Deze zwart-wit parel is een Belgische, sobere, gevoelige en menselijke film. En toont aan dat er in België wel degelijk mooie films gemaakt kunnen worden.
Het is in de eerste plaats een film die eens komaf wil maken met het verkeerde idee, dat waneer een volwassen persoon eens speelt met kinderen dit niet wil zeggen dat die dan een pedofiel of een Dutroux is. En in de tweede plaats eens aantoont dat waneer iemand (on)rechtstreeks de schuld is van een ernstig voorval, hij toch een vorm van begrip en vergeving krijgt, zeg maar amnestie. Dat dit bij de eenvoudig en simpele mens wel kan en bij de beter geplaatste en slimmere na zelfs 50 jaar nog niet kan.

Het verhaal situeert zich in een arbeiderswijk in de streek van Charleroi. In zo een fabrieksstraatje woont de familie "Closset". De vader zou graag een auto hebben om zijn beroep als fotograaf / reporter en dat van zijn gezin te verbeteren. Daar dit financieel niet haalbaar blijkt wil hij dit verdienen door een recordpoging te ondernemen, zijn idee is om een bestaand record te kloppen. Dit naïef idee wil en kan niemand hem ontnemen De zoon Michel moet proberen om ongeveer 42000 keer een deur te openen, er door te gaan en terug te sluiten. Deze grootsopgezette recordpoging lukt natuurlijk niet, maar de weerslag hiervan is dramatisch.
Dit zielig gedoe steekt fel af met dat van de buurman, een simpele niet al te snugger duivenmelker, die zich met weinig tevredenstelt, en op zijn onbeholpen manier rust en geluk uitstraalt. De jongste dochter van de familie Closset, Luise zoekt daar rust en respect zolang de familie op stelten staat.

Deze film is na de kortfilm Le signaleur (Ook een zwart / wit film, die ging over een seingever van een wielerkoers) de eerste langspeelfilm van Benoît Mariage. In een documentaire stijl vertelt hij met mooie zwart / wit fotografie het verhaal van iemand het als zijn gezinsplicht ziet uit de sociale armoede te geraken. En zijn dromen hoe dan ook wil verwezenlijkt zien, en hou de medemensen daar op reageren. De vertolking van de vader door Benoît Poelvoorde draagt de hele film, al is de kleine ster Morgane Simon, die zijn dochtertje speelt ijzersterk

Natuurlijk een Belgische film over gewone mensen, zonder seks, geweld en speciale effecten in zwart / wit zal het moeilijk hebben om en groot publiek aan te trekken. De kleine onwaarschijnlijkheden in het verhaal zijn niet storend, maar laten zien dat het eigenlijk maar film is, en al lachend zegt de zot soms de waarheid.

Een film die je nu zeker moet gaan bekijken, hij past in het tijdsbeeld van het nakende millennium!!!