Neill Blomkamps 'Oats Studio': om de haverklap een nieuwe sci-fi kortfilm

Experimenteren met kortfilms à la Neill Blomkamp

 


 

 

Jeroen Van Rossem

 
Stacey and the Alien
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: België | Regie: | Cast: , , , , , , | Scenarist: | Producent: | Filmschool: St Lukas

Een jonge cheerleader kan geen afscheid nemen van haar overleden moeder, dus blijft ze post mortem voor haar zorgen. In haar eigen hiernamaals schotelt het guitige kind haar nog elke dag een bord rijstpap voor.

Na Destag Kosjdag, Prudence en de Toverfluit en Diep in mijn Hart is er nu Stacey and the Alien. Wie niet verwant is met de stijl van de jonge regisseur Nelson Polfliet, kan er alvast eens zijn Vimeo-kanaal op naslaan. Verwacht je aan een absurde mix van kitsch, halfgare musical & bijzonder veel fantasie. Zijn nieuwste film, een tweedejaarswerk aan Sint-Lukas Brussel, is in vele opzichten een logische verderzetting van zijn oeuvre, maar dan wel strakker & cleaner dan voorheen.

 

⏏ Kijk de 'teaser'.

Horror meets komedie meets musical meets sciencefiction meets... Geen conventionele film dus, maar in de wereld van Polfliet blijft het gelukkig wel allemaal overeind: hij heeft zijn spielerei goed onder de knie. Is de film echter nog zo ‘trippy’, dan schuilt er dit keer ook een des te breekbaar hartje in het midden van dat alles - dat bewijst het ontroerende slotakkoord en de poëzie van het laatste shot.

Wat extra saturatie en een karaoke-medley van heerlijk foute meezingers maken dit een erg aantrekkelijk en geestig rouwproces. Een olijk cheerleadertrio doet dienst als Grieks koortje in dit eigenzinnige treurspel, hun eighties clips als raadgevende intermezzo’s. Ze brengen hits zoals ‘Ich Bin Wie Du’ (Marianne Rosenberg, 1975), ‘You Keep Me Hangin’ On’ (Kim Wilde, 1981) en ‘Schipper Mag Ik Overvaren?’ en proberen het hoofdpersonage iets bij te brengen over loslaten (“set me free why don't cha babe”) en durven verder gaan (“schipper mag ik overvaren?”).

 

Absurd rouwproces met gevoellig staartje.

 

Veel gekend Brussels (kort)filmvolk ook op de aftiteling: Renée Vervaet (Lilith) neemt samen met Ineke Nijssen (Little Black Spiders) de hoofdrol op zich. Drôle d’oiseau-regisseur Anouk Fortunier (en vast lid van het Polflietensemble) komt ook nog voorbij als heerlijke crazy buurvrouw/femme handicapée en de smakelijke art direction (die koptelefoon! die knuffelberen! die alien!) is dan weer te danken aan regisseur/art director Laura Van Haecke (Seul à seule).

Stacey and the Alien is in veel opzichten Polfliets beste kortfilm tot nu toe: de potpourri van genres maakt dit een erg origineel en lekker maffe uiteenzetting over treuren en verlies.
De film muist ondertussen al een half jaar stilletjes langs tal van internationale festivals (van Portugal tot Zuid-Korea), af en toe terecht een prijs mee grijpend onderweg: Beste Korte Fictiefilm (Cellu L’art in Duitsland), Beste Musical (Mediterranean in Italië) & Beste Scenario (Hyperfest in Roemenië). Benieuwd wat dat volgende project gaat opleveren - de grote Nederlandse actrice Willeke Van Ammelrooy (Emmenez-moi) tekende alvast voor de hoofdrol. Lees er hier meer over.

 

Niels Putman
 
Dworzec
rating

Duur: 13 min. | 1980 | Land: Polen | Regie: | Scenarist: | Productiehuis:

Vooraleer hij cinema naar een hoger niveau tilde met La Double Vie de Véronique (1991), Dekalog (1989) en zijn Trois Couleurs-trilogie (1993-1994), was het Krzysztof Kieślowski vooral om (korte!) documentaires te doen. De Poolse meestercineast groeide op in het Communistische Polen waar tijdens de jaren zestig en zeventig niks zo’n krachtige respons op de totalitaire staat leek te bieden als een documentaire. Ondanks de censuur wisten heel wat filmmakers er destijds via een docu op een erg gevoelsmatige manier met het publiek te communiceren. Het werd een gerespecteerde en populaire vorm van sociale kritiek.

Voor Kieślowski was het een manier om "de wereld te beschrijven zoals die was, niet zoals de Communistische staat die probeerde voor te stellen.” Na een dikke vijftien jaar dat soort werk te maken (observerend, politiek, bekritiserend) betekende het korte Dworzec (ofwel: Railway Station) dé grote switch in zijn carrière.

 

KIJK 'DWORZEC' (1980).

In de dertien minuten durende zwart-witte documentaire filmt hij het reilen en zeilen in het Centraal Station van Warschau. Gedraaid op 16 en 35mm reflecteert de chaos en tumult op het perron het moderne leven van toen; het falen van het station als metafoor voor de daar heersende politiek tijdens de jaren tachtig. Kieślowski is doorheen z’n hele oeuvre steeds fan geweest van paradoxen en tegenstellingen: het effect van de optimistische nieuwsuitzending waarmee de film opent, is dan ook nauwelijks zichtbaar op de vertrokken & bedrukte gezichten van de treinreizigers.
 

Grootmeester Kieślowski bekritiseert het Poolse Communisme van de jaren tachtig.

Ondertussen filmen ook veiligheidscamera’s alle gebeurtenissen en non-gebeurtenissen; van toevallige situatiehumor tot semi-Kafkaiaanse taferelen aan de loketten. Mensen die wachten op iets, of iemand. Vooral het opmerkelijke Orwelliaanse meta-einde beklemtoont Kieślowski’s kritiek, maar herinnert ook aan het wrange gevoel waarmee hij achteraf werd opgezadeld. Een man bekijkt de beelden die de camera’s registreren: als toeschouwer kijk je niet langer rechtstreeks naar de toevallige passanten, maar in eerste instantie naar deze observator en via hem opnieuw naar de reizigers. Big Brother, quoi.

Los van de film als tekst, is het net die dubbelzinnigheid die de regisseur destijds op andere gedachten bracht. De privacy en de vrijheid van het individu kwamen volgens Kieślowski binnen documentaire al steeds vaker in het gedrang. Toen de politie hem om de rushes van zijn film vroeg (omdat ze dachten dat het cruciaal bewijs bevatte voor een moordzaak) was dat voor de regisseur de druppel. Het idee dat zijn film het lot zou bepalen van een burger, was voor hem dé reden om documentaire als kunstvorm (grotendeels) de rug toe te keren.

Bijna veertig jaar later is de film nog steeds een erg krachtig tijdsdocument & een prototype voorbeeld van de documentaire als (anti-)politiek wapen.

 

Niels Putman
 
A Gentle Night
rating

Duur: 15 min. | 2016 | Land: China | Regie: | Cast: | Scenarist:

Meer dan dat het “fucking awesome” was kon de Chinese regisseur niet uitbrengen toen hij voor zijn kortfilm de Gouden Palm mocht afhalen tijdens het laatste filmfestival van Cannes. Verwachtte de filmmaker dat hij de prijs zou krijgen? Misschien wel. Voor wie de volledige Officiële Kortfilmcompetitie had gezien - zo’n negen films - sprong er duidelijk maar één film boven de rest uit: A Gentle Night van Qiu Yang. Zijn “fucking awesome” was dus volledig terecht.

 

 

 

De nacht voor het hoofdpersonage in Yangs film is echter weinig ‘gentle’. Mondjesmaat geeft de regisseur informatie prijs; een wanhopige moeder krijgt het daardoor steeds benauwder. Haar dochter is  verdwenen, nadat ze het kind een slag in het gezicht heeft gegeven. De avond start bij het aangeven van de vermiste persoon en eindigt met een potentiële vondst.

Het is Yang echter niet om puur sentiment, noch om hypersensatie te doen. Zijn film is verstild, prachtig geschoten en de akeligheid zit hem in het ongewisse. Die unheimlichkeit sluipt zich een weg rondom de moeder, haar verstikkend haast. Haar schuldgevoel weegt steeds zwaarder door.

 

Unheimlichkeit verstikt een radeloze moeder.

 

Yang isoleert de radeloze vrouw van de rest van de wereld. De omgeving reduceert haar vertwijfeling tot een vervelende stoorzender. Omstaanders zijn zich van geen kwaad bewust: niemand geeft een kick.
Het slot van de film geldt dan ook als extra pijnlijk summum van die gevoelsmatige discrepantie, wanneer aan haar zoektocht dan toch tot een einde lijkt te komen. De ironie is compleet: met vuurwerk op de achtergrond en feestvierende mensen op de geluidsband, stort een kapotte moeder zich ter aarde.

De regisseur levert met deze film een krachtige karakterstudie af. Elk shot is bovendien een ijzersterk plaatje. De concurrentie was behoorlijk laag binnen de competitie – het moet gezegd –,  maar dat maakt deze film geen minder terechte Gouden Palm-winnaar.   

 

Niels Putman
 
Interview - Wannes Destoop ('Badpakje 46', 'Billy the Bully')


 

 

Hoe zou het nog zijn met Wannes Destoop? De Waregemnaar won met zijn 'Badpakje 46' in 2011 de Juryprijs binnen de Officiële Competitie van het filmfestival van Cannes. Zes jaar later maken wij met hem de balans op: hoe gaat het anno 2017 met Wannes en zijn carrière?

 

 

Jannes Callens

#Lichting2017 - C-Mine Genk (EXIT/17)

EXIT bundelt de afstudeerprojecten van de masters van LUCA School of Arts Campus C-mine Genk, PXL-MAD School of Arts Hasselt en de faculteit Architectuur & kunst van de Universiteit Hasselt.
Elk gepresenteerd masterproject getuigt van de voortdurende wisselwerking tussen onderwijs en onderzoek en van de persoonlijke, creatieve ontwikkeling van de student.
Het decor voor de expositie EXIT/17 is de prachtige site van C-mine. Een unieke en inspirerende plek in Genk die verleden, heden en toekomst verbindt.

#Lichting2017 - Sint-Lukas Brussel

Een selectie van de beste films uit de eerste, tweede en derde bachelors Film & Animatiefilm, alsook de eindwerken van de masters Animatiefilm van Sint-Lukas Brussel.

#Lichting2017 - Narafi

Vertoning van de eindwerken van de afstuderende bachelorstudenten Film van Narafi, Brussel (LUCA).

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS