Dat Anthony Hopkins klassewerk kan afleveren wisten we al. Wanneer we zijn acteertalent dan ook nog eens vermengen met de geschriften van William Shakespeare ontstaat er iets fenomenaals.

Net zoals 'Romeo & Julliet' wordt ook nu 'Titus', een verhaal over een Romeinse generaal, in een modern kleedje gegoten. Het blijft enkel bij een kleedje, want de film zit vol opzettelijk ingevoegde anachronismen. Geen details, maar opvallende elementen als bijvoorbeeld microfoons of gemotoriseerde voertuigen.

De geheimzinnig geklede acteurs, de symbolische decors, het gruwelijke verhaal, de flitsende, originele en soms verrassende beeldmontage in combinatie met het typische 'Shakespeare-Engels' zorgen voor een unieke mix, die het verhaal in een Oud-Romeinse, maar tegelijkertijd ook in een moderne context plaatst.


De titel refereert naar generaal Titus Andronicus (Anthony Hopkins), die terugkeert van een lange en bloederige oorlog. Omdat de goden blijkbaar een geschenk (lees: offer) willen voor het mogelijk maken van de overwinning, kiest Titus de oudste zoon van krijgsgevangene Tamora (Jessica Lange). Koningin Tamora smeekt tevergeefs voor het leven van haar zoon.

Wanneer de nieuwe keizer van Rome (Saturninus gespeeld door Alan Cumming) verliefd wordt op Tamora, kan zij samen met haar overgebleven zonen de dood van de jongeman wreken. De film demonstreert wat er kan gebeuren als je kwaad met kwaad vergeldt.

Titus is 2 uur en 40 minuten Shakespeare op zijn best, in een kanjer van een film die geen seconde verveelt. Werkelijk de moeite om zelfs nog een keer te bekijken.