De films van de vorige Fait Divers-reeks (ondermeer Vidange Perdue, Verlengd Weekend, De Hel van Tanger en Dennis van Rita), en bij uitbreiding het gros van de Vlaamse films, draaien rond mensen uit de lagere sociale (of hoogstens midden-)klasse. Niet alleen daarom onderscheidt het in welgestelde milieus gesitueerde Happy Together zich van de gemiddelde inlandse producties. De jonge filmmaker Geoffrey Enthoven bevestigt hiermee al het goede wat zijn vorige langspelers (Vidange Perdue en Les Enfants de l?Amour) deden verhopen.

Op het eerste zicht zou menigeen stikjaloers zijn op de levensstijl van het gezin van Martin, Eline en hun twee tieners Julie en Henri. Martin heeft een vetbetaalde job bij een prestigieuze farmaceutische firma, een poepsjieke designervilla en toch nog voldoende vrije tijd om zijn golfkunsten tentoon te kunnen spreiden en mondaine, snobistische tuinfeestjes te organiseren. Wie zou er niet met materialistische Martin willen ruilen? Die schone schijn blijkt echter opgebouwd te zijn als een wankel kaartenhuisje dat al snel in elkaar stort bij de eerste financiële tegenslag. De filiaalhouder van Martins bank is er met een deel van zijn centen vandoor waardoor de aankoop van hun Toscaanse buitenverblijf in het gedrang komt. Verstijfd van angst om zijn moeizaam opgebouwde status te verliezen neemt de hippe veertiger onverantwoorde risico?s die hem en zijn gezin steeds dieper in de afgrond sleuren.

Uitzonderlijk bestaat de cast van deze nieuwe Vlaamse productie eens niet uit vaste waarden als Jan Decleir, Koen De Bouw of Kevin Janssens, maar uit veredelde ?soapacteurs? als Ben Van Ostade, Bien de Moor, Sandrine André en Kürt Rogiers. Tot onze bezorgdheid blijkt de film het niveau van een doordeweekse Familie-aflevering tijdens de proloog, die gelardeerd is met gekunstelde dialogen en waarbij het gelukkige gezinnetje op clichématige wijze wordt gepresenteerd, niet te kunnen overschrijden. Naarmate de welstand van Martin en zijn gezin er echter op achteruit boert en hun toestand er beroerder begint uit te zien gaat de kwaliteit van de film er met rasse schreden op vooruit. In interviews zegt regisseur, co-scenarist, co-producent en monteur Geoffrey Enthoven zelfbewust en misschien zelfs wat op het arrogante af, dat Aanrijding in Moscou meer een typische Fait Divers-film is dan zijn Happy Together die de ambitie koestert om zich te meten met het betere werk van Michel Haneke en Michael Mann. Die aanmatiging is volgens ons echter op zijn minst ten dele gewettigd. De Sara- en Wittekerke-regisseur weet alleszins goed weg te moffelen dat zijn prent op een erg bescheiden budget teert. Het scenario van Jacques Boon stoelt op een eenvoudig basisgegeven dat desondanks efficiënt wordt uitgewerkt. De onafwendbare ontknoping is voorspelbaar, maar er wordt vrij vernuftig en niet op de meest evidente manier naartoe gewerkt, waardoor het geheel aan dramatiek wint. Ook het camerawerk, de setdesign (de film speelt zich grotendeels in Martins villa af) en de muziekscore van Tom 'Lalalover' Kestens en Pascal 'Krewcial' Garnier dragen bij tot het bijna ondraaglijke beklemmende en claustrofobische gevoel.

Een diepmenselijke milieustudie als deze staat of valt uiteraard ook met de karakterisering van de personages. Dit gebeurt met wisselend succes. Ben Van Ostade is voortreffelijk als gladde gluiperd die onder dat laagje vernis een weinig zelfzeker type is die zijn eigenwaarde enkel te danken heeft aan zijn status. Ook de vertolkingen door oude rotten Chris Lomme en Viviane de Muynck, als respectieve moeders van Eline en Martin, dragen bij tot een genuanceerd beeld van de klassenverschillen binnen onze samenleving. Daar tegenover staan karikaturale portretteringen van de nymfomane femme fatale van dienst, gespeeld door de Vlaamse Scarlett Johansson, Sandrine André en de gewiekste advocaat, vertolkt door Kürt Rogiers.

Happy Together heeft de nieuwe Fait Divers-reeks alvast goed ingezet. Nu hopen dat de rest van het aanbod van hetzelfde kaliber is, zodat de Vlaamse cinema er niet enkel meer kwantitatief op vooruit gaat.