Voor de fans van Terry Gilliam's visueel opulente vertellingen is het lang wachten geweest. Na het hallucinatorische Fear and Loathing in Las Vegas, werd de cineast ei zo na tot wanhoop gedreven bij het filmen van The Man Who Killed Don Quichote (zie Lost in la Mancha), waardoor hij maar liefst zeven jaar stil lag. Met The Brothers Grimm weet Gilliam zijn creativiteit weer stevig te laten bruisen, maar hij verliest als nooit voorheen de controle over zijn verhaal.

Matt Damon en Heath Ledger zijn niet bijster goed gecast als Will en Jake Grimm, twee broers die ergens aan het begin van de 19e eeuw van dorp tot dorp trekken als ghostbusters-avant-la-lettre. Door net als een bepaalde Vlaamse partij de ongeletterde bevolking in de luren te leggen met een zelfgecreëerd onveiligheidsgvoel, bouwen de broers onterecht een reputatie op van helden. Ook Delatombe, een gezant van Napoleon, heeft van hen gehoord. Hij eist dat het duo in het dorpje Marbaden een onderzoek gaat uitvoeren naar een magisch woud, waarin een heleboel kinderen verdwenen zijn. Nu ze plots geconfronteerd worden met échte monsters en tovenarij, komen Will en Jake natuurlijk met de mond vol tanden te staan.

Gilliam heeft zich wat stijl en sfeer betreft weer helemaal kunnen uitleven. De sprookjeswereld die hij hier zwierig in beeld brengt, herbergt mysterieuze wezens en bizarre verschijnsels. Toch moet je snel vaststellen dat wat zich voor dit decor afspeelt, veel minder indrukwekkend is. De plot wordt geleidelijk aan luider, chaotischer en verwarrender, waardoor The Brothers Grimm bij momenten flink op de zenuwen gaat werken.

In dit spektakel lopen bovendien nogal wat acteurs en/of personages rond waar weinig mee aan te vangen valt. Damon en Ledger hebben blijkbaar geen uitsluitsel gekregen of de Grimms nu klungels of patsers zijn en modderen maar wat aan, voornamelijk schreeuwend. In de bijrollen weet ook al niemand te scoren en Peter Stormare is zelfs bedroevend als onuitstaanbare Italiaan.

Gilliam liet zich in de Amerikaanse pers boos ontvallen dat de Miramax-bazen zijn autoriteit ondermijnd hadden tijdens het filmen en dat hij bijvoorbeeld geen vrije acteurskeuze kreeg. Wij hadden natuurlijk ook liever Samantha Morton gezien in plaats van Lena Headey en het is wel aannemelijk dat Gilliam zich bekeken voelde, maar of dat als verklaring kan volstaan dat The Brothers Grimm niet geworden is wat het had moeten zijn? Scenarist Ehren Kruger (The Skeleton Key) is immers de grote boosdoener.

Wat rest is een amusant en immer creatief schouwspel dat toch wel enkele keren verrast of boeit en enkele leuke verwijzingen naar sprookjes bevat, maar uiteindelijk zichzelf de das omdoet. Meteen is het de minst goeie prent ooit van deze befaamde regisseur.