Kijk.. sommige films zijn gewoon niet goed genoeg om een ster te krijgen, andere films mogen blij zijn dat K.U.T in principe geen min-punten geeft, maar bij the Fast and the Furious zou een Fatwa tegen de regisseur, scriptwriter, producent, distributeur en elkeen die verder enigszins er voor bijgedragen heeft dat deze klotefilm uitgekomen is, nog te mild zijn.

Laten we voor de grap echter eerst beginnen met het "verhaal". Brian Spilner is een jonge kerel die werkt in een garage en dolgraag zichzelf wil introduceren in het illegale streetracen. Hij is echter feitelijk een agent die gewelddadige on-the-road overvallers op het spoor is. Dom Toretto is hoofdverdachte nummer 1. Door 'respect' af te dwingen van den Dom (lees: door sneller en gevaarlijker te rijden) zal hij proberen te infiltreren in zijn organisatie.

Nu.. waarom is deze film oerslecht ? Om te beginnen is er het vreselijk belachelijk verhaal. De film gaat over een hoop totale autonerds die in een lange Honda Civic reclame voortdurend tegen elkaar zitten op te scheppen hoe fel ze hunne auto geupgrade hebben, hoeveel hun lachgas/benzine verhouding is, hoe groot de ideale spoiler moet zijn, etc.. Even idioot dus wanneer een koppel puistige computernerds tegen elkaar zitten af te geven hoe geweldig veel DDRAM 266 Mhz ze in hun overclockte Pentium IV 2.8 Ghz PC hebben steken.

Naast een lange autoreclame hebben we dan nog de misselijk makende en slecht / over- geacteerde super-macho mentaliteit van de personages. Echt zo'n houding waar de meest cliché Turk ook schijnt mee rond te lopen : alles in het teken van "respect", wat dat dan ook mag zijn. In dit geval is dat dan een mix van veel geld hebben, en een zo opgefokt mogelijke auto, lef, coolheid en andere leuke en totale holle begrippen.

Slecht verhaal, slechte acteerprestatie en een idiote mentaliteit: tot daar aan toe, 't kan niet altijd kermis zijn. Wat dan de kers op de spreekwoordelijke hondendrol is, is de verachtelijke filosofie waarmee deze film is gemaakt. Hollywood denkt écht wel (al dan niet terecht) dat het publiek alles, maar dan werkelijk alles, slikt wat hij krijgt voorgeschoteld, zolang het maar goed gemarketeerd wordt. Deze film is duidelijk gericht op een markt-interessant doelpubliek : de jonge, hippe, veel geld uitgevende jeugd. Geen probleem dus om sponsors te vinden en de productplacings van bv. Panasonic, maar vooral van die domme Honda Civic (laat niemand die idiote kar ooit kopen) bewijzen dat men denkt de oh zo beinvloedbare twintiger wel eventjes in de schulden te kunnen brengen door de acteurs maar voldoende te laten herhalen hoe geweldig hun auto is.

Deze film is een schande voor de acteurs, een doodzonde voor de regisseur en de verachtelijke mentaliteit van de producer een belediging voor de mensheid.