Als we de naam Woody Allen uitspreken, verdelen we filmkijkend Vlaanderen al direct in 2 helften, namelijk de CONTRA WOODY'S en de PRO ALLENS. Maar toch zijn ze niet allemaal extreem voor of tegen. Door mijn tolerante en realistische ingesteldheid heb ik deze bespreking maar eens in 2 visies en 1 verhaal verdeeld.

1e. Pro Allens visie:

Niet alleen een muzikale klucht over een fictieve jazz gitarist Emmet Ray (Sean Penn in zijn beste doen), maar ook een soms tragisch documentaire-achtige schets van een niet-bestaand muzikaal artiest, zijn leven, zijn liefdes, zijn twijfels en zijn stoerheid. De verbluffende vertolking van Hattie (het stomme meisje)door Samantha Morton is een ware revelatie. Beide hoofdrolspelers waren wel genomineerd voor de Oscars, maar vielen spijtig genoeg buiten de prijzen.
De prachtige gitaarmuziek is van 's werelds tweede beste gitarist, Howard Alden. Een sublieme muziekale score dus en een CD om aan te schaffen.
De typische neurotische Woody Allen-stijl is (zij het verdoken) alomtegenwoordig, maar niet storend en er is een meer doorzichtige (oppervlakkige)verhaalstructuur die een groter publiek kan aanspreken. Daardoor is dit niet zijn beste film, maar een speelse mengeling van subtiele Woody Allen-humor en goedaandoende ouderwetse Jazz. We kijken al uit naar de volgende Woody Allen film.

2e. Contra Woody visie:

Woody Allen de neurotische, psychologisch gestoorde antifeminist, die voortdurend onbeholpen kritiek geeft op de hedendaagse maatschappij, heeft met deze half-film / half fictieve documentaire, een van zijn vele getraumatiseerde (autobiografische?) dromen willen verfilmen. Deze wat langdradig aandoende film is verpakt in een mooie jaren '30 stijl,dito Jazzmuziek en twee goed uitgekozen acteurs die hier het beste ven zichzelf geven. Woody Allen komt natuurlijk ook in beeld, zij het als geïnterviewde en het lijkt wel of hij de enige normale mens in deze film is. Want al de andere personages zijn weer van die randfiguren, zoals gitarist Emmet Ray (Sean Penn): een macho en gestoord en egoïstisch muzikaal genie. Of Hattie (Samantha Morton): een achterlijk stom braaf meisje. En dan is er ook nog Blanche (Uma Thurman): een chique trut die geilt op alles wat abnormaal is. Wat moet Woody Allen zich goed voelen tussen al die abnormalen. En wat zijn wij die daar naar kijken?

3e. Het verhaal:

Het fictieve levensverhaal van jazzgitarist Emmet Ray, die zichzelf de tweede beste jazzgitarist van de wereld noemt (Na Django Reinhardt). In zijn muziek legt hij al zijn emoties en gevoel, zo dat er voor de mensen om hem heen niet veel meer overblijft. Dit ondervindt de stomme Hattie ook, want zij hield oprecht van hem en hij had haar nog gewaarschuwd dit niet te doen. Als Emmet dan op onverklaarbare reden hals over kop met de schrijfster Blanche trouwt, geeft Hattie alle hoop op de liefde van Emmet op.