Primeur: dé Ensor voor Beste Vlaamse Kortfilm tijdens het Gala van de Ensors!

Nieuws
Voor het eerst zal één kortfilm gekroond worden tot Beste Vlaamse Kortfilm tijdens het Gala van de Ensors.

 

Niels Putman

 
Filmdossier I: Scenario

Artikel
Kortfilm.be en BREEDBEELD slaan de handen in elkaar om in 10 dossiers de verschillende fases van het filmproces te doorlopen.

 

Kortfilm.be-redactie

 
RITCS-film 'Bamboe' geselecteerd voor Cannes!

Nieuws
De afstudeerfilm van Flo Van Deuren dingt mee naar de drie hoofdprijzen binnen de studentencompetitie van het belangrijkste filmfestival ter wereld.

 

Niels Putman

 
Scenario in documentaire

Artikel
Hebben documentairemakers nood aan een scenario? Hoe gaan ze er eigenlijk mee aan de slag?

 

Jannes Callens

 
Twee korte animatiefilms samen op bioscooptournee.

Nieuws
Prachtig: twee prijzenwinnende kortfilms zijn vanaf december samen te zien in verschillende Belgische arthousebioscopen.

 

Niels Putman

 
"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

 
Lichting 2017: RITCS

Verslag
Alle RITCS-masterfilms van het schooljaar 2016-2017 gewikt en gewogen.

 

Kortfilm.be-redactie

 
Gyre
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Charlotte Lybaert | Cast: , | Scenarist: , | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

In ‘Gyre’ volgen we de jongvolwassen Alice die tijdens een kamp (details onbepaald en irrelevant) moeite heeft om emotioneel te connecteren met de rest van de groep. Haar beste vriendin probeert haar in de stemming te brengen, maar dat wordt niet altijd zo geïnterpreteerd.

Banale incidenten rommelen en zinderen verder in het hoofd van het hoofdpersonage dat vertolkt wordt door een sterk acterende en gelijknamige Alice de Broqueville (‘Girl’). Maïmouna Badjie neemt op haar beurt de rol van de antagoniserende vriendin met veel flair op zich. Lukas Dhont (‘Girl’) en Tijmen Govaerts (‘Muidhond’, ‘Poor Kids’) krijgen in duo een credit voor de casting.

De banaliteit van het verhaal zorgt allerminst voor ordinaire scènes. Samen met Alice beleven we wat een nostalgisch moment zou moeten zijn op een steeds meer grimmige manier. De film slaagt er zo in om gaandeweg onder de huid te kruipen; ‘Gyre’ nestelt zich vast, en oefent een blijvende invloed uit. Bovendien gebruikt Lybaert het filmmedium op knappe wijze, via een minimalistische maar doeltreffende beeldvoering. Ieder shot wordt gekenmerkt door een gedurfde keuze en een visuele kracht: met verzorgde kadrages en prachtige lichtomstandigheden wordt het fluwelen ‘Gyre’ daardoor meer dan een portret alleen.

Lybaert schuift dramatiek bewust opzij en vertelt dan alsnog veel, zonder onnodige franjes – dat is misschien wel de grootste verdienste van haar film. Ook de muziek van Nils Vermeulen is een schot in de roos. De soundscape onderschijft de knap evoluerende en ongrijpbare mysterieuze spanningsboog van de film.

De jonge regisseuse zorgt ervoor dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen en levert een knappe film af. Naast Film Fest Gent zullen ongetwijfeld nog meer festivals niet blind blijven voor de kwaliteit van haar afstudeerwerk aan KASK School of Arts.

Jannes Callens
 
Melanie
rating

Duur: 15 min. | Land: | Regie: Jacinta Agten | Cast: , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

Beklijvend en wrang zijn twee adjectieven die Jacinta Agtens oeuvre tot nu toe (kunnen) typeren. Met haar nieuwste film blijft de regisseuse trouw aan de korte vorm (daar zijn wij blij mee), maar slaat ze wel een iets zachtere weg in.

Ook kenmerkend voor Agtens werk – en waar ze niet van afwijkt – is dat de voornaam van één van haar hoofdpersonages steeds op de titelpancarte pronkt. Melanie, in ‘Melanie’, is een jonge vrouw op zoek naar haar biologische vader. Wie zoekt die vindt: de nietsvermoedende spermadonor heet Patrik (Bruno Vanden Broecke) en heeft ondertussen zelf een gezin. Melanie bespiedt hen vanachter een boom terwijl ze boodschappen uit de auto laden. Heel langzaam, en na grondig onderzoek van zijn online profiel, zoekt ze uiteindelijk contact.

Dat contact, tussen een positief verraste Patrik en een Melanie die nog niet zo goed weet waar ze eigenlijk naartoe wil, verloopt vooral terughoudend van haar kant. Hoe de twee personages elkaars grenzen aftasten werd mooi in beeld gebracht: in de two-shots zijn het vooral Melanies stiltes die boekdelen spreken.

‘Melanie’ is anders dan andere verhalen over de zoektocht naar een ouder (zie ook ‘Seul à seule’) omdat niet het onderzoek zelf uitgelicht wordt, maar wel de afloop: de onhandige eerste ontmoeting en het voorzichtig aftasten van elkaar. Ze is immers al een volwassen vrouw die het tot nu toe perfect alleen kon. De vraag rijst dan ook of zij in haar leven nog ruimte heeft (of wil maken) om Patrik een plaats te geven. Was het belangrijkste aspect van haar zoektocht dus de uitkomst, of toch eerder de weg zelf? Heeft ze door het afleggen van die weg, de bestemming nog nodig?

Net als in haar vorige films richt de regisseuse haar loep op de relatie tussen twee individuen en spit die uit. Vroeger verbeeldde ze die verhoudingen als voornamelijk dysfunctioneel, tot op het ongemakkelijke af. ‘Olav’ en ‘Vincent’ waren eerder aggresieve verhalen. In die zin is ‘Melanie’ minder confronterend en leunt de film meer aan bij een klassieke dramafilm. Veel kom je als kijker echter niet te weten over het hoofdpersonage, maar dat is misschien net het hele punt: van een kale reis terug.

Agten bewijst zich als acteursregisseur opnieuw erg kundig: de onbekende Femke Debeule overtuigt, en Vanden Broecke bevestigt zijn kunnen. Mooi dat zo'n intiem werk van eigen bodem een plaatsje kreeg binnen de internationale competitie van Film Fest Gent.

Jana Dejonghe
 
Erpe-Mere
rating

Duur: 20 min. | Land: | Regie: Noemi Osselaer | Cast: | Scenarist: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Met het non-narratieve, experimentele eindwerk ‘Erpe-Mere’ maakt Noemi Osselaer een bijzondere en bizarre studie van haar dorp. De KASK-student rijfde daarmee meteen een selectie voor Film Fest Gent binnen, en kreeg er een speciale vermelding van de jury.

‘Erpe-Mere’ start met een reeks impressiebeelden op het tijdloze tempo van een stoffige zomerdag op het Vlaamse platteland: tractors rijden uit, tussen de bomen is een quadrace aan de gang, boeren werken op het veld, koeien grazen in de wei. Weinig doet vermoeden dat enkele minuten later een nachtmerrieachtige stream of consciousness volgt, op gang getrokken door een meisje dat gaat slapen in haar tent.

De vijftien minuten durende psychedelische studie van het Erpe-Meerse landschap is er één die je niet kan voorspellen. Osselaer graaft met haar voelsprieten duidelijk twee kanten op: de visuele en de auditieve. Op beeld passeert vanalles de revue, voornamelijk in het donker van de nacht: close-ups van insecten, weides met of zonder dieren in, maïsvelden, plattelandsweggetjes. Een constante tijdens haar film zijn de koeien: ’s nachts slapen ze niet in de stal, maar grazen ze ongestoord verder in het gras. Zie je ze niet, dan loeien ze wel.

Osselaer heeft evenveel oor voor geluid en plaatst het auditieve prominent op de voorgrond: de wind door de bomen, getjirp van krekels, gekwaak van kikkers, geloei van koeien. Alles heeft de gloed van een rustige avond na een hete zomerdag, maar in deze droom worden de geluiden, hoewel nog steeds herkenbaar, aangevuld en vervormd alsof ze uit een unheimliche parallelle wereld komen. Een zomersfeer, maar dan vreemd en onheilspellend.

‘Erpe-Mere’ is een weinig narratieve film die evenzeer een soundscape als experimentele beeldencollage kan genoemd worden, waarin niet een personage maar wel de tandem beeld en geluid de hoofdrol spelen. De mutatie van het charmante Vlaamsche platteland zorgt voor een vervreemdend, bij momenten zelfs eng, en soms ook een bizar humoristisch effect. Het duidelijke maar trage ritme bouwt langzaam op naar een hypnotiserende climax.

Regisseur, director of photography en monteur Noemi Osselaer zag haar afstudeerfilm als een speelplaats om te experimenteren. Af en toe dreigt de film minder te boeien, maar de pas afgestudeerde filmmaakster weet wel een resultaat neer te zetten dat het psychedelische niet schuwt, en tegelijk vermijdt te ontsporen.

Jana Dejonghe

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS