Copa-Loca
rating

Duur: 14 min. | Land: | Regie: Christos Massalas | Cast: Elsa Lekakou, Jenny Hiloudaki, Pavlos Iordanopoulos, Talat Iqbal, Stathis Stamoulakatos, Michalis Pitidis

Vier of zes vingers? Mai Tai of Cuba Libre?  Sterven op de lambada, of op de macarena? Wanneer de duizenden toeristen wegtrekken uit Copa-Loca en de zwembaden leeglopen, vullen de plaatselijke inwoners het wachten op het nieuwe toeristenseizoen met dilemma’s – en dat niet enkel op dinsdag. Maar nog meer met de jonge, eigenzinnige Paulina, want “iedereen zorgt voor haar en zij zorgt voor iedereen, op elke mogelijke manier.”

Als een verlaten vakantieresort in films sommigen wat "heb ik al vaak gezien hoor” in de oren klinkt, dan hebben ze deels gelijk. Maar Massalas zet meer in op de verveling van de inwoners (en Paulina in het bijzonder) dan op het verval of de poëzie van zo’n urbex-locatie. Oké, er zitten typische beelden van leeggelopen zwembaden en droge waterglijbanen en verlaten cocktailbars tussen, maar die worden opgesmukt door de erin/ernaast/erop rondzwervende Paulina, in verschillende poses vooral niets aan het doen.

Al doet Paulina met haar stille dominantie en hoog white-trashy gehalte wat denken aan Chloë Sevigny in 'Gummo', toch blijft Massalas vooral trouw aan de stijl van zijn Griekse collega-regisseur Lanthimos (vooral diens niet-Engelstalige films). Net als in 'Dogtooth' speelt de regisseur met een afstandelijke en steriele observatie, met voyeurisme en strakke vierkante kaders. 'Copa-Loca' lijkt bijwijlen bijna een natuurdocumentaire, met een droge voice-over bij beelden van Paulina die bespied wordt of zelf verleidt.

Voor de rest kijkt het onderhoudende 'Copa-Loca' weg als een bewegend, kleurrijke, foute nineties-vakantieshirt, met z’n groene palmtoppen tegen een pastelblauwe felle hemel of gele glijbanen tegen groenbruine bergen. Knap en hip, maar net niet uniek of uitmuntend genoeg.

Sarah Skoric