Mudbound

Genre: Drama | Duur: 2u14 | 2017 | Release: 17 November 2018 | Land: VS | Regie: Dee Rees | Cast: Carey Mulligan, Jason Clarke, Garrett Hedlund, Jason Mitchell, Mary J. Blige, Rob Morgan, Jonathan Banks

Mudbound wil zijn titel nadrukkelijk waar maken: de personages, een blanke en een zwarte boerenfamilie ten tijde van Wereldoorlog II, ploeteren voortdurend opzichtig door de modder van Mississippi, met vallen en opstaan trachtend een bestaan vorm te geven waarin rassendiscriminatie voor tweedracht zorgt. Dit gegeven staat centraal in een goedbedoeld, maar langdradig en clichématig Netflixdrama.  

 

De strak afgetekende personages die in Mudbound opgevoerd worden, putten zich uit in stereotiepe handelingen, waarbij de verhoudingen zonder subtiliteit ingevuld worden. Haat, spijt, verlangen, elke emotie wordt pardoes in beeld gebracht. Cineaste Dee Rees moet en zal ons met de neus op de feiten drukken en laat Grote Tragedies elkaar opvolgen, waarbij haar protagonisten machteloos opboksen tegen de  natuur, het lot en de mensheid.

Banaal ruraal drama dat zijn personages weinig subtiel laat aanmodderen

Geen prettig bestaan, we snappen meteen maar moeten dit helaas meer dan twee uur aanzien. Dat Mudbound in de VS op applaus onthaald wordt, valt wellicht makkelijk te verklaren, maar wij zagen slechts beperkte kwaliteiten. DOP Rachel Morrison zet dit naturalistisch in beeld, zonder romantisering van de periode maar wel met aandacht voor intimiteit en warmte tussen de personages. Fantastisch dat ze als eerste vrouw ooit een Oscarnominatie kreeg voor cinematografie, maar echt visueel imponerend durven we deze al te klassieke prent nu ook weer niet noemen. Zangeres Mary J. Blige overtuigt als liefhebbende moeder maar ook haar Oscarnominatie lijkt ons wat veel eer.

Uiteindelijk is dit al bij al een verdienstelijke productie maar laat ons nuchter blijven en vooral niet te lyrisch doen over een film die nergens echt weet te raken. 

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vader McAllen en zijn KKK-vrienden pakken Ronsel hard aan en snijden zijn tong uit. Zijn zoon Jamie vermoordt hem en Laura vertelt haar man dat zijn vader een natuurlijke dood stierf. Bij het begraven van de kist durft Henry de hulp vragen van Hap om de kist in de put te laten zakken. Nogmaals slikt de familie Jackson een vernedering door. In de epiloog zien we een stomme Ronsel zijn Duitse vriendin bezoeken en zijn zoon in de armen sluiten.