Filmdossier I: Scenario

Artikel
Kortfilm.be en BREEDBEELD slaan de handen in elkaar om in 10 dossiers de verschillende fases van het filmproces te doorlopen.

 

Kortfilm.be-redactie

 
RITCS-film 'Bamboe' geselecteerd voor Cannes!

Nieuws
De afstudeerfilm van Flo Van Deuren dingt mee naar de drie hoofdprijzen binnen de studentencompetitie van het belangrijkste filmfestival ter wereld.

 

Niels Putman

 
Twee korte animatiefilms samen op bioscooptournee.

Nieuws
Prachtig: twee prijzenwinnende kortfilms zijn vanaf december samen te zien in verschillende Belgische arthousebioscopen.

 

Niels Putman

 
"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

Kortfilms tijdens PinX

Tijd voor de negende editie van het PinX: het LGBTQIA+-filmfestival in Sphinx Cinema, dit jaar van woensdag 29 januari tot en met zondag 2 februari...
29/01/2020 tot 02/02/2020
Negen queer kortfilms op de negende editie van PinX!
 
Past Perfect
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Jorge Jácome | Scenarist: , | Producent:

Where does it hurt…?”: een passende zin om een film maar even goed eender welk gesprek mee aan te vangen. Je stuit meteen op de kern van de zaak: de moeilijkheid waarmee lijden onder woorden te brengen valt. Toch slaagt het experimentele video-essay ‘Past Perfect’ er met verve in. Het leed neemt er verschillende vormen aan en duwt ons, vanuit een ontreddering, kopje onder het verleden in. Daar was het allemaal beter, toch?

We keren terug naar een tijd zonder fake news of Jair Bolsonaro (alsof dat geen synoniemen zijn); een tijd waarin alles allerminst feilloos was, maar de mislukkingen behapbaar waren, en niet op planetaire grootte op ons afstormen. De afstand die ons van die gebeurtenissen scheidt, kleurt de filter waarmee we erop terugblikken. We buigen de feiten om naar eigen believen en vergeten wat we niet willen onthouden. Het eindresultaat moet zijn wat we van het heden verlangen. Van die filter zijn we dan ook onvermijdelijk het slachtoffer. Sommigen, zoals jihadisten, in meer extreme mate dan anderen.

De tijd waarover ‘Past Perfect’ gaat, giet de Portugees Jorge Jácome in een associatieve beeldenreeks van hypnotiserende rêverieën.

I just don’t like my time. Probably I just don’t like myself.” Diep ontevreden met de tijd waarin we leven, en door vooral met alles verder te gaan zoals het ging, willen we die malheur zo goed en zo kwaad mogelijk verdringen. Pedro Penims diagnose reikt verder: alles plooit hij terug op ons zelfbeeld. Blijven we de psycholoog niet vooral opzoeken om de manier waarop we naar onszelf in de spiegel kijken beter te begrijpen, en niet zozeer de manier waarop we door een fotoalbum bladeren?

De tijd waarover ‘Past Perfect’ gaat, giet de Portugees Jorge Jácome in een associatieve beeldenreeks van hypnotiserende rêverieën die qua esthetiek doet denken aan vroege Sofia Coppola films, of Lana Del Rey-videoclips. Jácome beriep zich op de vernuftige theatertekst ‘Before’ van Pedro Penim die opgebouwd is uit een herziening van historische mijlpalen en uitblinkt omwille van spitsvondigheid en een prangend zelfbewustzijn. In die mate dat het beeld soms in de schaduw van de tekst komt te staan, wat door het genre des te meer opvalt.

Een knappe vondst van de regisseur: hij mijdt voice-over en geeft ons Penims tekst via stemloze ondertitels. In tijden waarin (zogenaamde) alwetende vertellers als kopstukken van de (populistische) politiek intensief de maatschappij kleuren, is het een verademing om alles aan de lectuur over te laten. Maakt dat de god in dit Portugese video-gedicht daardoor progressief? Nee. We spreken nog steeds over het verleden en de invloed ervan op het heden… Of om het in de woorden van Rihanna te zeggen: er rest ons nog zoveel “work, work, work, work, work”.

Jácome maakt de ode aan het verleden zo zeemzoet dat we er op een manier wel een degout van moeten krijgen. Het heeft ons ten slotte tot dit heden gebracht. Hij ziet echter heil in het koesteren van verdriet, “the most mistreated, most shameful expression”. Er moeten meer plaatsen zijn die verdriet verwelkomen, stelt 'Past Perfect'. Plaatsen om er elkaar te vinden in het heden en zo die (schadelijke) zucht naar het verleden te counteren.

Wie weet zet de louterende werking van dergelijke plaatsen de deur wel op een kier om meer dan bedrieglijke schaduwen, wat verklarend licht te werpen op de tijd die volgt. Als de ‘past’ zo ‘perfect’ is, dan is dat allerminst de plek van waaruit we zouden moeten willen vertrekken. Perfectie is een kwestie van instandhouding. Waarom zouden we in Gods of wie-dan-ooks naam alle mogelijkheid tot evolutie en zelfbewuste ontplooiing opgeven?

Bo Alfaro Decreton
 
Goldman v Silverman
rating

Duur: 07 min. | Land: | Regie: Benny Safdie, Josh Safdie | Cast: , | Scenarist: | Producent: , ,

Veel sociale media-frustratie na het bekendmaken van de Oscarnominaties, zoals elk jaar natuurlijk. Te weinig vrouwen, te weinig kleur: een voorspelbaar gebrek aan diversiteit.

Maar er was ook een aanzienlijk segment van 'Film Twitter’ dat in toorn ontstak ter verdediging van de nieuwe Amerikaanse wonderboys, de erfgenamen van Martin Scorsese en John Cassavetes: de gebroeders Safdie. Josh en Benny slaagden er namelijk in om vorig decennium gestaag een uniek oeuvre op te bouwen dat zijn grondslag vindt in grootstadmalaise en rusteloze protagonisten in de marginaliteit; hun jachtige benadering tot het thrillergenre brak volledig door tot de ‘arthouse mainstream’ in 2017 met ‘Good Time’, mede dankzij Robert Pattinson als pathologische wannabe-gangster.

Het universum van de Safdies is grauw en chaotisch, maar het is moeilijk om de filmmakers van cynisme te beschuldigen.

Met het bejubelde ‘Uncut Gems’ – hoofdrol voor niemand minder dan Adam Sandler – vestigden de broers zich afgelopen jaar als een vaste waarde in de Amerikaanse indiefilmwereld. Ze werden beloond met 0 Oscarnominaties. De Oscarcampagne met Sandler werd bijgevolg afgeblazen.

Maar nu, een week later – te laat? – komen de broers met een nieuwe kortfilm op de proppen: 'Goldman v Silverman', een verwoed kleinood dat perfect past in het rijtje van hun rauw-realistische kronieken over kortstondige ontmoetingen en confrontaties in New York City.  Sandler tekent voor de rol van Goldman, een goudkleurig ‘levend standbeeld’ dat op Times Square zijn brood verdient en Benny Safdie neemt de rol van zijn aartsvijand op zich, zijn zilveren evenbeeld. Wat volgt kan u raden, want The Sparks zongen het al in 1974: “This Town Ain’t Big Enough For The Both of Us”.

Conflict ontspruit en barst los, voor de ogen van honderden toeristen en voorbijgangers. Een deel van de sterkte van de kortfilm ligt uiteraard in dat verborgen camera-aspect: superster Adam Sandler is zó opgesmukt dat passanten hem niet herkennen, waardoor de film plots aanvoelt als een live-performance – een publiek optreden dat kán falen. Deze guerilla-achtige wijze van filmmaken op straat is eigen aan de Safdies en hun handelsmerken (handheld camera, lange zooms) staan hier evenzeer in functie van het praktische als het esthetische.

Wanneer het tot een gewelddadige aanvaring komt tussen Goldman en Silverman letten we op de reacties van de toeschouwers: sommigen lachen, sommigen zijn geschokt. Opmerkelijk: niemand grijpt in.

In de coda drukken de Safdies echter écht hun stempel op de kortfilm. Na het geschil tussen de twee straatartiesten gaan ze elk hun eigen weg, zichtbaar aangedaan door de botsing. Goldman vloekt binnensmonds terwijl hij op een goedkope hotdog kauwt; hier wordt zichtbaar hoe mooi Sandlers natuurlijke nervositeit zich leent tot de gejaagde filmstijl van de broers. Teruggedrongen in zijn isolement spoelt hij gefrustreerd de verf van zijn gezicht, maar zijn lichaamstaal straalt ook verdriet uit.

Elders inspecteert een verbouwereerde Silverman de gouden strepen op zijn zilveren pak: het laatste zichtbare bewijs van het treffen tussen de twee outsiders. Terwijl de nacht valt, slokt de metropool zijn eenzamen terug op.

Het universum van de Safdies is grauw en chaotisch, maar het is moeilijk om de filmmakers van cynisme te beschuldigen. Door te focussen op de pijn van hun personages in de marge benadrukken ze hun echtheid: het leven van Goldman en Silverman loopt gewoon verder na wat we de ‘verborgen camera sketch’ zouden kunnen noemen. Niet enkel de zwartkomische confrontatie wordt geregistreerd, óók hun verdwijnen in de schaduwen van de anonieme grootstad krijgt de nodige aandacht.

Hoe onvolmaakt en weerzinwekkend de personages soms ook kunnen overkomen, de liefde van de Safdies is duidelijk voelbaar. Zélfs in een kortfilm van zes minuten. En dat is een mooie verwezenlijking.

Michiel Philippaerts

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS