D'un château l'autre

Emmanuel Marre 2018 België 40 '
Pierre, 25, woont in bij en zorgt voor Francine, een 75-jarige vrouw in een rolstoel. Ondertussen vechten Macron en Le Pen voor de presidentstitel.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Pardino d'Oro Locarno 2018
  • Young Jury Prize Locarno 2018
  • FIFF 2018
  • Clermont-Ferrand 2019
  • Brussels Short Film Festival 2019
  • IndieLisboa 2019
  • Grand Prix Le Court en dit Long 2019
27.06.2019 Carmen van Cauwenbergh

Electorale shows: we kennen er alles van in België, net als de daarmee gepaarde vervreemding wanneer we naar deze opvoeringen kijken. Mensenmassa’s die zich laten opzwepen, en al vlaggen zwaaiend leuzen scanderen. Het is soms affreuzer dan aapjes kijken in de zoo.

Zo ook in ‘D’un château l’autre’ van de uit Parijs gevluchte IAD-alumnus Emmanuel Marre, waarin het spel van het politieke veld opmerkelijk vertaald wordt naar de kleine, persoonlijke leefwereld van Pierre, een jonge Franse student, die inwoont bij Francine, een oudere, hulpbehoevende dame in een rolstoel. Vertwijfeld door de politiek en zoekend in het leven, heeft hij interessante discussies met haar die sprekend zijn voor hun verschillende visies.

Francine is nog iemand van de forse, politieke boodschappen die gelooft dat daden “groots” moeten zijn. Ze heeft een organisatie opgericht om (voornamelijk Afrikaanse) vrouwen uit hun isolement te halen, zodat ze deel kunnen uitmaken van de nieuwe wereld waarin ze terechtgekomen zijn. En wat heeft Pierre zoal gedaan? Weinig eigenlijk, behalve wat vrijwilligerswerk in een sportclub. Hij gelooft net dat het verschil in dagdagelijkse handelingen zit, maar volgens Francine is dat niet genoeg; het is belangrijk om iets reëel te doen.

Maar is dat niet net wat Pierre doet? Elke dag een oudere vrouw helpen zodat ze niet in isolement vervalt? Haar kinderen wonen immers te ver en hebben een te druk leven om zich met hun moeder bezig te houden.

Indrukwekkend staaltje actuele cinema dat in veertig minuten onze moderne tijd fileert.

Wanneer Francine op een ochtend wordt geholpen door iemand anders – die volgens haar niet echt vriendelijk was – vertelt ze aan Pierre dat menselijkheid het enige is dat die vrouw onderscheidt van een robot. Als ze die vaardigheden mist, kan haar job evengoed gedaan worden door een geautomatiseerde machine. Daarmee trekt Marre een opmerkelijke parallel met het werkelijke domein van de politiek: toenmalige presidentskandidaten Macron en Le Pen hadden het over een nieuw humanisme. Wat houdt dat dan concreet in?

Op die manier geeft Francine met haar treffende wijsheden Pierre een zekere richting in zijn vertwijfeling. Hij heeft immers geen voeling met zijn conformistische leeftijdsgenoten, noch met de wollige en uitgeholde waarheden die door politici worden verkondigd. Maar hij heeft wél voeling met deze vrouw die niet van deze tijd is. Zo schippert hij voortdurend tussen verleden en heden.

Waar op politiek vlak op grote schaal over onze levens wordt beslist, doen anderen dat op microniveau. Wanneer Francine’s kinderen eindelijk op bezoek komen, is dat om aan te kondigen dat ze hun moeder in een rusthuis willen plaatsen, en Pierre dus niet langer in het appartement kan blijven. Met weinig woorden maar een enorme impact legt Marre hier een enorme maatschappelijke kloof bloot – via een emotionele mokerslag waarvan er nog zo enkele spaarzaam verscholen zitten in zijn film.

‘D’un château l’autre’ is een prachtige documentaire waar Marre het heden door middel van vintagebeelden veelzeggend naar het verleden katapulteert. Een indrukwekkend staaltje actuele cinema dat in veertig minuten onze moderne tijd fileert, en onze menselijke onzekerheden blootlegt als tijdsdocument van vervreemding en nostalgie. Marre laat verschillende relevante vragen waar jongere generaties mee worstelen de revue passeren. Voor wie moet je kiezen? Hoe kan je een verschil maken? Wat brengt de toekomst?

4