Dat Jennifer Aniston ook naast het kleine scherm komisch kan wezen, bewees ze onlangs nog in Rumor Has It. In haar pogingen om de nieuwe Julia Roberts te worden, probeert de appetijtelijke ster nu eens een ander genre uit, maar haar eerste thriller is een miskleun van formaat.

Clive Owen kruipt in de huid van Charles Schine, een hardwerkende gezinsman die op de trein aan de praat geraakt met de verleidelijke Lucinda Harris. Een buitenechtelijke wip lijkt er dik in te zitten, maar een brutale gangster verstoort het eerste intieme samenzijn. Voor Charles het weet zit hij tot over zijn oren in de chantage, leugens en geweldpleging, terwijl Lucinda een vreselijk trauma te verwerken krijgt. Aniston laat voor deze emotionele rol het gestuntel en gegiechel links liggen. Welke technieken ze dan wel precies hanteert om ernstig over te komen, blijft onduidelijk. Er komt alleszins heel wat gefrons en zwijgzaamheid aan te pas. Weet Aniston niet te overtuigen, dan loopt gelukkig Vincent Cassel af en toe door het beeld. Zijn prestatie is zo ergerniswekkend over the top dat je Aniston snel vergeeft.

In eerste instantie weet deze conventionele thriller wel wat te boeien, ondanks de vele clichés en productionele missers (de echtgenote van Charles ziet er bijvoorbeeld uit als een 16-jarige). Wanneer de plot echter complexer wordt, worden logica en geloofwaardigheid snel opgeofferd ten voordele van gratuit geweld en platte sensatie. Naar de finale toe, wordt de opeenstapeling van onwaarschijnlijkheden zelfs ridicuul en is Derailed in zulke grote mate ontspoord dat de afgrond niet meer te vermijden valt.

De regisseur de volledige schuld geven voor het tot stand brengen van een dergelijk onnozele film, zou wat oneerlijk zijn. De Zweed Hafström belandde in Hollywood na een Oscarnominatie voor zijn film Evil en speelt wellicht braafjes het spel mee. Het had onze Erik Van Looy dus ook kunnen overkomen. Maar verder kunnen we alle verantwoordelijken voor dit gedrocht maar best belonen door absoluut niet naar deze film gaan kijken.