Bedwelmd kwamen we uit de zaal. Alsof we net een joint gerookt hadden, een stem van bovenaf gehoord hadden, een stoot van opzij gekregen. Het bleek een documentaire van eigen bodem, kunstenaar Johan Grimonprez’ eerste langspeelfilm.

Double Take gaat over Hitchcock, over de persoon en zijn films, over de Koude Oorlog, over dubbelgangers, over blikken van opzij. We zien fragmenten uit oude Hitchcock-films en archiefbeelden uit lang vervlogen tijden en korrelige scènes met voeten en bolhoeden.

Ergens vonden we er een logica in. Het kwam niet als een verhaal, maar als een constructie. Double Take bouwt door de scènes heen ongemerkt een verhaal op, over Hitchcock, de Koude Oorlog, maar vooral over de moord op en door je eigen dubbelganger. Verleidelijk, maar het zou spijtig zijn verdere vragen te stellen over Double Take.