Une tête disparaît
rating

Duur: 09 min. | 2016 | Land: Frankrijk, Canada | Regie: | Producent: ,

Met Une tête disparaît is regisseur Franck Dion reeds aan zijn vierde kortfilm toe. Na eerdere werken L’inventaire Fantôme (2004), Monsieur Cok (2009) en Edmond était un âne (2012) vervolgt hij zijn animatie streak met een verhaal over een oud dametje, Jacqueline, dat het toch precies allemaal niet meer zo goed weet.

Jacqueline wil, zoals ieder jaar, haar verjaardag vieren met een treinrit naar de kust. De enige niet-constante dit jaar is een vrouw die haar achtervolgt en beweert haar dochter te zijn. Het hoofd erbij houden is - letterlijk - niet gemakkelijk voor Jacqueline, maar je daarenboven nog moeten verstoppen voor een aanhankelijke vreemde is ook geen cadeau.

 

 

 

Une Tête Disparaît is geen nagelbijtende thriller, ondanks de help-ik-zit-ingesloten-op-een-trein-met-een-vreemde-spanning. De nadruk ligt eerder op de zoektocht naar de onbekene zelf - de “qui est-vous?”. Dion brengt met deze kortfilm namelijk een verhaal over dementie en de daarbij horend de vage grens tussen gezond verstand en levendige verbeelding.

Een heel mooie metafoor die naar voren wordt gebracht, is het verhaaltje dat Jacqueline zich herinnert over kippen die, na onthoofding, nog een tijdje blijven rondlopen. Ook zij loopt namelijk rond als een kieken zonder kop, zonder evenwel te beseffen wat er precies rondom haar gebeurt.

De animatie is prachtig uitgewerkt, boordevol details. Over deze film werd heel goed nagedacht; de verschillende betekenislagen illustreren dat moeiteloos.

Poëtische omhulling van een harde realiteit.

De wereld waarin Jacqueline vertoeft heeft iets dromerig, alsof er een zeker flou over haar leven wordt gelegd. Een goed belichte fantasie die op een of andere manier geruststelt dat het wel goed komt met het oude wijffie. Natuurlijk is dat in werkelijkheid jammer genoeg niet zo, en die voorbode zien we in het laatste shot.

Dions nieuwste worp heeft heel wat surrealistische trekjes, met een poëtisch en fantasierijk laagje dat een toch wel zeer harde realiteit omhult.

Une tête disparaît won de prijs voor Beste Kortfilm op het gerenomeerde festival van Annecy.

 

Ellen Van Hoegaerden
 
Asphalte
rating

Duur: 04 min. | 2016 | Land: | Regie: | Scenarist: | Producent:

Een kat, een konijn en een raaf carpoolen naar de stad voor een begrafenis. Hierop zou een absurde grap kunnen volgen, ware het niet dat de drie door een troosteloos landschap rijden op een drukke autostrade, waar de wereld van elke andere automobilist niet verder lijkt te strekken dan hun eigen auto.

 

 

Veel actie is er niet in Asphalte, Lisa Matuszaks afstudeerwerk aan de filmschool La Poudrière in Valence: de drie hoofdpersonages rijden, nemen een korte pauze, rijden verder en leren elkaar ondertussen beter kennen. Toch omvat deze omschrijving slechts de helft van waar de film echt over gaat. Waarom? Omdat, zoals ze zeggen, het ‘m in de details zit.

Die details, dat zijn onder andere: het moment waarop de radio gefrustreerd wordt uitgezet wanneer een nieuwsbericht begint te spelen over de start van de economische conventie in Davos. Of de scène waarin het drietal een raffinaderij passeert, en wanneer één van de personages de wolken bewondert, waarna blijkt dat die eigenlijk afkomstig zijn van een centrale in de buurt. We vangen een flard op van een conversatie die passeert: “La crise du pétrole, la fin du monde, … Tout ça”, wat een matig “M-hm, oui” als reactie krijgt.

Wat tenslotte perfect in het rijtje past, is het vuile, grijze, druilerige landschap dat onder die wolken ligt. Kleuren vinden we enkel in de personages.

Animal Farm anno 2017.

Deze kleine motieven geven de roadmovie een extra dimensie: de manier waarop er over de wereld gepraat wordt, is ontzettend herkenbaar en tegelijk ook heel triest. De drie dieren weerspiegelen de mening die een groot deel van de wereldbevolking toebedeeld is, maar worden ook als volslagen hulpeloos voorgesteld: in dialoog treden met andere passanten gebeurt niet, er wordt veel gepraat, maar veel actie is er niet te bespeuren. En zo worden personages die veroordelen, zelf in zekere zin ook veroordeeld.

George Orwell's Animal Farm anno 2017, waarin de windmolens lusteloos verder draaien.

 

Jana Dejonghe
 
To Build a Fire
rating

Duur: 10 min. | 2016 | Land: Frankrijk | Regie: | Cast: | Productiehuis: ,

Ter ere van Jack Londons honderste sterfdag vertaalt regisseur FX Goby zijn beroemde kortverhaal naar het witte doek. In To Build a Fire zien we de klassieke strijd van de mens tegen de natuur, in dit geval het ijskoude Yukon, het meest noordwestelijke gebied van Canada.

Een eenzame man is op weg naar het kamp. Zijn hond talmt wantrouwig achter hem aan, zich duidelijk meer zorgen makend over de extreme weersomstandigheden dan zijn baasje. De prachtige sneeuwlandschappen en de ijskoude temperaturen doen je al snel denken aan The Revenant. Ook hier meent een pelsjager de vrieskou alleen aan te kunnen, in tegenstelling tot wat de Yukon-code gebiedt.

 

 

 

FX Goby laat de wondermooie sneeuwlandschappen heel realistisch overkomen. Uitgestrekte panorama’s worden afgewisseld met close-up’s van de kou lijdende wandelaar. Ondertussen duffelt de onverschillige hond zich nog wat dieper in zijn pels.

In vergelijking met de gelijknamige Belgische studentenfilm dringt er al meer inhoud & subtiliteit door. Maar wanneer je het kortverhaal niet gelezen hebt, gaat er nog steeds een deel verloren. Jammer, maar een animatiefilm maken van een verhaal waarin alles in de beschrijvingen zit, is dan ook geen eenvoudige opdracht. Deze regisseur maakt er desondanks een adembenemende kortfilm van, die vooral schittert door de prachtige soundtrack en even indrukwekkende landschappen.

Indrukwekkende winterlandschappen, jammer van de aardappelneus.

Met zijn vorige animatiekortfilm En tus brazos mocht FX Goby touren langs een groot aantal festivals en ging daar ook met een aantal prijzen aan de haal. To Build a Fire deed niet onder en heeft ondertussen al de prijs voor 'Beste Animatie' op Rhode Island International Film Festival en de prijs voor 'Best Original Score in a Short Film' op Fimucinema weggekaapt.

 

Liza Brandt
 
Balcony
rating

Duur: 06 min. | 2016 | Land: Hongarije | Regie: | Producent: | Productiehuis: ,

Eenzaamheid en verveling in appartementsgebouwen hebben al meerdere (kort)filmregisseurs geïnspireerd. Zo won Jasmine Elsen onlangs nog de Wildcard voor Animatie met haar afstudeerfilm Kastaars en is Jonas Geirnaerts Flatflife een klassieker binnen het genre.

 

 

 

Dávid Dell’Edera gaat voor een heel simpele aanpak van het onderwerp. In het hele appartementsblok lijkt er weinig te gebeuren. Bewoners liggen in de zetel, staren voor zich uit en de kinderen trappen verveeld een bal tegen de poort. Meteen ook één van de weinige geluiden die in de omgeving van het gebouw ontstaan. Langzaamaan sloft een bewoner richting de voetballers. Hij richt zich tot het flatgebouw en schreeuwt zich de longen uit het lijf.

De reactie die dit ontketent staat lijnrecht tegenover hetgeen je verwacht. Roepen blijkt hier als een verenigende kracht te werken en niet als een vijandig communicatiemiddel.

Een oerkreet in moderne tijden.

Een heel simpele verhaallijn met een originele twist. Meer heeft Dell’Edera niet nodig om een glimlach op ons gezicht te toveren. De tekenstijl en muziek laten geen sterke indruk na, maar dat is ook niet waarvan deze afstudeerfilm het van moet hebben. Ook wij hebben namelijk eens goed mee geschreeuwd.

 

Liza Brandt
 
Once upon a line
rating

Duur: 08 min. | 2016 | Land: Polen, VS | Regie: | Scenarist:

Once Upon a Line schopte het tot de shortlist van de Oscars dit jaar, maar haalde de nominaties uiteindelijk nét niet. Na een screening tijdens het Internationaal Kortfilmfestival van Leuven, is deze festivalhit voor een tweede keer bij ons op het grote scherm te zien tijdens het Brusselse Anima.

 

 

 

Jasina maakt in haar afstudeerfilm gebruik van een heel pure, tweedimensionale tekenstijl. Eenvoudige lijnen doen je op een originele manier kennismaken met het monotone leven van een man. Zo is de weergave van zijn routineuze weg naar het werk al een plezier voor het oog.

Wanneer we hem die weg voor een tweede keer zien afleggen botst hij op een bevallige rosse dame. Cupido schiet raak en de dame slaagt er in zijn routine te doorbreken. De zwarte (de man) en roze (bevallige dame) lijn krullen door elkaar heen en Jasina geeft met dit (clichématig) kleurgebruik het verliefde paar weer. Zodra de vrouw er vandoor gaat, vervalt de man terug in zijn routineuze leven, opgezadeld met liefdesverdriet.

“Yo man, what’s up?!” Een coole kerel botst met zijn nog coolere skippybal tegen de man aan. Het punt waarop zijn routine écht wordt doorbroken en hij al stuiterend op de groene lijn van het leven terechtkomt.

Er lijn eens.

Een cliché liefdesverhaal dat eindigt met een positieve noot. Jasina weet hiermee indruk te maken door haar minimalistische lijnen te combineren met een soundtrack die dagdagelijkse geluiden afwisselt met eenvoudige klanken. Het resultaat is een ritmisch spel waarin haar tekenstijl tot zijn volste recht komt. Net als haar grote voorbeeld, de Amerikaanse tekenaar Saul Steinberg, veroorzaakt ze dikwijls een glimlach op je gezicht.

Zeker het bekijken waard. Een Oscarnominatie voor de 'grote-mensen-Oscars' was dan misschien wel teveel van het goede geweest, maar Once Upon a Line was wel goed voor Goud bij de Student Academy Awards.

 

Liza Brandt
 
Blind Vaysha
rating

Duur: 08 min. | 2016 | Land: Canada | Regie: | Cast: | Scenarist:

Met haar groene linkeroog ziet Vaysha enkel het verleden, met haar bruine rechteroog enkel de toekomst: het meisje is blind voor het heden. Dit bevreemdend sprookje is gebaseerd op een kortverhaal van de grootste hedendaagse Bulgaarse schrijver Georgi Gospodinov.
 

 

Blind Vaysha werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Korte Animatiefilm en valt zowel qua stijl als inhoud op tussen de andere genomineerden. Een eenvoudige voice-over, gebracht door de Canadese actrice Caroline Dhavernas, begeleidt het chaotische beeldverhaal. Er wordt continu geswitched tussen het heden, het verleden en de dreigende toekomst. Naast een verwijzing naar het huidige, angstige politiek klimaat wil Ushev ons vooral duidelijk maken om in het nu te leven.

Net als in zijn vorige kortfilms, Tower Baher en Rossignols en décembre, zijn referenties naar de beeldende kunst duidelijk aanwezig. Voor de unieke animatiestijl liet Ushev zich inspireren op de techniek van de linosnede. De harde tekeningen vol contrasten doet denken aan religieuze kunst en het Duits expressionisme.

Donker Bulgaars sprookje.

Kottarashky verzorgde, als vaste rechterhand van Ushev, de dreigende soundtrack. De Bulgaarse melodieën onderstrepen de donkere atmosfeer die de film uitstraalt.

Je bent opvallend voor of ronduit tegen deze opmerkelijke film, die je alleszins met een bevreemdend gevoel achterlaat.

 

 

Liza Brandt
 
Oscarkoorts!

Vannacht worden voor de 89e keer de Oscars uitgereikt. Wie maakt kans op een beeldje in de belangrijkste categoriën?

BESTE FILM

Kutfilm denkt - net als iedereen - dat La La Land zal winnen. Een piekfijn filmpje maar de fragiele emoties van Moonlight verdienen wat ons betreft die Oscar. Met Lion, Hacksaw Ridge en Hidden Figures hebben we minstens drie overroepen films op het lijstje staan die opnieuw illustreren dat die uitbreiding destijds naar meer dan 5 genomineerde films, enkel de verkeerde films ten goede komt.

BESTE REGIE

Chazelle krijgt wellicht die prijs maar Lonergan en Jenkins tonen zich van hun puurste en gevoeligste kant en zouden daar eigenlijk allebei voor beloond mogen worden. En wat doet Mel Gibson hier? 

BESTE ACTEUR

Een aardige lijst, maar Garfield heeft al meer genuanceerdere vertolkingen neergezet dan deze. Fijn om Mortensen gewaardeerd te zien worden voor het heel aardige Captain Fantastic. Affleck komt ijzersterk uit de hoek maar de Academy is gek op Washington. 

BESTE ACTRICE

Emma Stone zal wellicht winnen, hoewel ze in La La Land toch vooral het materiaal dient. Portman was immens goed, Huppert gaf een masterclass acteren weg en Streep staat er enkel bij omdat ze er vrijwel altijd bij is. 

BESTE ACTEUR IN EEN BIJROL

Er wordt voorspel dat de Oscar naar Ali gaat, die een wel heel kleine rol heeft in Moonlight en er echt wel sterkere vertolkingen in die film zaten. Hedges is een revelatie en Shannon verdient voor zowat de helft van zijn rollen een Oscar. 

BESTE ACTRICE IN EEN BIJROL

Spencer en Kidman spelen te voor de hand liggende rollen in middelmatige films. Williams is imponerend in een heel subtiele rol, terwijl Harris terecht en als enige van deze groep voor het eerst beloond wordt met een nominatie. Davis is momenteel de publiekslieveling en het valt aan te nemen dat zij wint. 

BESTE BUITENLANDSE FILM

  •  *A Man Called Ove (Hannes Holm, Zweden)
  • *The Salesman (Ashgar Farhadi - Iran)
  • *Tanna (Martin Butler & Bentley Dean, Australië)
  • *Toni Erdmann (Maren Ade, Duitsland)
  • *Land of Mine (Martin Zandvliet, Denemarken)

 

 

Sven De Schutter

 
Anima 2017

PALMARES 2017

 

INTERNATIONALE COMPETITIE
Grand Prix Anima: Among the Black Waves (Anna Boedanova)
Speciale Prijs van de Jury: Decorado (Alberto Vazquez)

 

Prijs voor Beste Studentenkortfilm: My Father's Room (Jang Nari)
Speciale Vermelding: Asphalte (Lisa Mutszak)

 

Beste Kortfilm voor een Jong Publiek: La Cage (Loïc Bruyère)
Speciale Vermelding: Jubilé (filmschool MoPA)

 

Publieksprijs Beste Kortfilm: Blind Vaysha (Theodore Ushev)
Publieksprijs Beste Kinderkortfilm: Jubilé (filmschool MoPA)
Publieksprijs Animeernacht: Our Wonderful Nature - The Common Chameleon (Tomer Eshed)

 

Prijs van de Creative Revelatie: Blind Vaysha (Theodore Ushev)
Prijs Filmkritiek: Fragments (José Miguel Ribeiro)

 

 

NATIONALE COMPETITIE
Beste Belgische Kortfilm: Catherine (Britt Raes)
Grand Prix Federatie Wallonië-Brussel: La Rentrée des classes (Vincent Patar & Stéphane Aubier)
Auteursprijs SACD: Pour Une Poignée de girolles (Julien Grande)
 

BeTV-prijs: 69Sec (Laura Nicolas)
RTBF-La Trois-prijs: Projection sur canapé (Violette Delvoye)
Cinergieprijs: 69Sec (Laura Nicolas)

Aanhangers van de animatie, verenigt u! Het is weer/al die tijd van het jaar: Anima, hét animatiefilmfestival dat plaatsvindt in de Brusselse contreien, geeft je opnieuw glansrijk de kans om aan al je kijklusten te beantwoorden. Van 24 februari tot en met 5 maart vindt de 36e editie van het internationale festival plaats - het zou al netjes gefluoresceerd in je agenda moeten staan! - en zoals steeds herbergt het oude getrouwe Flagey het grootste deel van dat gebeuren.  

 

Tien dagen lang kan je je laten onderdompelen in een programma van maar liefst 279 films, verdeeld over 98 voorstellingen. Een heerlijk (ont)spannende retraite in de jungle die de animatiewereld is, met ook dit jaar een heleboel kortfilms om in je visuele geheugen op te slaan. Hoe je weg daarin vinden? Gemakkelijk, wij sleuren je er met plezier doorheen.

 

***

 

WIN DUOTICKETS

Voor we je doorheen het uitgebreide programma loodsen, nog even dit. Wij geven namelijk 2 x 5 DUOTICKETS weg waarmee je tijdens het festival (@ Flagey, Brussel) toegang krijgt tot respectievelijk volgende vertoningen:

 

            WOENSDAG 1 MAART, om 17u45: Best of Shorts 5

            DONDERDAG 2 MAART, om 17u45: Best of Shorts 6

 

Zin in? Mail dan als de bliksem naar info@kortfilm.be, met je naam en de voorstelling van jouw voorkeur. Wees er snel bij: op is op!

 

 

NATIONALE COMPETITIE

In de Nationale Competitie vonden we vorig jaar drie programma's Dit is Belgisch terug, maar anno 2017 wordt er al eens een schepje bovenop gedaan. Dit jaar twee extra programma's met kortfilms van eigen bodem.

 

Dit is Belgisch 1 toont films van Belgische professionals, terwijl Dit is Belgisch 2 hun potentiële opvolgers een platform biedt. Studenten Animatie uit de weltierige pot Belgische filmscholen, waar dromen gekneed en netjes ingekleurd worden, doen dan een gooi naar bescheiden erkenning. Daar vind je onder meer Antarctica van KASK-alumni Jeroen Ceulebrouck en Play Boys van Vincent Lynen terug, die beiden eerder deze maand ook al op het kortfilmfestival van Clermont-Ferrand te zien waren. Lynen mocht er zelf een prijs mee naar huis nemen voor zijn heerlijke visie op de machocultuur waarin we leven.

 

In de (alweer KASK)-bachelorproef Ik weet alleen wat ik nu weet herkennen we de geestige (en soms wat vunzige) strakke lijnen van Joke Van den Hof die we eind vorig jaar ook al zagen passeren in haar masterfilm Mamada Perdida (tijdens het Internationaal Kortfilmfestival Leuven).

 

 

Still uit Ik weet alleen wat ik nu weet (dir. Joke Van den Hof)

 

De 'studentenprenten' moeten helemaal niet onderdoen voor de toppers van de professionals, zoals bijvoorbeeld publiekslieveling Catherine, de kortfilm van Britt Raes (Homemade) die van het ene naar het andere festival huppelt. Ook nieuw werk van gevestigde waarden Roman Klochkov (Administrators, Natasha), Bob Thissen (Nothing besides remains), Sarah Brûlé (Les arbres naissent sous terre) en Noémie Marsily & Carl Roosen (Autour du lac, Black Socks)  staan op de planning.

 

Dit is Belgisch 3 presenteert kortfilms buiten competitie, met onder meer nóg meer nieuw werk Klochkov, maar ook van Simon Lynen (broer van) en Simon Medard. Dit is Belgisch 4 en 5, brengt filmvoer voor de allerjongsten om van te smullen. Studio’s La Boîte… (eerder: Rumours, Totems, Tranche de campagne) en Panique! (met meer avonturen over Paard, Cowboy en Indiaan) brengen een compilatie van hun nieuwste producties.

 

Binnen de Nationale Competitie worden op het einde van de rit de Prijs voor Beste Belgische Kortfilm (twv €2500 geschonken door SABAM), de Grand Prix voor Beste Kortfilm van de Federatie Wallonië-Brussel (twv €2500 geschonken door de eerder genoemde Federatie) en de Auteursprijs (geschonken door het SACD, ook twv €2500) uitgereikt. Ook delen BeTV, RTBF-LaTrois en Cinergie prijzen uit voor respectievelijk uitzendrechten en een elektronisch persdossier.

 

 

INTERNATIONALE COMPETITIE

De competitie wordt danig opgedreven in de internationale categorie. Zoals steeds is dat het meest nagelbijtende deel van het festival, aangezien de kortfilm die de Grand Prix binnenhaalt, meteen op de longlist van de Oscars terecht komt.

 

Still uit LOVE (dir. Réka Bucsi)

 

Dit jaar omvat het internationale animatiecollectief maar liefst acht verschillende programma’s. Best of Shorts 1 tot 4 tonen prijsbeestjes en nieuwbakken werk van onder andere Theodore Ushev (eerder: Rossignols en décembre, Tower Bahwer, nu: Blind Vaysha), Digna Van der Put (Oscarinzending voor Nederland met Parade) en Franck Dion (eerder: Edmon était un âne & L’inventaire fantôme, nu: Une tête disparaît).

 

De selectie rijgt verschillende festivalhits aan elkaar, waaronder ook nog het Bulgaars-Kroatische Traveling Country, het Nieuw-Zeelandse Spring Jam, het Poolse Cipka en Beside oneself, het Russische Among the black waves en het absolute formidabele LOVE.

 

Best of Shorts 5 en 6 bundelen het beste van het beste van de internationale studentenfilms, met onder meer grote prijzenbeesten zoals Once Upon a Line, Garden Party, Asphalte & Balcony.

 

 

Still uit Cipka (dir. Renata Gasiorowska)

 

Een vertoning is uiteraard al een cadeau op zich, maar de échte prijzen vallen natuurlijk nog uit te delen. En dat zijn er heel wat. Zo deelt een jury binnen de Internationale Competitie de Grand Prix Anima 2017 uit twv €2500 geschonken door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest aan de Beste Kortfilm. Ook de Beste Internationale Studentenkortfilm en de Beste Internationale Kinderkortfilm zal worden beloond door de jury.

 

Naast de jury doet uiteindelijk ook het publiek nog haar zegje. Bezoekers van het festival mogen binnen de Internationale Competitie nog een Publieksprijs uitdelen voor de Beste Kortfilm, de Beste Kinderkortfilm én de Beste Kortfilm die vertoond werd binnen de Animeernacht. Last, but not least schenkt ook de pers nog een Prijs Filmkritiek aan de Beste Internationale Kortfilm.

 

 

HET HOUDT HIER NIET OP

 

Context is alles. Ter aanvulling van de competities, kun je voor een volledige festivalervaring nog heel wat meer beleven tijdens Anima:

 

… de twee landen die dit jaar een focus op hen gericht krijgen: Italië en Portugal. Die twee zwoele landen krijgen hun beste animatieproducties in de kijker gezet, met een mix van zowel gevestigde waarden als opkomend talent uit beiden landen.

 

… daarnaast krijgt Fransman Jean-François Laguionie (The Maid and the Cellist, A Random Bomb, Rowing Across the Atlantic) de nodige aandacht voor zijn animatiekunde. Over “het leven en werk van deze uitzonderlijke animatiefilmer” wordt overigens ook een documentaire getoond.

 

Virtual Reality is the new black: nieuwe technologieën komen ook aan bod dankzij een samenwerking tussen Anima en Experience, het Brusselse Virtual Reality Festival. Als je er ooit van droomde terecht te komen in een geanimeerde wereld: dit is je kans!  

 

… en Anima zou Ani-minder zijn zonder het afsluitende Animeernacht. Een eclectisch geheel aan kortfilms die van 21u30 tot de vroege uurtjes duurt. Ideaal voor nachtbrakers en kortfilmkrakers. Dit jaar ook gezellig onder een psychedelisch dekentje gestoken, als kleine hommage aan de evenzeer trippy affiche.

 

***

 

Je vervelen is met andere woorden onmogelijk, te midden van al dat animatielekkers. Kom altijd voorbereid, want zo’n mens is er naar het schijnt twee waard. Er is maar één plek waar je je schrap kunt zetten voor Anima 2017: animafestival.be. En Kortfilm.be voor alle reviews en weetjes, natuurlijk!

 

 


Ellen Van Hoegaerden

 

 
Gyros Dance
rating

Duur: 14 min. | 2016 | Land: Polen | Regie: | Scenarist: , | Productiehuis:

Muizen in kebabzaken, zelfs in dronken en hongerige toestand om vier uur ’s nachts ergens in een louche buurt, komen we ze liever niet tegen. De laatste keer dat we sympathie kregen voor ongedierte dat zich een weg baande door de horeca was in Ratatouille. Maar het Disneygehalte is echter ver zoek bij Gyros Dance, de kortfilm van Vietnamese regisseur Piotr Loc Hoang Ngoc.

 

 

 

Nochtans heeft de film een zeemzoet kantje, vanwege het achterliggende thema van de gewone ‘muis in de zaak’ die grote, glamoureuze dromen probeert waar te maken. Maar het verhaal over het getrouwde muizenkoppel dat een kebabzaak uitbaat, straalt een hele griezelige vibe uit. De grauwe achtergrond en quasi lege bestaan van het koppel staat haaks tegenover het glitterige, vage leven van de talentenshow op tv die Vrouwe Muize zo in de ban houdt.

Grauw muizenbestaan met een zeemzoet kantje.

Hoang Ngoc, afgestudeerd aan de Poolse Lodz filmschool, houdt er een eigen, bevreemdende stijl op na. Eén waarbij je niet kunt wegkijken, ook al kijk je niet bepaald met dezelfde sterretjes in de ogen naar deze kortfilm als de muizen naar hun tv-show. Maar meeslepend was het wel: ongemakkelijk, maar ook elegant. Nog nooit zagen we iemand zo sierlijk vlees snijden zoals het vrouwelijke hoofdpersonage. We zouden het onze kebabuitbater graag zien doen. 

Ellen Van Hoegaerden
 
Analysis Paralysis
rating

Duur: 09 min. | 2016 | Land: Zwitserland | Regie: | Scenarist: | Producent:

Kiezen is verliezen. De meeste mensen kennen het wel of hebben het ooit eens meegemaakt: het punt dat je bereikt wanneer de druk toch net iets te hoog op de ketel staat. We hebben het dan niet over een nodig simpel afgieten van de patatjes, maar eerder over ontploffingsgevaar.

Dat komt aan bod in Analysis Paralysis, de tweede kortfilm van de Letlandse Anete Melece (The Kiosk). De gelijknamige term houdt in dat je - vaak zeer banale - keuzes op alle mogelijke manieren afweegt waarop je uiteindelijk gewoon geen keuze meer kan maken, wegens te verlammend. Oftewel: het leven zoals het is – in constante overdrive.

 

 

Niet gemakkelijk, natuurlijk, zo alles in overtreffende trap bekijken. Overdenken, overpeinzen, over-mijmeren… Overmatig gebruik van het onderbewustzijn is om over te zuchten.

Het hoofdpersonage in Analysis Paralysis, een spitsvondige en impressionistische kortfilm over de “aandoening”, heeft een evenzeer naïeve als hartverwarmende gloed over zich. De film behandelt een redelijk zwaar thema, dat knap vervelend kan zijn voor diegenen die eraan lijden (of niet? of wel? of niet?), maar daarom niet op z’n minst tragikomisch kan blijken. Want dat is het ook.

In deze viltstiftenwereld zijn het de geestige details die de nodige ‘lichtheid’ in het verhaal brengen. Zo wordt bijvoorbeeld “het hoofd koel houden” wel heel letterlijk genomen. Wanneer de man na een frustrerend uitstapje naar de supermarkt thuiskomt met een opgeblazen hoofd vol eventuele (niet-gemaakte) keuzes, legt hij zijn hoofd in de koelkast om te kalmeren. Dat hij terwijl het enige resterend stukje voedsel in die koelkast opeet, onderstreept het feit dat hij al een tijdje geen keuzes meer over het avondeten heeft durven maken. Schrijnend, maar ook grappig. De oplossingen voor zijn probleem zijn al even argeloos als dat ze schattig zijn.

Naïeve maar hartverwarmende viltstiftenanimatie.

Analysis Paralysis is kleurrijk en sympathiek. Simplistisch, maar mooi en effectief voorgesteld. Dat maakt het voor een gestifte, en misschien ook wel licht geschifte, animatie toch weer menselijk. Want we zoeken toch allemaal manieren om onze stress op te bergen. Of niet? Of wel? Of niet?

 

 

Ellen Van Hoegaerden

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS