De ambachtelijke wijze waarop filmmaker Michel Gondry zijn creativiteit gewoonlijk vorm geeft, zorgde in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, The Science of Sleep en heel wat van zijn muziekvideo's voor heel wat charmante scènes. De Fransman geeft de voorkeur aan uit eierdozen opgetrokken decors boven computereffecten en dat heeft resultaat. In Be Kind Rewind wil de cineast dat dan ook ten volle uitspelen, door zijn twee protagonisten flink te laten knoeien met alle mogelijke attributen in de hoop zo een aantal bekende films na te spelen. Als een van de twee dan nog door Jack Black wordt gespeeld, hoop je dan ook al snel op een voltreffer. Helaas is Be Kind Rewind een wat ondermaats niemendalletje geworden.

Wat Gondry duidelijk niet ter beschikking had was een goed scenario. De plot vertrekt wel vanuit een goed idee - alle banden in een oude videotheek worden per ongeluk gewist waarna de verantwoordelijken alle films op nogal stuntelige wijze gaan herensceneren - maar dat wordt eigenlijk amper uitgewerkt en wordt zelfs met een zeer klef en nietszeggend einde afgesloten.

Aan goede ideeën nochtans geen gebrek. Zo zorgt de amateuristische remake van Ghostbusters voor behoorlijk hilarische toestanden en zitten er verder best wel wat amusante en spitsvondige momenten in de film. Toch hangt het geheel slechts met haken en ogen aan elkaar en zijn de personages vrij oninteressant. Black gaat ervoor - van alle wansmakelijke losers die hij al vertolkte, is dit wel de ergste - maar vervalt toch al snel in zijn routineuze opgewondenheid. Hoewel rest van de cast gezellig losjes meekeuvelt, wat de film een soort authentieke sfeer bezorgt - alsof de film gewoon ter plaatse werd geïmproviseerd - is dat ook net wat Be Kind Rewind zo pover maakt. Het willen benaderen van de realiteit wordt nog benadrukt doordat de klanten gewoon doorhebben wat er aan de hand is en niet op een soort naïeve Hollywoodwijze in de ban raken van het geklungel, én het feit erkend wordt dat een videotheek met enkel videobanden toch al lang failliet zou zijn. Het geeft deze komedie een wat aparte toon. Dat bijvoorbeeld Sigourney Weaver een rol speelt in deze film terwijl ze zelf ook in Ghostbuster zit, is nog zo'n voorbeeld dat aantoont dat er toch wat potentieel in de film zat. Het mooiste, wellicht de zelfgemaakte filmpjes, krijgen we echter net niet te zien.

Het geheel is dus duidelijk onevenwichtig. Was dit een onafhankelijk gemaakt debuut, we hadden vergevingsgezind geglimlacht en dit een lollig opstapje naar een mooie carrière genoemd. Maar de man die met Eternal Sunshine al een grandioze, bij momenten zelfs verbluffende film afgeleverd heeft, moet gewoon beter kunnen.