Pleasant Days werd beloftevol aangekondigd in de programmabrochure van het filmfestival en won de Zilveren Luipaard in Locarno (hét filmfestival voor debuut- / tweede film). Redenen genoeg dus om ernaar uit te kijken.

Maar, o wee, we kwamen enkel ontgoocheld de zaal uit. De ruwheid en zinloosheid is alom tegenwoordig, maar krijgt geen enkele duiding. Alle personages zijn onbetrouwbaar en enkel op zichzelf ingesteld, en zoveel negativiteit zonder tegengewicht is teveel van het goeie. Niet dat cinema niet deprimerend mag zijn, maar het gaat hem er hier niet om dat het ondraagbaar is, het is allemaal té zwartgallig zonder enige verklaring.