Filmdossier I: Scenario

Artikel
Kortfilm.be en BREEDBEELD slaan de handen in elkaar om in 10 dossiers de verschillende fases van het filmproces te doorlopen.

 

Kortfilm.be-redactie

 
RITCS-film 'Bamboe' geselecteerd voor Cannes!

Nieuws
De afstudeerfilm van Flo Van Deuren dingt mee naar de drie hoofdprijzen binnen de studentencompetitie van het belangrijkste filmfestival ter wereld.

 

Niels Putman

 
Twee korte animatiefilms samen op bioscooptournee.

Nieuws
Prachtig: twee prijzenwinnende kortfilms zijn vanaf december samen te zien in verschillende Belgische arthousebioscopen.

 

Niels Putman

 
"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

 
Forfait
rating

Duur: 00 min. | Land: | Regie: Remi Quodbach | Cast: , | Scenarist: | Producent:

In Remi Quodbach’s ‘Forfait’ streeft de zeventienjarige David een voetbaldroom na. Davids moeder is vaker dronken dan niet en wanneer hij uitgenodigd wordt op een exclusieve proefweek bij K.A.A. Gent is dat een uitdaging die hij vooral in z’n eentje moet aangaan.

De film van de Brusselaar stuwt vooral op de overtuigende acteerprestatie van de jonge Frank Onana ('Sons of no one') - net nog tot 'beste acteur' gekroond op het Parijse kortfilmfestival Le Court En Dit Long. Quodbach mikt op een sociaalrealisme à la Loach en de gebroeders Dardenne, maar levert met een nogal opvallende soundscape iets sensationeler af. Dit herkenbaar en al wel eens eerder verteld verhaaltje heeft zo’n alarmerende deuntjes eigenlijk niet nodig. Maar de bedoelingen zijn goed.

Benieuwd wat Quodbach nog gaat maken, en of dat opnieuw in de Next Generation van het Brussels Short Film Festival te zien zal zijn, dan wel in de officiële competitie aldaar.

Niels Putman
 
Hector Malot: The Last Day of the Year
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Jacqueline Lentzou | Cast: , , , , , , | Scenarist: | Producent:

Mondain. Vroeger stelde het woord het ‘wereldse’ voor, nu leunt het eerder tegen het banale aan. Een passende term voor ‘Hector Malot: The Last Day of the Year’: een ogenschijnlijk banaal portret van een jonge vrouw die… wel ja, gewoon haar leven leidt.

Regisseur Jacqueline Lentzou balanceert hier niet enkel op een fijne lijn tussen documentaire en een dromerige fictiewereld. Ze creeërt voor het hoofdpersonage Sofia een geheel eigen pad; een intiem portet, gehuld in een koudkleurig kleurenpalet. Hoe persoonlijk dit cinematisch traject ook is, het leven van Sofia is erg herkenbaar.

Er schuilt iets triest in iedere handeling die het hoofdpersonage uitvoert: de skeelers die ze aantrekt bij de man die net nog in haar bed lag en geconcentreerd masseerde voor hij plots zijn biezen pakte; het familielid dat haar onderbreekt terwijl ze een mop vertelt (iets met een aap en in alcohol-gedrenkte testikels); het eindeloos overgaan van een kiestoon aan de andere kant van de lijn; de kus van een vreemde op haar roodharige kruin, terwijl die eigenlijk voor iemand anders was bedoeld. Een gevoel van eenzaamheid lijkt telkens de grootst gemene deler.

Niet veel filmmakers slagen erin zoveel universele schoonheid te halen uit het dagdagelijkse.

De visuele stijl waarmee Lentzou haar verheel een intieme pasvorm geeft, is haar grootste sterkte: de lange shots die op het gezicht van Sofia rusten, bijvoorbeeld, waardoor je verdriet in elke (lach)rimpel en mondhoekvertrekking ziet doorsijpelen. De Griekse gaf eerder zelf al aan dat ze het liefst samenwerkt met mensen die ze goed kent. Met cinematograaf Konstantinos Koukoulios ('Copa-Loca') werkte ze eerder aan kortfilms ‘Hiwa’ en ‘Fox’ – ook dat brengt bij aan de innige beeldenbubbel. Bovendien heeft ze duidelijk een voorkeur voor intieme handheld shots. Er is namelijk maar één plek waar je moet zijn bij ‘Hector Malot’: de wereld van Sofia: het meisje met het ongekende, herkenbare verdriet.

Haar verfrissende stijl zet haar, geheel terecht, op onze lijst van jonge regisseurs om in de gaten te houden. Niet veel filmmakers slagen er immers in zoveel universele schoonheid te halen uit een dagdagelijkse stroom van private karaokesessies, girltalk over astrologie en selfies waar je nét niet mee in het frame zit (wat een metafoor!).

Gelukkig zijn er nog honden – niets zo heerlijk om naar te kijken als de laatste scène van deze prachtige kortfilm.

Ellen Van Hoegaerden

CUT TO: GENT

Op zaterdag 6 juli 2019 verwelkomt de Gentse Minardschouwburg de tweede editie van het kortfilmfestival CUT TO: GENT. Het festival zet ook dit jaar...
06/07/2019
Kortfilmfestival CUT TO: GENT verwent jong filmtalent in de Minardschouwburg.

Speel mee en win een duoticket voor het Kortfilmfeest van CUT TO: GENT op 6 juli om 20u in de Minardschouwburg in Gent.
De winnaars worden op 25 juni op de hoogte gebracht. Ook als je niet hebt gewonnen, geven we je een seintje.

 
All These Creatures
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Charles Williams | Cast: , , , | Scenarist: | Producent: ,

Was mijn vader slecht, ziek of gewoonweg het slachtoffer van een mysterieuze, buitenaardse vloek? Die vraag probeert de jonge Tempest te beantwoorden wanneer hij terugkijkt op zijn woelige jeugd waarin zijn vader – die hij met enige afstand bij zijn voornaam noemt – een belangrijke rol speelde. Op de tast start hij een zoektocht naar de zin van het lijden van Mal en tracht hij het verleden koortsachtig te ontrafelen.

Aanvankelijk linkte hij de mentale achteruitgang van zijn vader aan de komst van duizenden cicaden in hun kleine, overwoekerde arbeiderstuintje. Het luide getsjirp van de insecten deed zijn hoofd op hol slaan en de arme man tieren naar zijn gezin; één prachtig, goed geplaatst shot van de moeder – een close-up van haar gezicht, belicht door een vlam – positioneert haar als rots in de branding, de warmtebron van de belaagde familie.

Met zijn spel van rook drapeert Williams de film in een mantel van melancholie.

De Australische Charles Williams won met ‘All These Creatures’ in 2018 de Gouden Palm in Cannes en we kunnen de toenmalige jury, voorgezeten door Bertrand Bonello, enkel bijstaan in die keuze. Het portret van de geesteszieke Mal, vanuit het oogpunt van zijn gevoelige zoon Tempest, voelt authentiek aan. Tot op het punt dat het verhaal voor de regisseur hoogst persoonlijk blijkt – waargebeurd zelfs. De visuele details en de ontroerende voice-over waarin Tempest reflecteert over het destructieve gedrag van zijn vader dragen bij tot die geloofwaardigheid.

Zodoende wordt mijmering centraal gesteld: kan er medeleven worden opgebracht voor de getroebleerde ziel van zijn vader? Herinneringen vloeien over in elkaar. Of Tempest alle stukjes heeft om de correcte puzzel te maken is nooit zeker. Met zijn spel van rook (sigaretten, insectenverdelger) drapeert Williams de film in een mantel van melancholie, en de dikke korrel van de 16mm-pellicule sterkt dit gevoel extra aan. Patrick Modiano-gewijs graaft Tempest verder in zijn geheugen, op zoek naar betekenis of verband.

“I thought all the bugs that had overrun our yard would go away after that, but they hadn't”, rouwt Tempest wanneer het sombere einde van Mal wordt onthuld. Bijgevolg worden de cicaden losgekoppeld van de tragiek: ze houden op met metafoor van Mals geestelijke gezondheid te zijn. Ze zijn nu enkel nog dat, cicaden.

Williams leert ons delicaat dat die zoektocht naar betekenis even menselijk als vergeefs is. Maar misschien is het de zoektocht die ertoe doet.

Michiel Philippaerts

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS