1993. De 15-jarige Christina is een gelukkige puber, die op een dag met een schok verneemt dat ze geadopteerd is. Argentinië kende in de jaren '70 een terreurbewind, waarbij linkse (vaak radicale) denkers en politieke rebellen zonder pardon werden geëlimineerd. 30.000 mensen verdwenen zonder dat er ooit nog iets van hen werd vernomen, waaronder dus ook de echte ouders van Chrsitina. Een tweede slag is dat Christina - die eigenlijk Sofia blijkt te heten - nu naar haar echte familie terugmoet.

De ontegensprekelijk boeiende historische feiten, zouden een uppercut van een film kunnen opleveren. De gebeurtenissen zijn nog recent, ondanks de waanzin ervan niet zo heel bekend en kwamen nog niet eerder aan bod in een film. Wanneer Christina een speurtocht opzet om te weten te komen wie haar ouders waren en wat er met hen gebeurde, raakt het publiek dan ook stilletjes onder de indruk van wat zich toen allemaal afspeelde in Argentinië. De betrokkkenheid wordt weliswaar groter door het verhaal in een persoonlijke context te gieten, maar zo verliezen de makers ook hun focus. 'Captive' blijkt in de eerste plaats om Christina zelf te gaan, en dat levert een vrij klassieke 'adoptiefilm' op. Het politieke aspect verdwijnt naar de achtergrond, en dat maakt 'Captive' uiteindelijk te vrijblijvend. De hoofdactrice doet haar best, maar haar personage is eigenlijk te kleurloos.

Ondanks zijn tragische onderwerp, is 'Captive' te oppervlakkig, te braaf en te lichtvoetig om te beklijven. Films die zo snel vervagen, horen eigenlijk niet in een competitie thuis.