Wie een voorstelling van deze Zweedse film bijwoont, is best zo weinig mogelijk op de hoogte van wat volgt. Dat was ook het geval voor hoofdacteur Olle Sarri, die geen script te lezen kreeg en pas aan het begin van iedere opname te horen kreeg wat hem te doen stond. Vanuit die manier van werken ontstond precies de instinctieve vertolking waar regisseur Jesper Ganslandt op gehoopt had.

En dus blijft ook de kijker lang in het ongewisse. We zien hoe Krister zijn dagelijkse bezigheden uitvoert. Alleen doet hij dat vandaag met een ongezonde dosis agressiviteit. Hij krijgt ook paniekaanvallen. O ja, die ochtend werd hij ook wakker met bebloede kleren aan.

In een typisch koele Scandinavische stijl, die ook aan de Dardennes doet denken, zit de camera de protagonist op de hielen, haast alsof hij in diens hoofd wil kijken. De film draait dan ook volledig om de beleving van Krister en waagt zich verder niet aan een complexe plot. Hoe is het om een man te zijn die echt volstrekt radeloos is en wiens nuchter denken opgelost is in wanhoop? Is hij slachtoffer of maniak?

De puur registrerende cameravoering en het ontbreken van enige suggestie door muziek of montage maken van het bekijken van Apan een uitermate intense ervaring. Aanvankelijk omdat je de oorzaak van Krister's gedrag wil kennen, nadien de gevolgen ervan. Samen met Krister ga je je steeds meer beklemd voelen. Op een bepaald moment stokt de film wat, omdat je dat observeren stilaan wel gehad hebt. Maar Ganslandt weet wanneer het genoeg is. Zijn film hoefde dus ook niet langer te duren dan die 82 minuten.

Ganslandt scoorde met zijn debuut Falkenberg Farewell al op diverse filmfestivals. Dat hij met Apan op jonge leeftijd (31) al zo'n doorleefde en intense film aflevert, laat ons op een pracht van een Europese carrière hopen.

Bekijk hierboven beslist ook de interessante teaser, die geen beelden uit de film bevat, maar enkel wat voorafgaat aan de gebeurtenissen uit de film.