Twee jongeren maken zich klaar om naar school te vertrekken. Wanneer ze de schooldeur binnenwandelen, dragen ze camouflage- en gevechtstenues plus elk een grote zwarte reistas. "Scheer je weg, knul! Er gaan erge dingen gebeuren" roepen ze John nog toe.

Gus van Sant's nieuwste prijzenwinnende revelatie (Gouden Palm voor de Beste Film én Prijs voor de Beste Regisseur, eerder dit jaar in Cannes) benadert op eigenzinnige wijze het bloederige drama op Columbine High School. "Een artistieke en sensoriële aanpak in plaats van een sociologisch-uitleggerige", heet het in 'Les Inrockuptibles'. Zo is het maar net. Een aantal situaties wordt geschetst, een aantal jongeren voorgesteld. De (arche-)typeringen zijn raak. Een jongen houdt zich enkel bezig met zijn camera, een ander met zijn lief. Een aantal meisjes roddelen op de gang, een ander durft met turnen niet uit de kleren. Het lijken allemaal verlengde beelden: binnen de mooie schets van een middelbare schooltijd -die léégte- laat van Sant ons via (ellen)lange schoudershots de jongeren volgen. Meerdere scènes worden vanuit verschillende scholier-oogpunten gezien. Door een schoolgang wandelen doet geen van hen op dezelfde manier, eenzaam zijn ze allemaal.

Enkele te langdradige scènes niet te na gesproken, is het met Elephant zoals met het er treffend in gebruikte Für Elise: simpel schot maar recht in de roos. De regisseur van Gerry zet zijn vormexperimenten met volgende camera's hier verder, wat resulteert in een film die discussie opwekt maar niemand koud kan laten. Vreemd dat veel commentaar op deze weer warme van Sant over kilte of gebrek aan empathie sprak.