Er was eens een klein Frans dorpje in het jaar 1959, waar alle mensen gelukkig waren, want zij leefden zoals ze moesten - d.w.z. volgens de algoede regels van de katholieke kerk. Eigenlijk leefden zij allemaal onder de beschermende vleugels van een uiterst charismatische burgemeester, Comte de Reynaud (Alfred Molina).

En in dit vredige dorpje komt op een winterse dag de jonge vrouw Vianne Rocher (Juliette Binoche) toe met haar dochtertje Anouk (Victoire Thivisol) en huurt daar de leegstaande bakkerij van een zekere Armande (Judi Dench).
Als blijkt dat ze een chocolaterie wil openen zijn de bewoners argwanend, maar als dit dan nog in de vastenperiode gebeurt, dan schiet ook de vrome burgemeester wakker en mobiliseert hij het hele dorp tegen haar.

Gelukkig heeft ze niet alleen een uitmuntende tolerantie en levensvreugde, maar ook magische recepten die nog stammen van de Maya's, en zo verovert ze stelselmatig de harten van enkele bewoners en helpt hen als het ware op te komen voor hun eigen waarden.
Zo is er de door haar man mishandelde vrouw Joséphine (Lena Olin) die zich door haar hulp ontpopt tot een uitermate zelfstandige vrouw. En de doodzieke Armande vindt bij haar begrip en steun.

Ook het racisme bestond toen al, want als op een dag zigeuners per boot aanmeren in het dorp, worden ze geboycot. Vianne is hen evenwel wel genegen, vooral de zanger Roux (Johnny Depp) dan en na enkele probleempjes wordt ook deze onenigheid weggewerkt.
Wat dacht je anders, t'is toch een sprookje.

Lasse Hallström levert hier een stemmige romantische komedie af, gefilmd in het middeleeuwse stadje Flavigny. Hij heeft zich laten omringen door drie prachtactrices: Juliette Binoche, Judi Dench en Lena Olin. Zijn vakkennis zoals in The Cider House Rules (1999), What's Eating Gilbert Grape (1993) en zeker het in het schitterende Once Around (1991), komt hier weer tot uiting, en laat zien dat hij goed weet films af te leveren die zowel komisch als ernstig zijn, maar altijd onderhoudend blijven.
Ook Johnny Depp zien we hier prachtig aan het werk en als we hem met zijn gitaar deuntjes van Django Reinhardt en Duke Ellington horen spelen, kan de vreugde niet op.
De muziek van Rachel Portman maakt dat dit een soundtrack is die ik mij zeker zal aanschaffen.

Mensen die mij kennen zullen verwonderd zijn dat ik deze film prachtig vind. Want ik beweer altijd hoegenaamd niet van sprookjes te houden. Toch moet ik - en nu zeker - toegeven dat er uitzonderingen zijn (zoals deze film, en bijvoorbeeld het Argentijnse "Sur" van Fernando E. Solanas uit 1987 ), zeker als er maar enige realiteitszin in verwerkt zit en het een ode is aan rechtvaardigheid, tolerantie en vrijheid.