De lof waarmee deze Japanse film komt aangewaaid, is niet gering. ?Nobody Knows? won in Cannes de Gouden Palm voor Beste Acteur, werd door juryvoorzitter Quentin Tarantino ferm geprezen, en is daarnaast gemaakt door de regisseur die ons ook het onwaarschijnlijk mooie ?After Life? bracht.

In deze fascinerende prent maken we kennis met een Japans eenoudergezin met 4 kinderen. Geld om de kinderen naar school te laten gaan is er niet, en bovendien mogen de buren niet weten dat er in het kleine flatje zoveel kinderen wonen. Moeder verplicht haar kroost dus binnen te blijven. Enkel de oudste zoon Akira mag de woning verlaten. In het gezin heeft ieder zijn taak, en de Japanse onderdanigheid en naarstigheid worden er dagelijks geïllustreerd. Moeder wordt op haar wenken bediend, het kroost bestaat uit schattige, gedisciplineerde kinderen. Regisseur Hirokazu betrekt zijn publiek schijnbaar zonder enige moeite meteen bij het weinig benijdenswaardige familieleven. De kinderen winnen direct de sympathie van het publiek, zonder dat daar manipulatie aan te pas komt.

Maar dan gaat de moeder er enkele dagen vandoor. Ze keert terug, om geld achter te laten en meteen weer te vertrekken, deze keer voor langere tijd. Akira en zijn zus Kyoko nemen plichtsbewust hun verantwoordelijkheden en dragen zorg voor de woning en de kleintjes. Maar het geld raakt stilaan op. Hoe moet het nu verder? En komt moederlief eigenlijk nog eens terug?

Ondanks dit haast onvoorstelbaar hard gegeven, is ?Nobody Knows? beslist geen rauw drama. De bezigheden van de kinderen zijn vertederend, de manier waarop de oudste zoon zich door dit alles heen weet te slaan, wekt een grote bewondering. De Gouden Palm voor de 14-jarige Yuuya Yagira lijkt in eerste instantie het gevolg te zijn van de oneindige sympathie die je als kijker voor zijn personage voelt. Maar wanneer de overlevingstrijd steeds harder wordt moet Yagira steeds meer emoties bespelen, en dat doe hij uitermate subtiel in een nochtans vrij passieve rol. Hij zet dan ook een indrukwekkende prestatie neer.

De cineast koos dus niet alleen een schitterend acteursensemble, hij vertelt ook een verhaal dat niemand onverschillig kan laten. Breedvoerig beschrijft hij hoe de kinderen langzaam maar zeker hun onschuld moeten opgeven. Er is niet alleen geen geld. De grens die de flat vormt voor de 3 jongste kinderen, betekent ook een wezenlijk gebrek aan ruimte om te spelen. Wanneer er toch eens naar buiten gegaan mag worden, gaat dat gepaard met een ritueel waarbij iedereen een paar schoenen mag kiezen. Het moment waarop het jongste kind, op vrolijk piepende pantoffeltjes aan de hand van haar broer door de stad wandelt en geniet van dagdagelijkse dingen, is een hartverwarmende scène die echter ook met een schok doet beseffen hoe door- en door onschuldig een kind wel is. Opvallend is dat geen van de kinderen op geen enkel moment klaagt over zijn of haar lot. De Japanse aard, maar ook de heldhaftigheid en het doorzettingsvermogen van de protagonisten, spelen hier een rol. De tragiek zit dus wat verscholen, want Hirokazu weigert er een tranerig drama van te maken. Hij zoomt in op de onvermijdelijke zelfdestructie (shots van vuil en rommel in de flat), maar blijft toch op een afstand. In de portrettering van de moeder hanteert hij een gezonde dosis objectiviteit, en het noodlottige voorval naar het einde toe, combineert hij dan weer met een optimistisch slot.

?Nobody Knows? is een waardige, verpletterende film, die het wezen van het kind bejubelt maar ook laat zien hoe het kapot kan gemaakt worden. De prent duurt meer dan twee uur, maar dat hoort zo bij dit soort cinema.