In 2010 kaapte Winter's Bone de hoofdprijs weg op het Sundance Filmfestival, de hoogmis voor de onafhankelijke film. Zonder grote namen voor of achter de camera, wist de film intussen nog tal van andere filmprijzen en onderscheidingen binnen te rijven,  waaronder 4 Oscarnominaties. De sobere, zelfs uitgepuurde dramatiek van deze bescheiden film contrasteert nochtans met de aangedikte emoties van de doorsnee Hollywoodproductie.

Centraal staat de 17-jarige Ree, die in een soort achterland van Amerika een gezin tracht te onderhouden. Haar moeder is er geestelijk immers niet helemaal bij en haar vader is nergens te bespeuren. Tot een inbeslagname van het huis dreigt en Ree zo snel mogelijk haar vader moet vinden, dood of levend, en gezien het ruwe bestaan in dit emotionele rampgebied, is de kans op dood groter.

Binnen de kille samenleving waar Winter's Bone zich afspeelt, is weinig plaats voor solidariteit of vertrouwen. Ree zet een stoïcijns masker op voor haar odyssee, die haar in contact brengt met een aantal erg onaangename mensen. De urgentie van haar zoektocht slaat al snel over op de kijker. De hindernissen die ze moet nemen - zoals een gesprek aanvragen met een regionele pater familias - lijken niet onoverkomelijk, maar net in de eenvoud schuilt vaak net het gevaar: de mensen die Ree gunsten moet vragen, zijn tot alles in staat.

Regisseur Debra Granik beweegt zich doorheen deze kille wereld zonder oordeel. De onmiskenbare marginaliteit van de personages etaleert ze allesbehalve karikaturaal. De effectieve sfeerschepping roept bij de kijker een drang tot vluchten op. Protagoniste Ree heeft die keuze echter niet. De vastberadenheid en menselijke heldhaftigheid die hoofdrolspeelster Jennifer Lawrence tentoonspreidt, is indrukwekkend. Winter's Bone zet de jonge actrice meteen op de kaart - ook haar viel een Oscarnominatie te beurt. Idem voor John Hawkes. De vrij onbekende acteur uit o.a. Deadwood en Me and You and Everyone We Know  beeldt een zekere onbewogenheid uit, maar laat toch enige tederheid doorsluimeren en manifesteert zich als de steun die Ree zo nodig heeft.

Winter's Bone houdt tot de eindstreep dat sobere vol, zowel in stijl als op dramatisch vlak, met als resultaat een volkomen geloofwaardig, humaan relaas dat onder je huid kruipt.