Het verhaal van Blue Spring’speelt zich af op een school, waar groepjes jongeren op angstaanjagende wijze strijden om de leiderstitel. Wie het meest aantal keer in zijn handen kan klappen terwijl hij op de rand van het dak balanceert, wint. Rivaliteit en vergelding maken echter dat de nietsontziende jongeren elkaar de meest bloederige gewelddaden aandoen. De desolate gangen van het troosteloze gebouw worden de decors van een bende-oorlog.

Regisseur Toshiaki Toyoda gaat uit van de tienerangsten en het overvloedig aanwezige nihilisme bij deze generatie als voedingsbodem voor het geweld. Daarmee delft hij iets dieper in de menselijke geest dan bvb. Fukasaku deed met het licht vergelijkbare Battle Royale. De gruwel kadert in Blue Spring’ook in een meer realistische context, waardoor de film iets meer betekenis krijgt. Toch gaan we er niet teveel achter zoeken. In eerste instantie is dit een stijlvolle, deprimerende geweldfilm die wil schockeren. Met de menselijke relaties wordt immers niets aangevangen. Daardoor blijft ‘Blue Spring’ op een te simplistisch niveau steken.