Green Screen Gringo
rating

Duur: 16 min. | Land: | Regie: Douwe Dijkstra | Cast: Douwe Dijkstra | Scenarist: Douwe Dijkstra

Sommige mensen houden zichzelf graag een spiegel voor. Zo ook videokunstenaar Douwe Dijkstra, al houdt hij zich in zijn nieuwe film eerder een doek voor - in de vorm van mobiele green screen (of green key) waarop beelden geprojecteerd worden en waarachter hij verstopt staat. U weet wel, zo’n groene (of blauwe) schermen zoals weermannen- en vrouwen gebruiken en waar achteraf dan de weerkaarten op geprojecteerd worden.

In het experimentele 'Green Screen Gringo' dus geen weerkaarten, maar wel alledaagse taferelen uit São Paolo en omstreken, waarin Dijkstra vanuit een afstandelijke/objectievere positie reflecties maakt op een hedendaags Brazilië.

Mensen worden gevraagd iets voor het scherm te doen, dus belt een man zijn vrouw (‘Teresa! Niet ophangen’) en probeert het concept telefonisch uit te leggen (dat er iemand is die wilt dat hij een conversatie voert voor een scherm). Bewegende beelden van straten en bergen worden dan weer gemonteerd op het scherm achter een loopbandloper in een ietwat aftandse fitnesszaal. Watervallen op dakterrassen, de golven van de zee achter een vrouw aan een drukke straat, beelden van een transseksuele vrouw in een klassiek museum. Eerst worden de beelden gedraaid of verzameld, daarna weer geprojecteerd in andere situaties.

De film reflecteert zo niet enkel over de Braziliaanse maatschappij, maar ook over het concept van (de maakbare) film.

Even meta als 'Voor Film' (Dijkstra’s eerdere kortfilm), want ook hier doorprikt Dijkstra de idee van ‘film als vierde muur’. De collages die hij maakt van zijn personages en taferelen worden steeds absurder; het zijn vaak die personages zelf die schakelen tussen muziek (via een keyboard of straat-dj-set), tekst en beeld. De film reflecteert zo niet enkel over de Braziliaanse maatschappij, maar ook over het concept van (de maakbare) film.

De analogieën en – vooral – botsingen tussen de beelden op de green screen en wat er rondom heen gebeurt, maakt van 'Green Screen Gringo' een beetje een DIY/hedendaagse en meer postmoderne versie van de (vooral aan Sergei Eisenstein toegeschreven) Russische dialectische of botsende montage. En: het resultaat is bijzonder goed.

'Green Screen Gringo' is een ongeëvenaard intellectueel staaltje straatpoëzie/-fotografie/-documentaire in zijn meest beeldende vorm, dat op geen enkel punt verveelt en waarvan je hoopt dat er eigenlijk geen einde aankomt.  

Sarah Skoric