Poor Kids
rating

Duur: 18 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Michiel Dhont levert met Poor Kids een typisch KASK-afstudeerwerk af. Qua thematiek en beeld ontleent Dhont de dramatiek die we eerder al in andere afstudeerwerken zagen (en blijven zien): dicht op de huid gefilmd, meermaals donkere beelden in meer afgesloten ruimtes, vele stiltes en een iet of wat getroebleerde tiener/jong-adolescent in een soort van crisis.

Is die crisis niet de ontluiking van zijn/haar seksualiteit, of een moeilijke familiesituatie - dan is het de volledige afwezigheid van die familie – zoals in Poor Kids.

 

 

Hoofdpersonage Max brengt zijn dagen immers door in een internaat voor schipperskinderen en kinderen zonder vaste thuissituatie. Wanneer de school leegloopt tijdens de vakantie, en vele kinderen door hun ouders opgepikt worden, blijft hij met een select groepje achter. Veel verveling, dus de tieners (twintigers) vullen hun tijd met telefoongrapjes uithalen en dagdromen op een roeibootje - maar ook met vriendschap en liefde. Een mooie kostschoolsetting voor deze korte coming-of-age.

Van de knap georkestreerde beginscène (gemonteerd op klassieke muziek) waarin de hoofdpersonages haast ritueel ontlading zoeken of afscheid nemen van iemand (een vierde vriend die door zijn vader wordt opgepikt) of iets (een schooljaar) tot de liefdevolle boyfight in het roeibootje…

Voorspelbare coming-of-age binnen een kostschoolsetting.

De pas afgestudeerde Tijmen Govaerts als Max, maar evengoed Felix Meyer (Cadet, Copain) en Aiko Vanparys geven zichzelf voluit en tegelijk ingetogen. Het zit hem meer in die stiltes en blikken, dan in sommige scènes die net dat tikkeltje te voorspelbaar zijn. Al vanaf het begin is duidelijk dat de vriendschap tussen hen drie goed zit, dus een keer op keer bevestiging daarvan is wat overbodig.

Poor Kids was goed voor een derde plaats op de uitreiking van de Publieksprijs op Film Fest Gent én kreeg een speciale vermelding van de jury.

Sarah Skoric
 
Filem'On - Internationaal Filmfestival voor Jong Publiek 2017

 

Het 'Filem’On Internationaal Filmfestival voor Jong Publiek' in Brussel viert haar elfde verjaardag! Dat doet ze met een tiendaags festival voor scholen en families en meer dan honderddertig films voor een publiek van twee tot zestien jaar. Voor het eerst (!) zijn ook wij van de partij met een eigenzinnige en zéér straffe selectie van kortfilms uit het uitgebreide programma: de crème de la crème van het festival.

 

***
 

De 'Keuze van Kortfilm.be'

Op zaterdag 28 oktober (om 14u00) pakken we in Cinema Aventure (Brussel) uit met een kortfilmcompilatie “voor het hele gezin”: een reeks van zes kortfilms, van animatie over documentaire tot fictie - dat allemaal "voor alle leeftijden”. De ideale familie-uitstap om de herfstvakantie goed mee te beginnen.

 

Zin in? Wij hebben nog VIJF DUOTICKETS te geef voor deze kortfilmcompilatie. Mail als de bliksem naar info@kortfilm.be en maak kans!

 

 

FOX AND THE WHALE
dir. Robin Joseph, 12 min., Canada

 

Dit is het verhaal van een vos die achter een geheimzinnige walvis aangaat. Een wereldreis vol ontdekkingen; een animatietrip boordevol schoonheid, mysterie, abstractie en verwondering. Een prent die uitblinkt in minimalisme (het vosje) en gedetailleerde kunst (de decors) tegelijk. Deze kortfilm werd door de regisseur eigenhandig gefinancierd, maar reisde vervolgens wel de hele wereld rond langs tal van internationale festivals.

 

*

 

MRS. McCUTCHEON
dir. John Sheedy, 16 min., Australië
 

De tienjarige Tom, geboren in het verkeerde lichaam, kiest een nieuwe naam: Mevrouw McCutcheon – klaar voor de schoolfuif. Een prangend verhaal met een belangrijk thema, verpakt in een ontroerende en geestige film. Ook deze film ging al de wereld rond en won prijzen in Hamburg (Beste Kortfilm), Sao Paulo (Prijs van het Publiek) en Melbourne (Beste Australische Kortfilm).

 

*

 

MISHKA

dir. Eszter Janka, 4 min., Duitsland
 

Het verhaal over een ontmoeting en het vervullen van wensen. Een rode stip en het zwart van het universum. Een aandoenlijke, maar ook abstracte vertelling die ruimte laat voor de eigen verbeelding. Zonder dialoog. Bekijk hier een teaser van de film.

 

*

 

AU REVOIR BALTHAZAR
dir. Rafael Sommerhalder, 9 min., Zwitserland
 

Een vogelverschrikker, een storm, een gebroken been. Het geluid van een zeeschelp. Vertrekken en nooit terugkeren: deze korte animatefilm vertelt over de schone tocht van een ietwat krakkemikkige vogelverschrikker. Sommerhalders kortfilm is een waar prijzenbeest gebleken: de film won meer dan twintig prijzen en werd vertoond op nog eens drie keer zoveel festivals.

 

*

 

 

WIJ ZIJN MENSEN

dir. Nic Balthazar, 18 min., België
 

De nieuwe kortfilm & documentaire van regisseur Nic Balthazar vertelt de verhalen van jonge vluchtelingen en hun ervaringen. Over vroeger en over België. Ogenschijnlijk simpel, maar vooral een aangrijpend en bloedeerlijk docuportret.

 

 

*

 

 

 

SABAKU

dir. Marlies van der Wel, 2 min., Nederland
 

Wanneer Sabaku’s beste vriend Buffalo stert, moet hij een nieuwe vriend zien te vinden. Maar dat is niet altijd makkelijk. Een heerlijk, kort en krachtig animatiefilmpje. De film werd geselecteerd binnen de Generation KPlus-sectie van het filmfestival van Berlijn, waar het een Speciale Vermelding kreeg van de jury. Bekijk hier een trailer.

 

 

 

Verder ook nog

Naast onze eigen samenstelling, kan je op het festival nog van heel wat andere kortfilms gaan genieten. Kortfilms over coming-of-age bijvoorbeeld (dinsdag 31 oktober, met onder meer de winnaar van de Bronzen Studenten-Oscar van dit jaar Grijs is ook een kleur), Belgische kortfilms (dinsdag 31 oktober), “klein maar dappere” kortfilms (woensdag 1 november), korte films “puur natuur” (zondag 29 oktober, vrijdag 3 november) en ook documentaire kortfilms op vrijdag 3 november, met de nieuwste kortfilm van Frederike Migom (Si-G). Lees daarover hier een interview met de regisseuse.

 

Info en tickets via Filem'On.be.


Niels Putman

 

 
Sons of No One
rating

Duur: 21 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: St Lukas

Justice, een gëinterneerde in een instelling voor jonge delinquenten, valt één van de bewakers aan. Opvoedster Eva twijfelt echter aan het verhaal van haar collega. Een klein incident, waarna zich een studie ontwikkelt over de machtsverhoudingen binnen de micromaatchappij die de instelling vormt.

Met zijn LUCA-afstudeerwerk Sons of No One is Hans Vannetelbosch niet aan zijn proefstuk toe. Hij werkte in zijn vorige films Patience en Penitence reeds samen met acteurs Nora Alberdi Perez, Marcel Gonzalez en Jacqueline Ghaye. De gehele cast lijkt zich dan ook serieus op haar gemak te voelen voor de camera. Ook director of photography Lino De Koninck is een oudgediende binnen Vannetelbosch’ crew en levert puik werk met handheld-camerabeelden die passen binnen het realisme dat de regisseur opzoekt in zijn film.

 

 

Vannetelbosch snijdt verschillende thema’s aan en vraagt de kijker deze onderzoekend te benaderen; pestgedrag, machtsmisbruik, hiërarchische structuren, intimidatie, racisme… passeren allemaal in verschillende gradaties de revue. De speelbal hiertussen is de stilzwijgende Justice, naast wiens symbolische naam je moeilijk kan kijken.

Wat er precies gebeurd is tussen Justice en Marcel (de bewaker): daar heeft Eva het gissen naar. Als kijker krijg je die confrontatie echter wél te zien in de openingsscène van de film, waardoor je niet door Eva’s ogen naar de situatie kijkt, maar eerder van bovenaf. Sons of No One schommelt op die manier een beetje tussen drama en allegorie.

De personages hebben elk hun functie in het verhaal dat hen niet als loutere subjecten ziet, maar vooral de onderlinge interacties probeert te onderzoeken. Sterk en vooral subtiel acteerwerk vermijdt echter dat ze tot stock characters verworden. Vannetelbosch toont ook heel gewone situaties (het basketten, gesprekken tijdens de lunch), die hij gebruikt om de dynamiek tussen begeleiders en geïnterneerden te verstevigen.

Micromaatschappij tussen drama en allegorie.

Het idee voor Sons of No One ontstond bij een bezoek van Vannetelbosch aan een jeugdinstelling, die onlangs omgevormd was van een federale instelling naar een gemeentelijke, waardoor er geen bewakers meer werkten. Dit bleek een goede beslissing te zijn: door het wegvallen van die machtspositie konden begeleiders en geïnterneerden makkelijker met elkaar omgaan.

Het nogal abrupte einde doet wat vreemd aan, maar past ook wel bij de rest van de film, waarbij de spanning tussen zien en niet zien aan de basis ligt. De regisseur levert daarmee een erg volwassen, interessante en straffe film af.

Jana Dejonghe
 
Girlhood
rating

Duur: 14 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Wat betekent het precies om ‘vrouw’ te zijn? Wat houdt het begrip ‘vrouwelijkheid’ in? Tot waar strekken de grenzen? Het zijn vragen die voor velen onder ons misschien overbodig lijken, of waarvan het antwoord schijnbaar vanzelfsprekend is.

Met Girlhood toont regisseur Heleen Declercq ons dat het antwoord op die vragen allesbehalve evident is. Op een eerlijke en inspirerende manier geeft ze ons een inkijk in het hoofd van enkele jonge mensen die net met deze kwesties worstelen. Ze vertellen wat ‘vrouwelijkheid’ voor hen behelst en hoe ze dit proberen vorm te geven in hun dagelijkse leven. Ook Heleen zelf is aan het woord, via een telefoongesprek met haar moeder, waarin beiden heel ontwapenend over hun gevoelens praten.

> TRAILER

Zonder met de vinger te wijzen of zonder het letterlijk zo te benoemen, houdt Declercq hier de kijker een broodnodige spiegel voor. Op een creatieve, delicate en bovenal gevoelige manier maakt ze komaf met het ‘hokjesdenken’ & -duwen van onze maatschappij. Haar docuportret is een onderzoekende pleitrede voor de rekbaarheid van het begrip ‘gender’ – over -conformiteit & -neutraliteit, termen die vandaag steeds vaker terecht tot menig vraagtekens aanzetten.

Want hoe moeilijk is het, nog steeds, als je niet in één van de vooropgestelde hokjes van het binaire en ondertussen oubollige gendersysteem past? Zo is één persoon aan het woord die vertelt zich heel vrouwelijk te voelen wanneer ze zich opmaakt om naar een trouwfeest te gaan, maar daar dan wel op wordt aangesproken – want "dat ben jij niet”. Iemand anders heeft het over de druk die ze ervaart tijdens het opgroeien – bang om vijventwintig te worden, want bij die leeftijd horen nu eenmaal verschillende verwachtingen.  

Het vraagt moed om je los te maken van die uiteenlopende conventies en een strijd te leveren; de queeste naar je eigen identiteit komt met builen en blutsen.

Delicaat & krachtig docuportret over 'gender'.

Heleen weet met de openhartige portretten zonder veel opsmuk de essentie van haar casus perfect te vatten. Daarvoor hanteert ze een beeldtaal die de schoonheid en diversiteit van haar onderwerpen belichaamt en een montage die de plasticiteit van het begrip uit de titel onderlijnt. De verhalen van deze mensen zijn oprecht, ontroerend en tonen ons dat er geen vastomlijnde begrippen zijn. Het kan dan ook niet treffender verwoord worden dan met de ondertitel van de film: ‘The State or Time of Being a Girl’.

Girlhood is een bezielend pleidooi, een straffe mozaïekfilm over en voor meer openheid & flexibiliteit. De film herinnert er ons weer aan om de dingen niet als vanzelfsprekend te nemen. Een ferme maar ook hartverwarmende vuist in het gezicht.

Carmen van Cauwenbergh
 
Serenitas
rating

Duur: 09 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Hoewel animatiefilm door het grote publiek vaak nog gereduceerd wordt tot het hokje van de feel-good familiefilms à la Disney & Pixar, zijn er gelukkig ook genoeg die de intrinsieke kracht van het genre kennen én gebruiken.

Zo is er Jef Dehouses RITCS-afstudeerfilm Serenitas, waarin we kennismaken met een geïsoleerde pater die volledig opgesloten zit in zijn geloof en langzaamaan breekt onder de druk ervan. Om dit weer te geven maakt Dehouse magna cum laude gebruik van de conventies van een klassiek genre: het (psychologische) horrorverhaal.

 

> TRAILER

Stilte versus plots geluidgeweld, het schokkerige effect van net iets te weinig frames per seconde, hoge maar lege ruimtes, sterke contrasten tussen donker en licht: het zijn elementen die allemaal bijdragen tot dat unheimlich gevoel dat de kern van het gothic horrorverhaal vormt. Voeg daaraan toe: de figuur van de Doppelgänger, een inventieve beeldregie en verontrustende montage en je komt uit bij een film waar heel wat in uit te diepen valt.

Eenzame monnik verliest grip op zijn omgeving en zichzelf.

De trip downhill van ons hoofdpersonage is gestructureerd volgens drie van de favoriete woorden van menig religie: Paradise – Fall – Redemption. Alles wat we te zien krijgen is gefilterd door de monnik die zijn grip dreigt te verliezen: het maakt niet uit of alles 'echt' gebeurt, maar des te meer hoe hij (dis)functioneert.

Jef Dehouses film is tegelijk heel klassiek & brandend actueel. De regisseur kent het genre dat hij hier hanteert door en door; vrolijk tast hij ervan de grenzen af. Dat geeft deze animatieprent, waarvan het thema dan wel niet bijster origineel is, voldoende basis om een op zichzelf staand geheel te vormen.

Jana Dejonghe
 
Jane Dog
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

“Er is een beest dat in iedereen leeft.” De eerste, gefluisterde woorden van Jane Dog zetten meteen de toon: deze afstudeerfilm van Koen Blauwblomme is voer voor liefhebbers van grauwe psychologische thrillers.

 

 

Jane (Pauline Casteleyn) en Catherine (Lora Van den Eynden) betrekken samen een donker, armoedig appartementje waarin ze troosteloze maaltijden van instant noodles klaarmaken. De enige lichtbronnen vallen binnen de categorie TL of neon. En dat geldt voor het hele universum waarin ze zich voortbewegen, of ze nu in een nachtwinkel of in een café zitten.

Wanneer Jane een postpakket ontvangt, met daarin een geweer en een mysterieus symbool, zet dat een kettingreactie van geweld en angst in gang. De twee vrouwen ervaren bevreemdende nachtmerries of psychoses. Jane wordt een hedendaagse Jeanne d’Arc, gekleed in een harnas, terwijl Catherine ingehaald wordt door bloedige herinneringen.

Meedogenloze liefde voor het metier.

Jane Dog grijpt zijn kijker stevig bij zijn nekvel. Elke scène gonst met een dreigende, onderhuidse spanning. Seks, dood en pijn halen hard uit naar de twee vrouwen die elkaar zowel schaden als rechthouden. Een mannelijke figuur, die regelmatig opduikt, jaagt hen voort. Maar het verhaal werkt alleen omdat de film ook visueel en auditief met veel zorg is afgewerkt. Uit de meedogenloze beeldflitsen, experimentele visuals en rake soundtrack spreekt een grote liefde voor het metier en toegewijde zorg om dit verhaal zo scherp mogelijk te brengen.

Sofie Rycken
 
Kutdag
rating

Duur: 09 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: | Scenarist: | Productiehuis: | Filmschool: RITS

Lotte (Anemone Valcke) en Gilles (Wietse Tanghe) hebben een kutdag. Vincent Das cast hen als twee vrienden die na een nachtje doorzakken in de Fuse wakker worden met een kater. Ze zien niet alleen fysiek af, maar dragen ook een geheim met zich mee: er is meer gebeurd dan had mogen gebeuren. Gilles heeft immers een vriendin, Emma, die bovendien goed bevriend is met Lotte. Is het verstandiger om haar niets te vertellen? Of duurt eerlijk het langst?

 

> TRAILER

De plot van Kutdag is niet veel complexer dan dat, maar de naturelle vertolking van de drie hoofdrolspelers dragen het verhaal perfect. Ze strompelen doorheen een verloren dag – de ene in naïeve ontwetendheid, de andere gebukt onder het schuldgevoel – in het centrum van Brussel. De zeggen-ze-het-of-zeggen-ze-het-niet-factor blijft de hele film lang doorwerken, met dank aan de levensechte dialoog.

Naturelle vertolking maakt veel goed.

Niet elke scène is helemaal raak, maar dat maken de beste scènes meer dan goed. Mijn persoonlijke favoriet was die waarin Lotte zich verschanst op de badkamer van Gilles en Emma, terwijl het koppel off-camera een onschuldig gesprek voert. Hoe minder er uitgesproken wordt, hoe drukkender de sfeer. Een tranche de vie die overeind blijft door vooral niet gekunsteld te zijn. 

Sofie Rycken
 
Croisé
rating

Duur: 19 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Cast: , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: St Lukas

Croisé van Elke Vanoost ademt Brussel. Het openingsshot – een jonge vrouw staat te dansen in een vol café – werd geschoten in de Bonnefooi, een legendarisch café in het hartje van de stad dat open blijft tot zes uur ’s ochtends. Het is een plek waar veel mensen uit de cultuursector en horecapersoneel uitgaan, nadat hun werkshift er op zit.

Ook Luna komt er haar zorgen even wegdansen. Anouk Fortunier – die een paar jaar geleden zelf afstudeerde aan de LUCA School of Arts met de VAF Wildcardwinnende kortfilm Drôle d’oiseau – geeft gestalte aan een 26-jarige op de dool: haar horecabaantje betaalt de rekeningen, maar het is één groot vraagteken wat ze echt met haar leven wil aanvangen.

 

> TRAILER

Haar besognes komen we niet te weten tijdens de dansscène, maar uit verschillende gesprekken tussen Luna en Amine, gespeeld door Mountassir Khammal. De twee Brusselaars komen elkaar toevallig tegen op straat, op het moment van de dag dat voor de ene heel laat en voor de andere heel vroeg is.

Luna wil niet naar huis – ze wil vooral niet gaan slapen om wakker te worden in een nieuwe doelloze dag – en Amine hoeft niet meteen ergens heen. Tot hun eigen verbazing brengen de twee enkele uren samen door, wandelend, zingend, pratend. De 17-jarige Amine wekt vooral ontroering op bij Luna, tot hij haar verwijt dat haar quarter life-problemen perfect op te lossen zijn, terwijl zijn Marokkaanse achtergrond hem met obstakels opzadelt die hij niet zomaar kan omzeilen.

Een kleine 'Before Sunrise' in hartje Brussel.

Voor haar afstudeerfilm vond regisseur Elke Vanoost een straffe director of photography in Nastasja Saerens, die knappe dingen doet met kleur en die de charme van de twee hoofdrolspelers én van Brussel goed weet te vatten. Hoewel een mooie ontmoeting niet per se hoeft uit te monden in een concrete ontknoping, blijft de dialoog wel opvallend oppervlakkig. Amine verwijt Luna dat ze zich aanstelt, maar even later doet ze precies hetzelfde wanneer hij haar toevertrouwt dat het meisje waarop hij verliefd is zijn gevoelens niet beantwoordt. “Je bent nog jong, trek het je niet aan,” is al even waardevol advies als Amines' “Jouw problemen zijn fake”.

Deze kleine Before Sunrise mondt niet uit in grote wijsheden of een levenslange connectie – hoogstens in twee mensen die even aan elkaar blijven haken.

Sofie Rycken
 
A Gis
rating

Duur: 20 min. | 2016 | Land: België, Portugal, Hongarije | Regie: | Scenarist: | Producent: | Filmschool: St Lukas

Eerder atypisch is het parcours dat LUCA-adept Thiago Carvalhaes aflegt met zijn afstudeerwerk A Gis, door eerst internationaal geselecteerd te worden (en bekroond, onder meer met een Publieksprijs voor ‘Beste Kortfilm’ op het 24e MixBrasil-festival en de ‘Brazil Channel Award’ op het 26e Curta Cinema festival) alvorens nationaal, in de Belgische Studentenkortfilmcompetitie op Film Fest Gent 2017.

 

> TRAILER

Ook atypisch is het leven van de transseksuele Gisberta, dat Carvalhaes met A Gis in elkaar puzzelt. Geboren als Gisberto Salce in Brazilië, om dan via omzwervingen doorheen Europa als Gisberta haar dood te vinden in een waterput in Porto. In tussentijd chronologisch ontpopt tot elegante vrouw – “mooier dan Dalida”, vertelt een straathoekwerker –, om daarna in de marge te belanden door drugsverslaving, depressie & prostitutie en uiteindelijk ziek te eindigen in een zelfgemaakte shelter in een buitenwijk van Porto. Daar werd ze gevonden door een tiental tieners, een makkelijk slachtoffer voor de dagenlange folteringen en misbruiken (ze werd verkracht, in brand gestoken, geslagen), om dan buiten bewustzijn – maar nog levend – door de kinderen (want dat waren de daders) halfnaakt in een waterput gedumpt te worden.

De Portugese media hielden zich eerder koel, berichtten over de gruwel en moord zonder erg specifiek te zijn: geen melding van de transfobe redenen van het geweld, geen foto van Gisberta, dehumaniserend door haar te omschrijven als  “een dakloze”, “een drugsverslaafde”. Ook het gerecht trof in eerste aanleg geen repercussies voor de daders. Wat heel wat tegenreacties ontketende uit verschillende kampen (TGEU onder meer) en resulteerde in een nieuw Portugees wetsvoorstel, dat maar een kleine stap voorwaarts betekende voor de rechten van transseksuelen en transgenders in Portugal.

Nu brengt Carvalhaes het verhaal van Gisberta ook naar ons land, want ook hier berichtten de kranten er niet erg uitgebreid over. Hij doet dat intiem maar tegelijk afstandelijk; pas op het einde zien we Gisberta ook écht. Daartussen is vooral de voice-over (gemonteerd op donkere, anonieme stadsbeelden), of een getuigenis van de brandweerman die haar lijk vond (zijn handen trillen nog), of haar broer aan het woord (“ik zag hem graag, maar niet wat hij was geworden”). Dan weer aandacht voor een diavoorstelling van postkaartjes die Gisberta vanuit Europa naar familieleden verstuurde (“ik mis je, ik ben hier alleen”).

Mokerslag van een film over transfoob geweld.

A Gis (in het Engels: She Gis, refererend naar een briefextract van Gisberta’s mama waarin ze de transitie van haar kind accepteert - door naar Gisberta te verwijzen als ‘zij’) combineert een documentaire-verhaallijn met meer abstracte en experimentele beelden. Met reden door de regisseur omschreven als ‘an investigative documentary’ want onderzoekend -  maar tegelijk ook emotioneel en bikkelhard; de twintig minuten van deze film komen aan als een mokerslag.

Overigens: Carvalhaes’ festivalnominaties en awards voor zijn film in Brazilië, waar Gisberta ook vandaan komt, zijn een klein positief signaal voor het land dat wereldwijd het meeste aantal doden door transfoob geweld telt.

Sarah Skoric
 
Mixed Materials
rating

Duur: 06 min. | 2017 | Land: België | Regie: | Scenarist: | Filmschool: KASK

Wat een artiest lijden kan. Steeds opnieuw van nul beginnen, geen inspiratie hebben, ontevreden zijn over het resultaat, inschrijven voor een project en afwachten of je al dan niet wordt geselecteerd… Het is een manier van leven die emotioneel heel wat vergt.

> TRAILER

Met Mixed Materials vertelt Anna Van Riel hoe het is om als jonge kunstenaar aan de slag te gaan. Zelf afgestudeerd aan het KASK dit jaar, kent ze perfect alle onzekerheden en de daarmee gepaard gaande emoties.

Twee jonge kunstenaars werken aan een project, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. De ene mislukking volgt de andere op tot de moed hen volledig in de schoenen zakt. Maar met hulp uit onverwachte hoek rapen ze zichzelf bijeen en werken ze naarstig verder.

Wat een artiest lijden kan.

Met veel zelfrelativering en humor weet Van Riel te vatten hoe het voelt om aan het begin van een artistieke zoektocht te staan. Haar animatie is mooi getekend en de onschuld van haar onderwerp wordt fraai doorgetrokken in haar naïeve stijl met veel oog voor detail en verleidelijke pastelkleuren. De meta-titel geeft met een knipoog haar techniek prijs.

Op een verfrissende manier vertelt de regisseuse iets over de angsten en de aarzelingen waar menig kunstenaar mee worstelt. Gelukkig voor ons zijn er genoeg arme zieltjes die deze lijdensweg alsnog willen ondergaan en zelfs bewust weer opzoeken. Opdat wij ons kunnen vermaken met hun creaties - vielen dank, Van Riel & co.

Carmen van Cauwenbergh

Pages

Subscribe to K.U.T Film & KORTFILM.BE RSS