Wednesday with Goddard
rating

Duur: 05 min. | 2016 | Land: | Regie: | Cast: , | Scenarist: | Productiehuis:

Wednesday with Goddard is niet zo goed begonnen en minder dan half gewonnen.

In de vier minuut en half durende korte animatie laat filmmaker Nicolas Ménard zijn hoofdpersonage een zoektocht ondernemen naar God, in een vierkant Instagramformaat. De stem van dit Mafalda-achtig figuurtje klinkt monotoon apatisch, net als de stemmen van de wezentjes die hij tijdens zijn queeste ontmoet.

Het design van de personages daarentegen is heerlijk beweeglijk, geheel fout in anatomie, logica en perspectief. Geen handen als ze wandelen bijvoorbeeld en veel te grote handen als ze spreken. En dat in lekkere paint-achtige lijnen die geometrische figuren vormen, ingevuld met felle basiskleuren. Denk: een (Raoul Servais’) Chromophobia-achtig mannetje in de kleuren van De Stijl. Tot daar het goede.

 

 

 

Wat dan weer niet werkt in deze kortfilm (wij snappen de titel nog steeds niet, tenzij de link God – Godard) zijn de opgeplakte stemmen en de decors/achtergronden. In tegenstelling tot de mannetjes die erin ronddwalen, zijn dit onbeweeglijke potloodschetsen. En de plot, tja, die rolt ook niet zo lekker. Al zullen er vast wel liefhebbers zijn - ergens?

Heerlijke poppetjes.

Ménard moet terug naar zijn roots – zoals zijn kleurrijke animatiewerk voor Ray Ban, of zijn eerdere korte trippy zwartwit videoclip voor Tourist (niet onze Le MC). Check Ménards website zeker voor zijn meer dynamische, fantasierijke en caleidoscopische animatieskills. En in die weg terug de artisanale potloodlijnen achterwege laten.

 

Sarah Skoric
 
L'ours noir
rating

Duur: 15 min. | 2015 | Land: België | Regie: , | Cast: , , , , , , | Scenarist: , | Producent: , | Productiehuis: ,

Er dienen slechts vier simpele regeltjes gevolgd te worden indien we een bloederige kennismaking met het titulaire monster willen vermijden. Tenminste, dat is wat een sardonische voice-over – losjes gebaseerd op de gids van het nationaal park van Forillon in Canada – de personages én de kijker probeert wijs te maken in dit Waals prijzenbeest.

Maar conform met de conventies van een slasherkomedie lappen de personages de waarschuwingen aan hun laars; met alle gevolgen van dien. De filmmakers spelen echter op safe en zijn een stuk braver dan de karikaturale typetjes die stuk voor stuk uiteen worden gereten door L’ours noir, waardoor de fun bij momenten jammerlijk beperkt blijft.

 

 

 

Wat niet wil zeggen dat de film niet slaagt in zijn opzet. Integendeel, het simpele verhaaltje werkt bijzonder goed: een groep vrienden in een nationaal park wordt door een stem verwittigd voor de gevaren van de zwarte beer, maar wordt alsnog op een nogal Monthy Python-achtige wijze één voor één afgeslacht door het beest.

Fortunat-Rossi en Seron laten hun personages bovendien afwijken van de standaard-horrorpersonages en – spoiler! – the black guy doesn’t die first. Hun creatieve keuzes duiden op een diepgaand respect en begrip voor het genre, zonder ooit zelfspot te mijden. En het feit dat het moordlustige beest gespeeld wordt door een acteur in een (schattig) berenpak verleent de kortfilm een geslaagde ironische en surreëele noot.  

Pientere meta-commentaar op het slashergenre.

Dat de film een succesvol festivalparcours achter de rug heeft én de Magritte voor Beste Kortfilm binnenhaalde, wijst op de overduidelijke kwaliteit die de cineasten ons voorschotelen. De film is ronduit humoristisch, de acteurs doen precies wat ze moeten doen en de meta-commentaar op het slasher-genre is steeds pienter en doordacht.

Toch voelt het bij momenten aan alsof de filmmakers iets te terughoudend en beheerst te werk zijn gegaan en alhoewel er liters bloed vloeien, blijft een slasherfan misschien wel lichtjes op z'n honger zitten.

Kortom, een tempo dat iets hoger schakelt naarmate de film vordert en (nog) méér gore en/of extravagant geweld hadden de film waarschijnlijk geen slecht gedaan. Maar alleen al voor dat geweldige eindshot knijpen wij graag een oogje dicht! Eindverdict? Hopen dat we deze beer tijdens onze lentewandeling niet tegenkomen. De film daarentegen mag vast en zeker gezien worden.

 

 

Michiel Philippaerts
 
Sparte
rating

Duur: 23 min. | 2016 | Land: België | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: ,

Moedige adolescente Anouchka, immer onschuldig en piepjonge Jassim en een door angst verstijfde moederfiguur. Dat zijn de drie pionnen waarmee INSAS-alumnus Noëmie Nicolas haar mentaal schaakspelletje aanvangt. Het bonte gezelschap moet door vijandig gebied trekken om via de zee hun vlucht verder te zetten. Het begin van een donkere tocht doorheen de menselijke en wilde natuur.

 

 

De moederfiguur is voor velen een baken van stabiliteit. Een behoeder van de status quo die de jeugdige uitwassen van de kroost neurtraliseert. Maar een kat in het nauw maakt rare sprongen. De rust die dochter Anouchka uitstraalt, staat in schril contrast met het onbesuisde gedrag van hun angstige moeder. Introspectie versus oerkreet, gemodereerd versus bandeloos. Klein broertje Jassim wordt zo de figuurlijke speelbal in een apollinisch-dionysisch tennisspelletje. Hij fungeert als standaard waartegen het deviant gedrag wordt afgemeten. Geen wonder dat het jongetje er zo goed al sprakeloos van wordt.

De queeste verloopt niet zonder slag of stoot. Uiteraard zijn er kapers op de kust die de vlucht bemoeilijken: schaak. Maar het is het ondoordachte gedrag van moeder dat het voortbestaan van dochter en zoon bedreigt: schaakmat. Anouchka wordt gedwongen een drastische beslissing te nemen...

Ingenieus schaakspel prachtig in beeld gebracht.

Droomachtige beelden wisselen af met bikkelharde reality checks. Veel tijd om te mijmeren wordt u niet gegund. Het gevaar schuilt in iedere hoek en kan op elk moment toeslaan. Noëmie Nicolas schept een constante vorm van latente spanning die ieder ogenblik kan uitbarsten. Helaas doet de weinig passende soundtrack soms eerder afbreuk aan het geheel.

Sparte is een teder cinematografisch pareltje. Een visuele compositie die de benarde situatie adequaat verbeeldt. De overwegend statische camera als het ware als voorbode van de uitzichtloze situatie. De personages zitten letterlijk op elkaars lip door de atypische beeldverhouding. Prachtige wijdse landschappen worden door cinematograaf Adrien Lecouturier met veel oog voor detail uitgebalanceerd; het is een ware streling voor het oog.

Tegelijk is het absoluut geen evidente film en de prent zal lang niet iedereen bekoren. Doch een must see voor alle liefhebbers die graag op zoek gaan naar verscheidene betekenislagen en genieten van harmonieuze visuele pracht.

 

Jannes Callens
 

Offscreen 2017

Hip hip hoera! Tijd om een kaarsje uit te blazen, want Offscreen viert dit jaar zijn tiende verjaardag. Al 10 jaar lang serveert dit festival ons een heerlijke mix van alles wat weird, tegendraads en wansmakelijk is. Plaats van afspraak is de al even excentrieke Cinema Nova in het hartje van Brussel, alsook de Cinematek, BOZAR en cinema RITCS, en dit van 8 tot en met 26 maart.

De cultfilms van morgen

Hoofdreden om af te zakken naar het festival blijft de selectie Offscreenings. Recente films die vaak net iets te eigenzinnig zijn voor het bioscoopcircuit en dus ideaal voer zijn voor wie van films houdt die buiten de lijntjes kleuren. Dit jaar kunnen we ons verlekkeren op klinkende films als The Greasy Strangler (foto), We Are the Flesh (Tenemos la carne), The Love Witch en Prevenge. Openings- en slotfilm dit jaar zijn respectievelijk de Frans-Belgische kannibalistische coming of age-film Grave en de tentakelseksfilm La Region Salvaje.

Artistieke porno

Dat het festival niet verlegen is om een streepje bloot wisten we al. Dit jaar lijken ze een stapje verder te gaan door enkele films die de grens tussen artistiek en pornografie niet zozeer aftasten dan wel compleet naast zich neerleggen. Twee van deze films, Café Flesh en Nightdreams, worden persoonlijk voorgesteld door hun regisseur: Stephen Sayadian die voordien werkzaam was als creatief directeur bij het erotische magazine Hustler. Verder staan ook enkele films uit het controversiële oeuvre van de Poolse cineast Walerian Borowczyk op het programma. Borowczyk maakte heel wat furore in de jaren zestig en zeventig met zijn  erotische sprookjes als La bête, Blanche, Contes Immoraux en Les héroïnes du mal.

Once Upon a Time in Czechoslovakia

Over Oost-Europese sprookjes gesproken, dit jaar kan je op Offscreen een hele resem macabere Tsjechische verfilmingen van sprookjes ontdekken waaronder Beauty and the Beast, The Little Mermaid, Three Nuts for Cinderella, The Golden Fern en Krysar – The Pied Piper. Deze laatste is bovendien een stop-motion meesterwerkje van Jiří Barta die een masterclass zal geven en van wie ook Toys in the Attic op het programma staat.

Beauty and the Beast-regisseur Juraj Herz is ook te gast op het festival dit jaar en dus mogen ook andere films uit zijn oeuvre niet ontbreken. Van het Gotische Morgiana en vampirische auto’s in Ferat Vampire tot zijn persoonlijke meesterwerk The Cremator, Herz staat garant voor heel wat stylistische rariteiten. Zeker ook niet te missen binnen deze selectie is ten slotte Marketa Lazarova (foto), een middeleeuw epos van František Vláčil en vaak gelauwerd als een van dé beste Tsjechische films ooit.

Cult op z’n oosters

Gaan we een beetje verder naar het oosten, dan komen we terecht bij de Aziatische cinema. Uiteraard mag Japan hier niet ontbreken, en dus tekent het ultieme enfant terrible van de Japanse cinema, Takashi Miike, present met de doldwaze Yakuzafilm The Mole Song: Hong Kong Capriccio en keert Kyoshi Kurosawa terug naar zijn roots met Creepy.

AIs je drang naar een stevige portie horror nog niet verzadigd, dan mag je ook alvast het Zuid-Koreaanse The Wailing (foto) in je agenda noteren. Verder trekken we ook naar Indonesië voor enkele foute jaren tachtig actiefilms, waaronder Lady Terminator, een heuse The Terminator rip-off met een vleugje magie, en The Devil’s Sword, een Indonesische interpretatie van het Sword & Sorcery-genre.

In het kort

Ten slotte staan er ook nog enkele kortfilms op het programma, hetzij als voorvertoning bij een langspeelfilm alsook tijdens de Shortscreen en Apocalypse 69 Night. Die laatste biedt je trouwens de kans om Lucifer Rising en Invocation of my Demon Brother van Kenneth Anger te ontdekken op het grote scherm! Voor meer info over Shortscreen kan je terecht op onze zustersite kortfilm.be. Hier geven we ook gratis tickets weg, maar haast je want de plaatsen zijn beperkt.

Het volledige programma en alle informatie over het festival zelf vind je op www.offscreen.be.

 

Jeroen Van Rossem

 

 
Ciné Public 2017

PALMARES 2017

 

Beste Fictie: Drôle d'oiseau (Anouk Fortunier)
Beste Scenario: Drôle d'oiseau (Anouk Fortunier)
Beste Animatie: Camouflage (Imge Özbilge)
Beste Documentaire: Zij zei (Vincent Everaerts)
Beste Cinematografie: Rose Amongst Thorns (Kris Van den Bulck)

 

 

 

Op zaterdag 11 maart kan je in het Antwerpse Cinema Zuid terecht voor een blitz 'ééndagskortfilmfestival'. Het Centrum voor Beeldexpressie organiseert daar voor de vijfde keer hun Ciné Public. Vanaf dit jaar trouwens een jaarlijkse bijeenkomst. Op het programma staan 28 films. Spannend: op het einde van de dag deelt een jury vijf (!) prijzen uit.

 

Uit 93 inzendingen werden 28 laureaten geselecteerd. Opmerkelijk en vooral ook leuk aan zo’n kort festival: voor ieder wat wils. De achtentwintig films worden netjes verdeeld over vier blokken. Die leveren een mix op van fictie, documentaire en animatie. Uitzonderlijk veel variatie dus. Jan Verheyen praat alles aan elkaar en verzorgt Q&A’s met de aanwezige cineasten.

 

Het festival focust op beginnende filmmakers, ook al herkennen we binnen het aanbod enkele grote prijzenbeesten zoals Leonardo Van Dijls Umpire (bekijk hier een interview met de regisseur) en Anouk Fortuniers Drôle d’oiseau (bekijk hier een interview met de regisseur) allebei goed voor een Wildcard Fictie in 2015. Nog zo’n Wildcardwinnaars zijn Jasmine Elsens Kastaars (Animatie 2016, lees hier een interview met de regisseur), Liesbet van Loons The Beast (Animatie 2015) en Yibril van José Daniel Granados Carranza (Fictie 2016).
De documentaire Klein Boekarest van Sam Geyskens en de animatiefilm Camouflage van Imge Özbilge (lees hier een interview met de regisseur) waren dan alweer eerder te zien binnen de Officiële Studentencompetitie van Film Fest Gent vorig jaar.

 

 

Van boven naar onder, uit: Kastaars van Jasmine Elsen (animatie), Klein Boekarest van Sam Geyskens (documentaire) & Drôle d'oiseau van Anouk Fortunier (fictie).

 

 

Om 18u30 diezelfde dag vindt meteen ook de prijsuitreiking plaats. Een gevarieerde, professionele jury, bestaande uit Wouter Bongaerts (regisseur van Mia & Mouse for Sale), Jean-Claude Van Rijckeghem (scenarist Bad Hunter & Baghdad Messi), Annemie Degrijse (CEO Lunanime, verantwoordelijk voor o.a. The Tie, The Cockroach and the Sea & The Education), Sahim Omar Kalifa (regisseur Land of the Heroes, Bad Hunter) en Pieter-Jan De Pue (regisseur The Land of the Enlightened), deelt er dan prijzen uit in de categorieën Beste Fictie, Beste Animatie, Beste Documentaire, Beste Scenario en Beste Cinematografie.

 

Benieuwd naar de selectie? Wij hebben 1 DUOTICKET PER FILMBLOK TE GEEF. Stuur een mailtje naar info@kortfilm.be en jouw filmblok naar keuze.

 

 

Dit is de line-up van die dag:

 

Filmblok 1 (13u30-15u30):

  • Escape - Naïssa Diagne

  • Bright Lights – Inès Eshun

  • twee kleine woordjes - Pien van Grinsven

  • XXS - Aline Dykmans    

  • Je vois des gens - Niels Putman

  • Klein Boekarest - Sam Geyskens    

  • Space Communication - Gitte le Bruyn (beeld)

  • Regen en tranen - Thomas Deknop

 

Filmblok 2 (14-16u)

  • The Beast - Liesbet van Loon

  • Yibril - José Daniel Granados Carranza

  • The Potato Eaters - Ben De Raes

  • Drôle d’oiseau - Anouk Fortunier

  • 1972 - Anna Van Riel

  • Injurious Nightmare - Tonny Vanderavert

 

Filmblok 3 (16-18u)

  • Umpire - Leonardo Van Dijl

  • Meat Parade - Oekie Segers

  • You’ll Never Tame Me - Casper de Geus & Sam De Clercq

  • Evolution - Karel Cornelis

  • Infinite drift - Sophie Kurpershoek

  • Kastaars - Jasmine Elsen

  • Opa & Pépé - Katleen Brusselmans

  • Zij zei - Vincent Everaerts

 

Filmblok 4 (16u30-18u25)

  • Hij lust geen noten - Martina Svojíková

  • Bottom-Up - Pieter De Saeger & Joachim Dejonghe

  • Camouflage - Imge Özbilge

  • Love Killed My Virginity - Arber Aliaj

  • Rose Amongst Thorns - Kris Van den Bulck

  • Ampersand - Charlotte Dewulf

 

Meer info over het festival vind je hier.

 


Niels Putman

 

 
Shortscreen 2017


 

presenteert

 

SHORTSCREEN

(22 maart, 19u - Cinema Nova, Brussel)

 

 

Tijdens het aankomende Offscreen filmfestival verzamelt Kortfilm.be opnieuw een schijf kortfilms die naadloos in het gedachtegoed van het festival passen. Dat resulteert al enkele jaren in een wilde kortfilmavond: Shortscreen is er dit jaar op 22 maart, naar goede gewoonte in Cinema Nova. Aanvang 19u, voor een aaneenschakeling van gewaagde, edgy en ondeugende filmpjes.

 

Voor het zevende jaar op rij slaan wij onze handen in elkaar met het team van Offscreen om de meeste boude Belgische kortfilms achter elkaar te plakken in één avondvullend programma. Ook dit jaar komen de filmmakers hoogstpersoonlijk hun films in- en/of uitleiden. Alles bij elkaar opgeteld wordt het een glorieuze, crazy trip om van te smullen.

 

Wil je erbij zijn? Reserveer je tickets door te mailen naar info@kortfilm.be. De plaatsen zijn GRATIS, maar BEPERKT! Dus snel zijn is de boodschap!

 

***

 

LINE-UP

 

 

 

NO OFFENSE
(Kris Borghs)
6'

 

Kris Borghs tekent een actuele kortfilm die bewijst hoe de werkelijkheid soms de fictie inhaalt. Zijn pleidooi voor humor en vrijheid van meningsuiting won een Ensor voor Beste Animatiekortfilm én haalde de Publieksprijs binnen, binnen de Animatie-competitie op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Een heerlijke film voor deze moeilijke tijden.

 

> Lees onze volledige recensie.

 

 

 

L'OURS NOIR
(Méryl Fortunat-Rossi, Xavier Seron)
15'

 

Vijf vrienden die een natuurpark bezoeken waar zich een zwarte beer verschuilt? Het zou kunnen eindigen in een makke grap en een goedkope grol, maar gelukkige kent deze kortfilm geen grenzen. Veel meer willen we over deze trip niet kwijt; je laat je beter gewoon keihard verrassen. L'Ours Noir heeft er ondertussen een indrukwekkende festivaltour opzitten. De film won bovendien de Margritte voor Beste Kortfilm.

 

 

 

SPARTE
(Noëmie Nicolas)
24'

 

Een tienermeisje, haar broer en hun moeder trekken doorheen een vijandig land. Regisseur Noëmie Nicolas filmt een desolate wereld, met intrigrende personages die prachtig vertolkt worden door een stille, maar supersterke cast. Een cinematografisch hoogstandje, bovendien. De plaatjes lijken zo uit een vergeten Tarkovsky-film te komen.

 

 

KASTAARS
(Jasmine Elsen)
6'

 

Jasmine Elsen tekent met haar RITCS-afstudeerwerk voor een tragikomedie over asociale flatgenoten. Ze schetst een heerlijk portret over eenzaamheid, gebruikmakend van baardharen & wol. Haar film leverde haar terecht een VAF Wildcard op.

 

> Lees onze volledige recensie.
> Lees hier een interview met de regisseur.

 

 

CRAZY SHEEP
(Mathias Desmarres)
12'

 

De wederopstanding van een computerverslaafde. De corpulente Crazy Sheep wordt genoodzaakt vanachter zijn computer vandaan te komen, met alle gevolgen vandien. Geestige en zonnige nerdparabel.
 

 

 

NEVERLANDING
(Wim Reygaert)
10'

 

Wim - Mompelaar - Reygaert verblijde ons eind vorig jaar met een nieuwe kortfilm. Tussen het allegaartje Michael Jackson-imitatoren steekt die van Reygaert er in Neverlanding met kop en schouders bovenuit, figuurlijk althans. Dit is volbloed Wacko Jacko in meest pure vorm. Opnieuw weet Reygaert Jan en alleman te verrassen met gitzwarte humor, absurditeit en pure tragiek.
 

> Lees onze volledige recensie.

 

 

LE TROGNON DE POMME
(Mathilde Remy)
6'

 

Twintig jaar na haar ontmoeting met de Prins, gaat het bergaf met Sneeuwwitje. Ze is depressief en verslaafd aan appels. Mathilde Remy's hilarische animatiefilm won de Nationale Prijs op het Court Mais Trash-festival in Brussel. Een waardige afsluiter voor deze bonte kortfilmavond.

 

 

 


Niels Putman

 

 
Schirkoa
rating

Duur: 14 min. | 2016 | Land: Indië | Regie: | Cast: , , , , | Scenarist: | Producent:

Mensen met een zwak voor dystopische films zullen met Schirkoa een klein pareltje ontdekken.

Deze Indische kortfilm vertelt het verhaal van Mr. 197A die in de stad Schirkoa woont. Deze stad werd overgenomen door de totalitaire intellectuelen die immigrante wezens vreesden en hebben verband uit Schirkoa. Iedereen werd verplicht om een papieren zak over het hoofd te dragen.

 

 

 

De film wordt verteld vanuit het standpunt van een dame van plezier: Little Whore. In vier hoofdstukken vertelt zij het verhaal van Mr. 197A. Van de ontmoetingen tussen de twee en de liefdesrelatie tussen hem een mysterieuze dame die als bijnaam de White Witch heeft, tot het moment dat hij moet kiezen tussen zijn geliefde en z'n politieke carrière, en hij uiteindelijk het vuur van de revolutie aansteekt.  Zij ziet hem als een martelaar, wat duidelijk wordt door deze interessante manier van vertellen.

Het is akelig hoe dicht de situatie in Schirkoa aanleunt bij wat er langzaam aan het groeien is in een aantal landen vandaag de dag. Thematisch is de film met andere woorden bijhoorlijk interessant en actueel.

Retrofuturistische, dystopische film noir.

De voice-over, de inhoud en het groezelige sfeertje geven de film ook een kenmerkend film noir-gehalte, wat mooi hand in hand gaat met de dystopische sci-fi setting. Regisseur Ishan Shukla kent ook duidelijk zijn klassiekers en de film doet meermaals denken aan prenten als Blade Runner, Brazil, Children of Men en 1984. Al slaagt de regisseur er evenzeer in zijn eigen filmisch universum geloofwaardig en aantrekkelijk neer te zetten.

De animatiestijl van deze kortfilm draagt daar enorm aan bij. Shukla koos voor cel-shading als animatietechniek, wat de indruk geeft dat de film handgetekend zou zijn. Bovendien legt hij zoveel detail in de beelden dat je bij momenten niet weet waar eerst te kijken.

Qua sfeerschepping zit alles goed: van de neonverlichte straten tot de groezelige bars en de stoffige kantoren. Zo is Schirkoa niet alleen een knappe parabel over tolerantie en discriminatie, maar ook een visuele lust voor de ogen.

 

Jeroen Van Rossem
 
Planemo
rating

Duur: 13 min. | 2016 | Land: | Regie: | Cast: , , , | Scenarist: | Producent: ,

Een planemo is een hemellichaam dat niet rond een ster draait. Dat leerden we dankzij Planemo, de vierde animatie kortfilm van de Kroaat Veljko Popovic.

Hierin worden documentairebeelden en voice-overs gebruikt om dit concept toe te lichten en vervolgens als metafoor te gebruiken voor een man die zijn leven ingrijpend ziet veranderen na een aanrijding met een hert. De man lijkt alle voeling met de rest van de wereld kwijt te zijn en hij beslist op zoek te gaan naar het dier. De ontdekkingen die hieruit volgen laat hem een drastische beslissing nemen.

 

 

 

Popovic reikt enkele interessante ideeën aan over hoe wij, net als planeten die steeds in hun baan draaien, vast zitten in een dagelijkse sleur en hoe een bepaalde gebeurtenis in ons leven dit drastisch kan veranderen. Bovendien werkt hij dit visueel interessant uit door het dier en de man na het ongeluk normaal af te beelden, terwijl de rest van de wereld zwart-wit is en de mensen fragmentarisch vormgegeven zijn. Alsof we ons leven vluchtig en onvolmaakt beleven. Maar dit geeft de film ook een surrealistisch kantje, wat ook versterkt wordt door enkele droombeelden.

Dromerig, surrealistisch, poëtisch.

Voeg hier bovendien nog dromerige muziek en een bezwerende vertelstem aan toe en je krijgt een zeer fascinerende filmervaring. De animatiestijl is wat ruw, maar wel erg passend voor de toon en het onderwerp van de film. De verweving tussen de expositie over planemo’s samen met het persoonlijke verhaal van de man werkt bijzonder goed.

Een melancholische toon begeleidt ten slotte het haast poëtische einde waarmee we afscheid nemen van deze erg intrigerende kortfilm.

Jeroen Van Rossem
 
Garden Party
rating

Duur: 07 min. | 2016 | Land: Frankrijk | Regie: , , , , , | Productiehuis:

Niet één regisseur, maar wel een zeskoppig team van studenten van het Franse L'École du cinéma d'animation brachten deze animatiefilm tot leven. Vanuit een gedeelde voorliefde voor dieren, maakten zij een geestige animatiefilm over enkele padden en kikkers die op verkenning gaan in een verlaten villa.

 

 

Terwijl de amfibieën vrolijk rondneuzen, en een pad in het bijzonder zich maar al te graag tegoed doet aan de etensresten van een feestje, krijgen we als kijker hints dat dit feestje niet zomaar uit de hand gelopen is. Dreigende muziek, kogelgaten in de ramen, een beeld van een pistool: allemaal indicaties dat dit geen exuberante Fortune 500 of Hollywood-villa is. Wat er precies met de eigenaar is gebeurd, ontdekken we in het verrassend, en tegelijk wansmakelijke, einde.

Hoewel de film over de hele lijn vrij luchtig en komisch is, geven de makers Garden Party ook een duister kantje mee. Het verlaten en ontaarde decor heeft zelfs een Apocalyptisch ondertoontje waarbij de natuur, hier voorgesteld door de amfibieën, het terug lijkt over te nemen. Dit schept een leuk contrast tussen de speelse avonturen van de dieren en het duistere verleden van de villa. De swingende jazz muziek die de onthulling begeleidt, zet dit nog eens extra in de verf.

Uit de hand gelopen fotorealistisch tuinfeest.

Zelden zie je digitale animatie van zo’n hoog niveau in een kortfilm. Op enkele momenten na, oogt alles bijzonder fotorealistisch. Voor de animatie van het water werden zelfs speciale simulaties en berekeningen gedaan om het zo realistisch mogelijk te laten lijken. De kikkers en padden zijn zowaar levensecht en moeten op geen enkel moment onderdoen voor de dieren uit de werken van Frederik en Michael Palmaers (Nuru, Chopper). Ook het haast vervallen interieur van de villa oogt bijzonder knap, waardoor je je constant afvraagt of dit alles misschien niet gewoon werd gefilmd in plaats van geanimeerd?

Een spannende trip en vooral een lust voor het oog.

Jeroen Van Rossem

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS