Downside Up

Peter Ghesquière 2016 België 15 '
De wereld is alleen bevolkt met mensen met het syndroom van Down. Tot op een dag een jongen geboren wordt, die anders is. Hij is niet ‘normaal’, want hij ziet er een klein beetje anders uit en gedraagt zich ook een klein beetje apart.
Belgische klassiekers

Awards & selecties

  • Publieksprijs - Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2016
  • Beste Internationale Film - Show Me Shorts 2017
  • Gouden Jinzhen - Hancheng 2017
  • BIFFF 2017
  • Prix Canal+ - Brussels Short Film Festival 2017
  • Filmfestival Oostende 2017
  • etc.
09.12.2016 Carmen van Cauwenbergh

Wat is anders zijn? Wat is de norm en wanneer wijkt iets daarvan af? Het zijn geen vragen waar een eenvoudig antwoord op kan worden geven; menig filosoof schreef er al bibliotheken over vol. Wie wil kan zich uren verdiepen in de thematiek van het ‘normaal’ en het 'anders' zijn, maar Peter Ghesquière spaart u enige tijd uit met het vijftien minuten durende 'Downside Up'. Wat een goede titel, trouwens!

Peter Ghesquière vertelt in zijn sprookje iets zinvol, maar tegelijk ook iets oogverblindend mooi. De regisseur van eerder prachtig kortfilmwerk zoals 'Schijn van de maan' (Officiële Competitie in Cannes én VAF Wildcard-winnaar) en 'Zondvloed' (Publieksprijs op het IKL in 2006) weet op meerdere vlakken de nagel op de kop te slaan. In 'Downside Up' zet hij het begrip van normaliteit volledig op z’n kop.


Poster 'Downside Up'

In een wereld bevolkt door mensen met het syndroom van Down, wordt plots een kind geboren dat ‘anders’ is. Hij heeft een chromosoom te weinig en is daardoor ‘abnormaal’.  In deze voor de rest woordeloze film, vertelt een dokter ons in een totaal onbegrijpelijke taal hoe de vork aan de steel zit. Hij doorloopt met ons de belangrijke momenten in een mensenleven en de daarmee gepaarde moeilijkheden van het 'anders zijn'; geboorte, lagere school & het zoeken naar liefde.

Ghesquière dompelt ons onder in niet minder dan subliem mooie beelden, die niet alleen aan cinemahelden zoals Jean-Pierre Jeunet ('Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain') en Roy Andersson ('A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence') doen denken, maar ook aan de schilderpracht van mening Vlaamse Meester.

Hij onthult een wereld die bevreemdend en tegelijk vertrouwd aanvoelt. Er heerst een unieke, tot de verbeelding sprekende beeldtaal. De compositie verleent zijn vertelling een zorgzame rust, maar krijgt tegelijk ook iets erg dynamisch. Net zoals in het vorige korte werk van de regisseur, wordt ook veel aandacht aan het licht besteed. 

Ondanks de koude kleuren, heeft het geheel iets hemels en sprookjesachtig; de mystieke waas en feeërieke muziek op kop. Die visie wordt doorheen alle departementen doorgetrokken: kostuum, decor, make-up zetten één voor één hun beste beentje voor. Daardoor is het kleurenpallet er één om duimen en vingers bij af te likken. Een gigapluim dus, niet alleen op de hoed van director of photography Robrecht Heyvaert ('Baghdad Messi', 'The Allegory of the Jam Jar', 'D'Ardennen', 'Black'), maar ook op dat van de andere vormelijke departementshoofden: wat een team-effort.

'Downside Up' is een erg charmante en hartverwarmende film geworden. Bovendien danst de regisseur op het moeilijke komediekoord alsof het niks is. De momenten van zwarte humor zorgen nooit voor een ongemakkelijke kijkervaring. Integendeel: elke grap wordt perfect gedragen in deze moraliserende fantasiewereld.

De film ging tijdens het Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2016 met de Publieksprijs en de Humo Award (ook een publieksprijs, eigenlijk) aan de haal. Dat de jury iets minder enthousiast was, was destijds waarschijnlijk te wijten aan het oorspronkelijke einde van de film. Die leverde een nogal valse noot op, die van de aantrekkelijke, originele en steengoed uitgevoerde kroniek, plots een mak anti-abortuspamflet maakte. Na feedback van de jury en ook kenners daarbuiten, besloot Ghesquière om het einde van de film opnieuw te monteren. Een goede zet, vinden wij: de film eindigt zo even mooi als dat ie begon.

3