een stripperscollectief met manifest, een queer open curtain (meld je hier aan voor jouw 5 minutes of fame) of concert van Hyenaz, Peaches-adepten, Ayuverdische keuken en veel meer.

 

Maar ook in de vorm van films. Het centrale thema dit jaar is POWER/GAME, en dat bewijst ook trouwe festivalmuze en filmmaker Antonio Da Silva, die zich dit jaar terugtrekt uit het kortfilmprogramma (waar hij op zowat elke vorige editie geprogrammeerd stond) om zijn experimentele documentaire SPUNK te presenteren. De premisse: reality meets virtual reality meets digitale seks meets fantasieën.

 

Veelbelovende en interactieve filmervaring belooft dat te worden, net als de vertoning van Jean Genets klassieker Un chant d’amour (1950) trouwens. U weet wel, de lange tijd gebande zwart-witte kortfilm die zich afspeelt  tussen en tegen de muren van een gevangenis, en door The Queer Encyclopedia of Film & Television wordt omschreven als "een van de eerste en meest opmerkelijke pogingen om homoseksuele passie op het scherm te brengen". Voor Strangelove voor de verandering door Amatorski-frontvrouw Inne Eysermans in een nieuw muzikaal jasje gestoken  - wat ze trouwens wel vaker doet, voor KASKcinema bijvoorbeeld (check www.kaskcinema.be).

 

Op donderdag speelt de documentaire 'Être cheval' (of: Horse-Being), waarin regisseur Jérôme Clement-Wilz het heeft over het rollenspel van Karen, die “zich niet alleen als paard verkleedt, ze ondergaat ook fysieke trainingen voor dressuur en wordt zelfs voor een wagentje gespannen.” In aanwezigheid van de regisseur. 

 

 

***

 

Queer Shorts

 

Maar vooral erg kortfilmgerelateerd is zaterdagavond, de avond waarop het festival naar goede gewoonte gewaagde Queer Shorts brengt. Met daarin voor ons twee bekende filmmakers: Jacinta Agten (de enige Belgische filmmaker die werd geselecteerd) en Duitser Jan Soldat. Maar ook heel wat nieuws. Een overzicht.

 

 

1. 'Cabin In The Woods'

Olav,  Jacinta Agten | Fictie | België | 2014 | 16 min

Wrang, beklemmend en enigszins bevreemdend, het gevoel alsof je hart en je maag zich heel traag samenballen tot een ongemakkelijke prop in je lijf. Dat is wat de confrontatie die Jacinta Agten met Olav aangaat, teweegbrengt. Geïnspireerd door films zoals Hanekes La pianiste en Yorgos Lanthimos’ Dogtooth, vertelt deze kortfilm het verhaal van een zeventigjarige vrouw, Ama, en haar volwassen zoon Olav die in een huisje in het bos wonen, ver afgesloten van de samenleving. Hoewel het in het begin niet duidelijk is dat de twee moeder en zoon zijn, heeft de kijker onmiddellijk het gevoel dat er iets grondig fout zit in de relatie tussen de twee. Lees hier de volledige recensie.

 

 

 


Coming of Age

 

2. 'Bosjes pampers met Jan Soldat'

Coming of Age, Jan Soldat | Docu | Duitsland | 2016 | 14 min

Jan Soldat doet wat ‘ie goed kan: aan de lopende band ingetogen, fly-on-the-wall films maken over BDSM- en fetisjrelaties bij homokoppels. Was dat in Hotel Straussberg nog in een een private SM-gevangenis, dan is dat in Coming of Age in de babykamer en woonkamer van Kalle en Horst. Alleen: er is niet echt een baby, maar wel het rollenspel waarin beide mannen hun plaats kennen - de ene als baby in pampers en park, de andere als verzorger/ouder. Beiden in Coming of Age reflecterend over hun relatie (“Hoe we elkaar kennen? Het was een fuck-date hé?” – “Neen, fisting. Het was een fisting-date.”) en coming-out, met op de achtergrond non-stop porno op hun televisie. Of: hoe Soldat er weer in slaagt de meest intieme relaties op een droge manier (zonder muziek, zonder zware montage, zonder ook echt gedetailleerde beelden) herkenbaar (de personen zijn meestal echt te zien) in beeld te brengen. Lees de recensie van Soldats Hotel Straussberg hier.

 

 

 


Heimat XXX

 

3. 'In de bosjes met Sebastian Dominic-Auer'

Heimat XXX | Fictie | Duitsland | 2016 | 11 min

De aankondiging op de website van Heimat XXX – 'cumming soon' – vat de film mooi samen. Twee mannen voeren een soort van verliefd paringsritueel uit in een bijna-reclamebeeld-waardig bos, op de minimalistische soundscape van de Zenker Brothers. Van schors tot mos tot bijen tot bijten en tongen en rode, glijdende lichaamsdelen in een alter universe met felle totempaal. Of om het met de woorden van de regisseur zelf te zeggen: “de film zou moeten geïnterpreteerd worden als een postmoderne kritiek op de pardagima’s van de Duitse romantische beweging. Het bos van de Heimat, een centraal punt in dat romantische idee, is de plek waar lichamen elkaar ontmoeten en samenkomen in een wilde rush.” Klik voor de trailer.

 

 

 


Alteration-de-la-voix

 

4. 'Bosch-esque met Wednesday Kim'

Alteration-de-la-voix, Wednesday Kim | Animatie | VS | 2015 | 2 min

Een psychedelische, caleidoscopische trip doorheen een voyeuristisch spectrum, gevuld met Jheronimus Bosch-esque figuren in felle, disco-achtige decors. Verslavend, ergens.

 

 

 


Touch!

 

5. 'Bosjes artisjokken in Touch!'

Touch!, Purple Moustacho | Fictie | Australië | 2016 | 4 x 1 min.

Touch! van het Australische collectief Purple Moustacho (Sissy Reyes en Jorge Mansilla) is een multi-project dat bestaat uit vier korte films, clips eerder, waarin de vrouwelijke seksualiteit in beeld wordt gebracht door middel van... euhm…  smeltende lippenstiften, poppen en avocado’s (onder meer). Kleurrijk, gedetailleerd en in-your-face. Just as we like it.

 

 

6. Superbia, Luca Toth Animatie | Hongarije | 2016 | 16 min

Superbia is een rêverie van Luca Toth. Een surrealistisch land, in twee gekliefd door de Melkrivier die ontsprong bij de Holy Cow, waar stoere vrouwen de ene oever bezetten en delicate fijnzinnige mannen huizen aan de overkant. Ondanks de strikte scheiding vinden een man en een vrouw elkaar toch, waardoor een culturele revolutie ontketent en een nieuw era wordt ingezet. Toth slaat met haar film stereotypen aan diggelen en denkt na over de absurditeit van traditionele genderpatronen op een sarcastische, surrealistische manier. Visueel maakte ze van Superbia een orgie van kleuren die het decor vormt voor vrolijke bacchanalen. Klik voor de trailer.

 

***

 

EN HET ALLERBELANGRIJKSTE: WIJ GEVEN TICKETS WEG! Dit niet enkel voor de kortfilmvertoning, maar wel voor de hele dag (3 juni, excl. de afterparty). Hoe te winnen? Mailen naar info@kortfilm.be (reageren vóór 29 mei!).

 

Alle info over het festival via www.strangelovefestival.be.


Sarah Skoric

 

 
Le Ballon Rouge
rating

Duur: 35 min. | 1956 | Land: Frankrijk | Regie: | Scenarist: | Productiehuis:

‘A boy and his balloon’. Deze feeërieke kortfilmklassieker van de Franse regisseur Albert Lamorisse laat terecht niemand onberoerd. Goed voor een Gouden Palm in 1956 én een Oscar voor Beste Originele Scenario (de enige kortfilm die dat ooit te beurt viel!).

Lamorisse castte zijn eigen zoontje in de glansrol van nieuwsgierige Parijse schooljongen, maar de échte ster is uiteraard de rode ballon uit de titel. Wanneer de twee elkaar ontmoeten, ontstaat er een gek soort vriendschap, met een sprookjesachtig en ontroerend avontuur tot gevolg.

> KIJK VOLLEDIGE FILM

De koppige rode ballon blijkt namelijk al snel een eigen willetje te hebben, maar blijft tegelijk ook zo trouw als een hond. De curiositeit van het jonge manneke in combinatie met de wispelturige acties van de ballon zorgen voor een film vol verrassingen. Lamorisse tekent voor een poëtische ode aan het ‘kind zijn’; en een pleidooi voor grote dromers.

Toegegeven: de kortfilm is met z’n 35 minuten speeltijd nogal aan de lange kant. Tegenwoordig staat er een limiet op de duurtijd van de kortfilms in de Officiële Competitie in Cannes (vijftien minuten); soms is dat maar beter ook. Maar in Le Ballon Rouge is geen minuut te veel. Gedraaid in het blauwgrijze Parijse Belleville van de jaren vijftig (net voor grote delen ervan verdwenen in de jaren zestig) is de film bovenal ook een lofzang op de Franse hoofdstad. De straten en de mensen zien er al even schoon uit als in Agnès Varda’s Cléo de 5 à 7 of François Truffaut’s Les 400 Coups.

'A boy and his balloon.'

Le Ballon Rouge eindigt met een wonderschone apotheose, door menig filmmakers bovendien op hun eigen manier gelauwerd en geëerd (Don Hertzfeldt’s Billy’s Balloon, Hou Hsiao-hsien’s Flight of the Red Balloon). Wanneer het onvermijdelijke gebeurt, zet de regisseur één boodschap voorop: blijven dromen.

 

Niels Putman
 
Interview - Laura Vandewynckel ('Pharmakos', 'Het Paradijs')


Foto © Astrid Bultijnck.

 

"Mijn films vertrekken nogal snel van een soort ‘zelf-ironisch’ gewetensonderzoek."
- Laura Vandewynckel.

 

 

Sofie Rycken

 
Brussels Short Film Festival 2017

PALMARES 2017

 

INTERNATIONALE COMPETITIE
Grote Prijs Internationaal: Fatherland (Amikam Kovner)
Prijs van de Jury: Forfalne (Ole Sebastian Kåss)
Prijs voor Beste Actrice: Maria Grazia Di Meo in Still Pa Sett (Petter Holmsen)
Prijs voor Beste Acteur: Elias Holmen Sørensen in Stille Pa Sett (Peter Holmsen)
Prijs van het Publiek: La Convention de Genève (Benoit Martin)

 

Speciale Vermelding van de Jury: Scris/Nescris (Adrian Silisteanu)
Speciale Vermelding van de Jury: Chasse Royale (Lise Akoka, Romane Gueret)

 

 

NATIONALE COMPETITIE
Grote Prijs Nationaal: Ce qui demeure (Anne-Lise Morin)
Prijs van de Fédération Wallonie-Bruxelles: Etat d'alerte sa mère (Sébastien Petretti)
Prijs voor Beste Actrice: Ingrid Heiderscheidt in Calamity (Maxime Feyers, Séverine de Streyker)
Prijs voor Beste Acteur: Arend Pinoy in Dag Vreemde Man (Anthony Schatteman)
Prijs van het Publiek: Calamity (Maxime Feyers, Séverine De Streyker)

 

BeTV-prijs: Avec Thelma (Ann Sirot, Raphael Balboni)
Canal+ France-prijs: Downside Up (Peter Ghesquière)
La Trois-prijs: Marlon (Jessica Palud)
UPCB/UCC-Persprijs: Catherine (Britt Raes)

 

Speciale Vermelding van de Jury: Marlon (Jessica Palud)
Speciale Vermelding van de Fédération Wallonie-Bruxelles: Les Petites Mains (Rémi Allier)

 

 

NEXT GENERATION COMPETITIE
Grote Prijs: Die Last Der Erinnerung (Albert Meisl)
Prijs van de Fédération Wallonie-Bruxelles: No'ï (Aline Magrez)
Prijs van het Publiek: L'Indigestion (Mathilde Remy)
Prijs van het Internatinoale Publiek: Lazare (Tristan Lhomme)
Prijs van de Jongerenjury: Les Incapables (Roxanne Gaucherand)

 

Speciale Vermelding van de Jury: L'Indigestion (Mathilde Remy)
Speciale Vermelding voor een Acteur Nationaal: Thierry Counard in Jolis mômes (Thomas Xhignesse)
Speciale Vermelding voor een Acteur Internationaal: Victor Bonnel in Après le col d'Ispeguy (Patrick Vuittenez)

 

 

 

 

Tijd voor toeters en ballonnen! Het Brussels Short Film Festival mag dit jaar namelijk twintig kaarsjes uitblazen. Dat betekent niet alleen extra gezelligheid, maar ook extra veel films – inclusief een retrospectieve met een 'best of' van de afgelopen twintig jaar.

 

Van 27 april tot en met 7 mei kan je op verschillende hotspots in Brussel terecht voor de feesteditie van het Brusselse kortfilmfestival. In totaal worden zo maar liefst driehonderd films vertoond; een overvol programma dus. Voor wie nood heeft aan wat extra duiding highlighten wij met graagte enkele belangrijke titels en namen. Oja:
 

 

Zin in een namiddag of avondje kortfilms kijken? Wij geven drie duotickets weg voor een voorstelling naar keuze (uitgezonderd openings - en/of slotavond). Raadpleeg het volledige programma op de website van het festival en mail ons naar info@kortfilm.be met de vertoning van jouw voorkeur om kans te maken op een duoticket. #WINWINWIN

 

 

NATIONALE COMPETITIE

Op het festival is plaats voor maar liefst drie grote competities, waarvan de nationale competitie met haar 37 films eigenlijk nog de geringste is. De geselecteerde films dingen mee naar negen prijzen, waaronder de Grand Prix National, de prijs voor Beste Actrice, Beste Acteur en een Publieksprijs. Samen goed voor een geldsom van zo maar eventjes €22100,-.

 

In het lijstje herkennen we enkele Vlaamse films zoals Dag Vreemde Man van Anthony Schatteman, Vliegende Ratten van Emiel Sandtke (die ook meedingt binnen de studentencompetitie van het festival), het prachtige Perfect Darkness van Maaike Neuville, een herwerkte versie van Peter Ghesquière’s ijzersterke Downside Up en festival- & prijzenbeest Catherine van Britt Raes.

 

 


Les petites mains (dir. Rémi Allier)

 

 

Zij strijden mee voor een prijs in een wedstrijd die echter wel voornamelijk Franstalig kleurt. Zo belooft het festival ons ook nieuw werk van o.a. Benoit Feroumont (eerder Dji Vou Veu Volti, nu Le Lion et le singe), Frédéric Hainaut (eerder Pôle Sud, nu Le Marcheur), Raphal Balboni (eerder Les Habitants, nu samen met An Sirot Avec Thelma) en Rémi Allier (eerder Zinneke - dat de Juryprijs won op Film Fest Gent in 2013 - nu Les Petites Mains).

 

Maar ook met Les Tubes van Xavier Seron (Mauvaise Lune, L'ours noir) & Matthieu Donck, Le bruit du gris van Panique Au Village-topduo Vincent Patar & Stéphane Aubier, Kapitalistis van Pablo Munoz Gomez (Welkom) en Saint Hubert van Jules Comes (Dit is Ronald) verwelkomt het festival enkele oude bekende. Die laatste twee regisseurs slaan trouwens graag de handen in elkaar met Vlaamse topacteurs: Wim Willaert (Mont Blanc, Wien for life) en Tom Audenaert (De Smet) zie je in Gomez’ nieuwste prent, Wim Opbrouck (Dag Vreemde Man, Badpakje 46) en Wouter Hendrickx (Blue Monday, Wolfsmelk) dan weer in Comes’ laatste worp. Trouwens: Jules Comes won in 2013 al eens de hoofdprijs op het festival, benieuwd hoever hij het dit keer weet te schoppen.

 

 


Le film de l'été (dir. Emmanuel Marre)

 

 

Dat is alvast een handjevol veelbelovende films. Kijken wij persoonlijk nog naar uit: Le film de l'été van Emmaneul Marre (won de Grote Prijs op Clermont-Ferrand kortfilmfestival dit jaar en was ook te zien tijdens de Berlinale), Remember Me van Fabrice Murgia (ook geselecteerd in de Internationale Competitie van het festival), Girl Fact van Maël Lagadec, Corps van Benjamin d’Aoust, de sci-fi kortfilm Fugazi van Laurent Michelet en Ce qui demeure van regisseuse Anne-Lise Morin.

 

Voor wie alvast zin heeft in een voorsmaakje: #Burning van Nathalie André en Etat d’alerte sa mère van Sébastien Petretti zijn respectievelijk hier en hier al integraal te bekijken.

 

***

 

NEXT GENERATION

Voor de vijfde keer is er op het Brussels Short Film Festival ook plaats voor een Next Generation-competitie; ofte de studentenselectie. In dit programma komen studentenkortfilms van verschillende filmscholen vanover de hele wereld aan bod, al is meer dan de helft van de films (gelukkig) wel afkomstig vanuit ons eigen land.

 

Daar waar op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven zo goed als enkel plaats is voor Vlaamse studentenkortfilms en daar waar op Film Fest Gent de plekjes danig beperkt zijn in kwantiteit, kan het Brussels Short Film Festival uitpakken met een brede (Vlaamse én Waalse), gevarieerde (docu-, fictie-, én animatiefilm) en uitgebreide (39 films!) selectie. De films zijn te ontdekken in zeven verschillende compilaties. Allen maken ze kans op zeven prijzen (waaronder twee Publieksprijzen en een prijs van een Jongerenjury).

 

 


Vliegende Ratten (dir. Emiel Sandtke)

 

 

Enkele titels herkennen we uit de Film Fest Gent-selectie van vorig jaar, zoals Vliegende Ratten van Emiel Sandtke (Sint-Lukas Brussel) dat ook in de Nationale Competitie geselecteerd werd, de korte docu Heimat van Sam Peeters (RITCS), het terecht met lof overladen Play Boys van Vincent Lynen (KASK) dat een belangrijke prijs won in Clermont-Ferrand én twee Waalse studentenkortfilms Jolis mômes (Thomas Xhignesse) en Ce qui échappe (Ely Chevillot).
Ook de RITCS-bachelorfilm On Attend van Dimitri Sterkens keurden we eerder al goed (de film werd ook geselecteerd voor de Internationale Competitie op het festival), net zoals het VAF Wildcardwinnende Kastaars van Jasmine Elsen (vorige maand nog te zien tijdens Shortscreen).

 

 


Paul est là (dir. Valentina Maurel)

 

 

Enkele veelbelovende Waalse studentenkortfilms waar wij reikhalzend naar uitkijken zijn dan weer Créatures van Camile Mol (IAD) (kijk hier een trailer), Paul est là van Valentina Maurel (IAD) dat dit jaar geselecteerd werd voor de Cinéfondation-sectie in Cannes, Les Dauphines van Juliette Klinke (IAD) dat te zien zal zijn op het prestigieuze filmfestival van Locarno, No’ï  een korte documentaire van Aline Magrez (INSAS) dat een prijs won op het Zwitserse Winterthur, Pour uné poignée de girolles van Julien Grande (La Cambre) dat eerder al vertoond werd tijdens FIFF in Namen en het Panam Anim-festival, Les incapables van Roxanne Gaucherand (INSAS) en Lulu van het regisseursduo Louise Denderen & Michiel Blanchart (IAD).

 

Gevestigde Waalse filmscholen zoals IAD, INSAS en La Cambre doen het met andere woorden erg goed op het BSFF. Maar ook enkele minder bekende Franstalige filmscholen zijn vertegenwoordigd, zoals La Haute École Albert Jacquard de Namur (met Kwek van Martin Colas, hier al volledig online te bekijken), La Haute École Libe de Bruxelles Ilya Prigogine (de korte documentaire XY van Justine Gramme) en SAE Institute (Spide dète van Paul Thoureau).

 

Naast voornamelijk Belgische kortfilms zijn er binnen de Next Generation-competitie ook studentenfilms te zien uit landen zoals Noorwegen, Israel, Duitsland en Canada.

 

***

 

INTERNATIONALE COMPETITIE

Uit net geen vierduizend (!) inzendingen uit 94 (!) verschillende landen, werden 58 films geselecteerd voor de Internationale Competitie. Opnieuw zijn er meerdere prijzen in de aanbieding, waaronder de Grand Prix International, de Juryprijs, twee Acteerprijzen én een Publieksprijs.

Deze competitie levert een bescheiden staalkaart af van films die het internationaal ver hebben geschopt. Dingde bijvoorbeeld mee naar een prijs binnen de Generation 14Plus-sectie in Berlijn: het straffe Colombiaanse El Edén van Andrés Ramírez Pulido (klik hier voor een teaser). Nog uit de Berlijn-stal komen twee kortfilms van Berlinale Talents-deelnemers: het Griekse Fox van Jacqueline Lentzou (goed voor een Juryprijs in Locarno) en het Ijslandse Cubs van Nanna Kristín Magnúsdóttir.

 

 


El Edén (dir. Andrés Ramírez Pulido)

 

 

Nieuw werk is er ook van Ross Hogg (eerder Isabella, nu Life Cycles) en Mélanie Laleu (eerder Les parapluies migrateurs, nu Noyade Interdite). Andere buitenlandse films om vast en zeker naar uit te kijken: The Silence (in Officiële Competitie in Cannes vorig jaar), La Convention de Genève (geselecteerd in Palm Springs), Que Vive L’Empereur (geselecteerd in Locarno), Chaise Royale (geselecteerd voor de Quinzaine des Réalisateurs in Cannes), het gewaagde Fucking Bunnies dat in Sundance in premiere ging, Second to None (geselecteerd in Toronto), festivalbeest Red Light (klik hier voor een teaser) en de films Goût Bacon, Bon Voyage, The Transfer die allen te zien waren op het recentste kortfilmfestival in Clermont-Ferrand.

 

***

 

En alsof dat alles niet genoeg is, presenteert het festival ook nog eens een best of van de afgelopen twintig jaar. Met vertoningen van bekroonde films zoals o.a. Badpakje 46, The Bloody Olive, Timecode en Suiker.

 

Aanvullend zijn er óók nog The Very Shorts (een compilatie van kortfilms die niet langer zijn dan vier minuten elk), de Courts Mais Trash (erg grappige, onafhankelijke en vaak quirky kortfilms - kinderen niet toegelaten), de Family Screenings (kinderen keihard wél toegelaten), de Funny Shorts (voor wie op zoek is naar de betere grap & grol - vrije toegang!) en enkele compilaties die focussen op kortfilms uit het Verenigde Koninkrijk (Brexit daargelaten).

 

Alle details over tickets & programmatie kan je checken via de website van het Brussels Short Film Festival.


Niels Putman

 

 
Courtisane 2017

 

Tussen 29 maart en 2 april liepen voor de zestiende editie van het Courtisanefestival opnieuw een handje Gentse filmzalen vol. Het eigenzinnige festival kent een heuse revival en lijkt subtiel door de drempelvrees van het publiek heen te breken, zonder daarbij aan kwaliteit in te boeten. Enkele notes on cinema - een essay.

 

Courtisane is een plek waar tijd wordt gemaakt voor verdiepend auteurswerk; waar de geprogrammeerde films, en daarmee ook de toeschouwers, met elkaar in dialoog gaan;  waar de auteurs hun werk komen bespreken en bijgevolg ook een bewuste stap naar het publiek toe zetten.

 

In hun introductietekst schuiven de festivalprogrammatoren een aantal vragen en wensen naar voren over de potentiële definitie van cinema zelf. Zij wilden - net zoals de regisseurs die ze aan het woord lieten tijdens hun festival - andere, mogelijke werelden tot leven brengen. Zij wilden ook, door en met diezelfde filmmakers, een ontmoetingsruimte creëren voor verbindingen, relaties, interpretaties en vertalingen. Een ruimte waar mensen toenadering zoeken tot zichzelf én tot de ander.
Dit blijken achteraf geen te grote woorden, noch valse beloftes te zijn geweest. In de blackboxes vonden ontmoetingen plaats tussen de personages op het scherm, de regisseurs daar figuurlijk achter en de aanwezige kijklustigen er letterlijk voor. Dat publiek werd, aangestuurd door het lichtspel op het witte doek, naar andere potentiële werelden vervoerd. Als het dat ten minste wel toeliet.

 

***

 

HET PERSONAGE ALS DOOS (selectie 18); de personages uit de talrijke portretten die de revue passeerden tijdens het festival, vallen niet eenduidig te kaderen, ook al gaat het in elk van de volgende drie ‘cases’ om ouders of grootouders. In selectie 18 zoeken drie jonge regisseurs toenadering tot hun subjecten op een erg intieme, bijna kwetsbare manier.

 


Oumoun (dir. Fairuz & El Moïz Ghammam)

 

Rebecca Jane Arthur, die binnenkort met haar film Ready-mades with Interest afstudeert aan het KASK, portretteert haar vader aan de hand van geluidsopnames. De man komt nooit in beeld. We horen daarentegen zijn verhalen over herinneringen die verbonden zijn aan een vergeeld concertticketje uit 1967 – doeltreffend.

In Intervista (Finding the words) probeert de Albanese filmstudent Anri Sala de newsreel  te ontcijferen waarin zijn moeder twintig jaar voor data een interview gaf. Want: de geluidsband is verloren gegaan. Hij gaat hiervoor langs bij een dovenschool, in het groezelige Tirana van de jaren negentig. Eens de video ondertiteld wordt, botst hij op de afkerige reactie van zijn moeder op wat zij twintig jaar daarvoor verkondigde. Anri Sala ziet dit als aanleiding om zijn mama op een heel intieme manier te ondervragen over haar verleden als militante, als moeder en als Albanese vrouw. Zij wil haar woorden terugvinden om haar acties uit het verleden uit te leggen aan haar zoon.

Fairuz en El Moïz Ghammam keren in Oumoun dan weer terug naar hun geboorteland Tunesië om hun grootmoeder op te zoeken. Ze hebben een cassetteband bij waarop zij een brief hebben ingesproken in het Arabisch. In die brief brengen ze hun nieuwsgierigheid voor het leven van hun grootmoeder, en daarmee ook de geschiedenis van hun geboorteland, onder woorden. Voor die gelegenheid hebben ze Arabisch geleerd om écht met haar te kunnen communiceren. Oumoum is het ontroerende portret van een ouder wordende grootmoeder die de vragen (bewust of onbewust?) omzeilt en daarmee wellicht andere antwoorden geeft dan haar twee kleinzonen hadden verwacht.

 

In deze drie prachtige portretten openen de filmmakers hun personages als dozen vol herinneringen, talen, geluiden, opnames, beelden, stemmen, verhalen en brieven die in verschillende laagjes op elkaar gedrapeerd liggen. Hun dozen genereren daardoor betekenissen en gedrag die bijgevolg, via gesprekken en gezichtsuitdrukkingen, terug opgerakeld worden.

Deze regisseurs vertellen daardoor niet enkel iets over de persoonlijke band met hun subjecten, maar geven een veel universelere insteek over familiale relaties; één die taal- en grensoverschrijdend werkt. Ze vertellen over hoe die familiebanden verwikkeld zijn geraakt met de specifieke geschiedenis & ontwikkeling van het besproken personage. Waarom maakten die (groot)ouders bepaalde keuzes die tot op vandaag nog invloed hebben op het leven van deze jonge filmmakers en hen in vervlogen tijden determineerde?
Deze generatie-overschrijdende queeste naar identiteit en intensief begrip van de geschiedenis en antropologie van ‘het zelf’, biedt inzicht in de polychrome aard van ‘identiteit’ op zich. Het zet de kind/ouder-relaties in een fris daglicht en wekt nieuwsgierigheid op naar echte ontmoetingen, met begrip van/voor de ander en diens familie daarbij ingesloten.

 

 


Sakura, sakura (dir. Ute Aurand)

 

 

DE CAMERA ALS POSTPAKKET (Artist In Focus: Ute Aurand 2); niet enkel de personages, maar vanzelfsprekend ook de filmcamera kan fungeren als een doos die beelden bevat van alternatieve oorden, met verschillende sferen. Een doos die ons werd toegestuurd en op een schone zondagnamiddag op een tikkende projector wordt uitgepakt.

 

In die sfeer betovert de Berlijnse experimentele filmmaakster Ute Aurand (één van de ‘artists in focus’ op het festival dit jaar) het publiek met een aaneenschakeling van korte films die bondige, schokkende beelden tonen van alledaagse taferelen. De warme indrukken blijven als flitsen op het netvlies kleven. Haar werk valt, voornamelijk door de anekdotiek en de associatieve, dromerige beelden, het best te vergelijken met dat van de meester van de dagboekstijl: Jonas Mekas. Haar films stralen de warmte uit van een lentedag vol ontluikende bloemen, met opgroeiende kinderen en van dagdromende, lachende blikken van ouder wordende vrienden.

Aurands camera brengt getuigenis van aanstekelijke reizen in Japan (Sakura, sakura) en door het zuid-Westen van de Verenigde Staten. To be here is een visueel essay waarbij ze zich liet inspireren door een gedicht van Katherine Lee Bates. En de Grand Canyon wordt pas écht groots naast het blikkerende flitsen van de zee en de wolken uit haar Four Diamonds.

De geluidloze films van Ute Aurand voeren je naar plekken waar beelden in- en uit ademen, simultaan met het ritme van haar camera. Alsof je een lange wandeling door de natuur maakt, op de schoonste lentedag van het jaar; een waaier aan gevoelens en herinneringen doorploegend. Zo voelen haar films haast aan.

 

 


Inside the distance (dir. Elias Grootaers)

 

 

DE ANDER ALS ECHO (selectie 19); de afsluiter van het Courtisanefestival, Inside the distance van de Belgische maker en filmdocent Elias Grootaers, cirkelt rond Giorgi Shakhsuvarian: een Armeense bokscoach (maar op het einde van de prent ook een verloren gegane goede vriend).

 

De film is doorspekt met persoonlijke archiefbeelden van Shakhsuvarian. We zien hem tafelen in een decor dat de verbeeldingskracht bij de toeschouwer aandrijft; hij filmt de muren van zijn oude huis bij kaarslicht, de gezichten van zijn vrienden die grappen maken, de warme, gloeiende gezelligheid van zijn thuisnest. Daartegenover staan de zwart-witte beelden van een ouder geworden en zelfzekere bokscoach in België, zijn poging tot perfectionisme in het overleveren van de bokssport, strookt met zijn precieze Nederlandse woordenschat. Met grote handen wijst hij zijn tocht aan op een geografische kaart. “Is mijn boksvuist, ongeveer zo groot als een hart, dan wel groot genoeg om de afstand tussen Tbilisi en Gent te overbruggen? Heeft dat hart genoeg liefde?” vraagt hij zich luidop af.

Grootaers laat ons heel dicht tot bij Giorgi komen. We zitten vaak naast hem in de auto; luisteren naar zijn Armeens, Georgisch en Nederlands; zien hem nabij de boksring in België, op vakantie in Armenië,… Waar hoort hij thuis? Zit zijn thuis in die afstand? Of eerder in de beweging?

Na afloop van de film heb je een nieuwe vriend gemaakt. Zo hard dompelt Grootaers je onder in de wereld, het verleden en het nu van Giorgi Shakhsuvarian. Zijn taal wordt in verloop van tijd een habitude, zijn handelingen bekend, zijn handen/vuisten geruststellend. Het lijkt er zelfs bijna op dat we hem als vriend zijn kwijtgeraakt: alsof hij een echo geworden is zodra het scherm zwart kleurt en de zaallichten aangaan; alsof we een vriend verliezen door naar zijn verhaal te luisteren.

 

***

 

De filmzaal als ontmoetingsruimte. De fysieke plek waar de programmatoren van het Courtisanefestival over spraken in hun inleidingstekst, werd gedurende vier volgestouwde dagen bezocht, beleefd en besproken. Zowel het publiek, alsook de vele aanwezige makers, als actieve pionnen binnen dat proces.

In ontmoeten zit inherent ook het ontdekken van ‘het andere’ verweven. Film, als medium, vervat die andere, mogelijke, divergente werelden als geen enkel andere kunstvorm. Cinema kan de kijker vervoeren naar andere, parallelle denk-, gedachte-, en ook droompistes; het is de ontegensprekelijke kracht van de zevende kunst. Zeker binnen experimentele en alternatievere terreinen als dat van Courtisane.

 

In het geval van de aangehaalde audiovisuele werken in deze tekst, kunnen we spreken van ontmoetingen die intiem zijn en desondanks niet aanvoelen als voyeurisme; de manier waarop de makers hun personages in beeld brengen hoedt net daarover. Die bewuste keuze, spruit voort uit een mix van gedurfd experiment, gevoellig aftasten, intuïtieve overweging en vooral een gedegen kennis van het medium. De makers gaan binnen dat mengproduct op zoek naar nieuwe vormen van verhalen vertellen, vaak een eind weg van de monotone en mediatieve verhalen die het verbeeldingsvermogen van het publiek doorgaans sneller spaken in de wielen steken, dan hen, maar ook het, net te stimuleren.

De regisseurs en programmatoren van het festival prikkelen het publiek om uit de ontmoetingen met de personages, en uit die mogelijke andere en uiteenlopende leefwerelden, gedeelde schoonheid / beeldspraak / dromen / verstrooiing / poëzie en uiteindelijk ook menselijkheid te puren. Als je dat tenminste wel toelaat.

 

 


Annabel Debaenst

 

 

BIFFF 2017 - 35E BRUSSELS INTERNATIONAL FESTIVAL OF FANTASTIC FILM

Liefhebbers der wansmaak, gortigheid en filmische curiositeiten: het is weer tijd om af te zakken naar Bozar! Van 4 tot en met 16 april kan je daar immers terecht voor de 35ste editie van het Internationale Festival van de Fantastische Film (sciencefiction, thriller en horror). In de volksmond ook wel gekend als het BIFFF. Op het programma: Japanse weirdness, Amerikaanse retro-horror, Europese en Zuid-Koreaanse whodunits, Chinees stunt- en vliegwerk en zelfs Iraanse klopgeesten.

 

Wistjedatjes

Wist je dat de internationale jury enkel uit vrouwen bestaat dit jaar? Dat er met de experimentele documentaire Spit’n’Split van Jérôme Vandewattyne (Slutterball) een Belgische film zit in de 7th Orbit competitie? Dat Alejandro Amenebar en Park Chan-wook (foto) dit jaar tot ridder worden geslagen en dat er rond die laatste een mini-retrospectieve geprogrammeerd staat? Of dat Fabrice Du Welz niet enkel een masterclass komt geven, maar ook zijn Hollywooddebuut Message from the King komt voorstellen?

Zoals je kan zien, valt er heel wat te ontdekken op het BIFFF de komende twaalf dagen. Er staan maar liefst 112 films op het programma, de kortfilmselectie niet meegerekend! Wil je meer weten over het kortfilmprogramma, dan kan je terecht op onze zustersite kortfilm.be.

Tien om te zien

Wij hebben het menu van langspeelfilms onder de loep genomen en hebben tien volgens ons niet te missen films uitgekozen:

 

Free Fire

De nieuwste film van de Brit Ben Wheatley is een pulpy gansterfilm waarmee hij zich met Quentin Tarantino en Guy Richie probeert te meten en die gedragen wordt door een starrencast om U tegen te zeggen. Klinkt veelbelovend! (lees hier de recensie)

 

Swiss Army Man

Deze eigenzinnige komedie met een vleugje existentialisme wist op Sundance heel wat reacties los te weken en is zo’n typische love it or hate it-film. De film draait immers om de vriendschap tussen Paul Dano’s schipbreukeling en Daniel Radcliffe’s winderige lijk. Jawel je hebt dat goed gelezen!

 

Les Yeux Sans Visage

Les Yeux Sans Visage wordt vaak als een van de absolute klassiekers van het horrorgenre aanzien en dit vooral dankzij zijn uitmuntende zwartwit fotografie. Dankzij het BIFFF kan je deze nu op (her)ontdekken op het grote scherm.

 

Under the Shadow

Na It Follows, The Babadook en The VVitch, lijkt Under the Shadow de volgende horrorfilm te zijn die het genre nieuw leven inblaast. In deze Iraanse film krijgt een gezin een kwaadaardige Djiinn op bezoek. (lees hier de recensie)

 

The Mermaid

Omdat het niet altijd serieus hoeft te zijn, kan een doldwaze Chinese variant op De Kleine Zeemeermin ook al eens smaken. Deze absurde romantische komedie van Stephen Chow (Kung Fu Hustle, Shaolin Soccer) was in China een van de grootste kassasuccessen aller tijden.

 

Memoirs of a Murderer

Remakes vergeten we liefst zo snel mogelijk, maar af en toe valt er toch een interessante film te ontdekken. Memoirs of a Murderer is een Japanse remake van het Koreaanse Confession of Murder, die de prijs voor de beste thriller won p het BIFFF 2013.

 

Meatball Machine Kodoku

Nu we toch bij Japan aanbeland zijn, Yoshihiro Nishimura wilt zijn naam als keizer van de gore alle eer aandoen met deze sequel van de splatterpunk klassieker uit 2005, Meatball Machine.

 

Small Town Killers

Small Town Killers is de nieuwste film van de Deen Ole Bornedal (Nightwatch). Met deze zwarte komedie waagt hij zich op het terrein van de gebroeders Coen en zijn landgenoot Anders Thomas Jensen. In de cast zien we enkele bekende koppen zoals Nicolas Bro, Ulrich Thomsen en Søren Malling.

 
The Bar

Aaah, daar is ie weer, onze favoriete Spanjaard (na Pedro Almodóvar). Er lijkt wel geen editie van het BIFFF voorbij te gaan zonder dat Álex de la Iglesia van de partij is. Dit jaar mag hij het festival afsluiten met The Bar, een satirische parabel die ons laat zien hoe ver sommige mensen wel niet gaan om hun eigen hachje te redden.

 

Randanimatie

Ben je na het zien van de vele films nog niet verzadigd, dan zijn er nog steeds de zombie parade, de cosplay wedstrijd, de 3de editie van de Gaming Madness Days en het Vampierenball om die geek in je te bevredigen.

 

Het volledige programma en alle praktische details vind je zoals gewoonlijk op www.bifff.net.

Veel gruwelplezier!

 

 
BIFFF 2017

 

 

Liefhebbers der wansmaak, gortigheid en filmische curiositeiten: het is weer tijd om af te zakken naar Bozar! Van 4 tot en met 16 april kan je daar immers terecht voor de 35ste editie van het Internationale Festival van de Fantastische Film (sciencefiction, thriller en horror). In de volksmond ook wel gekend als het BIFFF. Op het programma: Japanse weirdness, Amerikaanse retro-horror, Europese en Zuid-Koreaanse whodunits, Chinees stunt- en vliegwerk en zelfs Iraanse klopgeesten.

 

Uiteraard is er ook goed nieuws voor kortfilmliefhebbers. Het programma werd nog maar eens uitgebreid en dit jaar zijn er niet minder dan 5 (!) modules met fantastische kortfilms te ontdekken.

 

Belgian Film Day

De hoofdmoot blijft natuurlijk de Belgische kortfilmcompetitie. Hier strijden tien films voor tal van prijzen, waarvan de hoofdprijs de Zilveren Méliès is: een ticket naar de Europese Gouden Méliès-competitie in Sitges. Films die meedingen zijn onder meer kortfilms die eerder al op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven in première gingen: Downside Up van Peter Ghesquière, Gerontophobia van Boris Sverlow, Nimmer van Lieven Vanhove en Patient Zero van Lars Damoiseaux.

 

Vullen het rijtje aan: Rabbid Jacob van Donovan Alonso-Garcia, Ampersand van Charlotte Dewulf (eerder ook al op Ciné Public te zien), Stacey and the Alien van Nelson Polfliet, Juliette van Lora D’Addazio, This Is How I Dissapear van Domien Huyghe en Spooked van Emma Spook & Gil Gloom.

 


Downisde Up (dir. Peter Ghesquière)

 

Buiten competitie worden ook Le Chevalier Blanc van Bernard Yerlès, No Offense van Kris Borghs, En Face van Jeanne Privat en Cruelle est la nuit van Collectifffer Alan Deprez vertoond.

 

European Shorts

Eerste nieuwigheidje dit jaar is de Europese kortfilmcompetitie. Hier krijgen we enkele van de meest opmerkelijke genre kortfilms van vorig jaar voorgeschoteld. Uitblinker is alvast Dawn of the Deaf van Rob Savage. Deze zombiefilm sleepte vorig jaar de Gouden Méliès in de wacht en kreeg bij ons een eervolle vermelding op het Razor Reel Filmfestival. Verder kan je je hier vergapen op het Russisch-Spaanse Sputnik, het Zweedse Drip Drop,  het Albanese Bon Appétit en het Turkse Siyah Cember. Van dichter bij huis ook nog: het Duitse When demons die en het Franse Animal.

 

 

 

International Shorts

Naast kortfilms van het Europese continent, komen uiteraard ook meer internationale kortfilms aan bod. Zuid-Amerikaanse genrecinema is de laatste jaren aan een sterke opmars bezig en met Fran Vidal (Suspendio) kunnen we daar weer een nieuwe stem aan toevoegen. Iets meer naar het noorden vinden we de Amerikaan Damien LeVeck (The Cleansing Hour) en de Canadees Blake Mawson (Pyotr495). Aan de andere kant van de wereldbol mogen we Secretions van Goran Spoljaric ontdekken.

Ook enkele Europese producties verschijnen hier op het toneel waaronder Tunnelen, de nieuwe kortfilm van Trollhunters-regisseur André Ovredal en het Franse George van David Coudyser.

 

Sci Fi Shorts

Ook nieuw dit jaar is een programma volledig gewijd aan enkele opmerkelijke science fiction kortfilms van het afgelopen jaar. Liefhebbers van dystopische (F Meat, Orbital Inn) en post-Apocalypstische (Green Light) taferelen, kosmische avonturen (Icarus, They will all die in Space, Man in the Moon) en hoogtechnologische gevaartes (The App, TimeLapse) komen hier ongetwijfeld aan hun trekken.

 

Courts Mais Trash

Tot slot: opnieuw verlengt het BIFFF haar samenwerking met het onafhankelijke Brusselse filmfestival Courts Mais Trash. Dit keer selecteerde het festival 15 kortfilms met sappige onderwerpen zoals een vervloekte tampon, een muur met oren, wraak met behulp van een worst en een opera in een slachthuis. Fout plezier gegarandeerd dus!

 

***

 

Ben je benieuwd naar het programma langspeelfilms, haast je dan naar onze zustersite Kutfilm.be. Voor een volledig overzicht van alle activiteiten en de praktische details kan je terecht op de website van het BIFFF.

 

Veel gruwelplezier!


Jeroen Van Rossem

 

 
How long, not long
rating

Duur: 06 min. | 2016 | Land: Denemarken | Regie: , | Producent: , | Productiehuis: ,

Allemaal uniek maar tegelijk ook erg hetzelfde: dat is dan wel een cliché statement (zoals K3 ook bezingt: “we zijn allemaal mensen van vlees en bloed”) maar tegelijk ook wel een ondertitel die zou kunnen passen bij de korte animatie How Long, Not Long.

 

 

Wat we zien: van Ku-Klux-Klan-samenkomsten via heksenverbrandingen tot IS-onthoofdingen. Van Pussy Riot tot de Tankman tijdens de protesten op Tianmenplein. Van de Titanic tot boten vol vluchtelingen. Van vogels boven boten tot vliegtuigen tot grenzen tot terrassen tot mensen die vanaf hun terras naar buiten kijken – of het nu een oude man of meerdere jongere vrouwen zijn aan de andere kant van de wereld.

De uit Israël afkomstige Michelle en Uri Kranot (koppel) trekken slimme parallelen, denken snel associatief en zetten dat om in diepe penseelstreken, in een tollende animatie.

De lijst met referenties in How Long, Not Long is eindeloos, en als een jongetje met felrode springtouw doorheen het beeld springt denk je even: Banksy! Net als dat meisje met de rode ballon! Om vervolgens te denken: eigenlijk loopt How Long, Not Long een beetje zoals één lange stroom van Banksy (een Banksy-nopsis dus?). Zoals een tollende terugblik op een menselijke geschiedenis vol demonstraties, protesten, oorlog, cultuur, cultuurclash, verdeeldheid, armoede – maar dan in een notendop.

Eén lange stroom van Banksy.

Niet abstract, wel wat expressionistisch. Niet afgevlakt, wel emotioneel in reliëf en kleurkeuze. Halverwege de film passeert een stream aan geschilderde portretten, wat dan weer net dat tikje té cliché moreel verantwoord is.

Met How Long, Not Long combineren de Kranots hun cinema- (Michelle) met hun muzikale expertise (Uri voltooide studies hedendaagse muziek en Jazz). Want wat het hele plaatje afmaakt, is de muzikale, dramatische montage, de versmoltenheid tussen beeld en dreigende tonen, zoals de op bassen dreunende machines. Dat volledig – met verve - verweven doorheen fragmenten van Martin Luther King’s speech na de mars op Selma, hence de titel, het geladen ‘How long, not long’.

Met deze maatschappijkritische korte animatie lijken de Kranots – trouwens zelf immigranten -  het pad te volgen dat ze vier jaar geleden met  hun stop-motion over een vluchtelingenpaar, Hollow Land, plaveiden. En al is Hollow Land net dat tikje beter, toch is het erg uitkijken naar wat we in de toekomst nog van hen kunnen verwachten. Het echtpaar bewijst met deze nieuwste kortfim dat ze politiek kunnen reflecteren én tegelijk durven experimenteren met stijl en technieken. Heel erg de moeite om te volgen (de makers) en te (her-)bekijken (de film).

 

Sarah Skoric

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS