Botanica
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Noël Loozen | Cast: Guido Pollemans, Sytske van der Ster | Scenarist: Noël Loozen, Joeri Kloppert | Producent: Gijs Kerbosch

Wat het begint lijkt van een idyllisch Adam & Eva-verhaal, ontaardt al snel in een bittere nachtmerrie. Het openingsshot vol kleurrijke bloemen, weelderige planten en een verliefd naakt koppel doet vermoeden dat we ons te midden een afgelegen exotisch oord bevinden. Niks wijst erop dat wat we zullen zien zich eigenlijk afspeelt in een vochtig, doordeweeks tuincentrum, dat zich meestal langs een minder exotische steenweg bevindt.

Zo worden we in het erg sfeervolle 'Botanica' meteen op het verkeerde been gezet; één eerste van vele illusies die doorprikt zullen worden.

Een jong koppel, werkzaam in het tuincentrum, probeert een kind te krijgen. Dit gaat echter minder vlot dan verwacht. Terwijl ze aan het begin nog stralen van jeugdigheid en hoop, lopen ze er al gauw als verlepte planten bij. Zo raken ze geïsoleerder van elkaar en verloopt de seks steeds stroever. Wanneer de vrouw geconfronteerd wordt met baby’s in het tuincentrum en ze zichzelf weerspiegeld zien in een ander jong verliefd koppel, neemt de man een radicale keuze.

Noël Loozen weet met zijn personages een zekere tristesse op te wekken. Het gevoel van eenzaamheid en frustratie wordt bovendien pijnlijk tastbaar gemaakt. De cynische humor die voortdurend onder de verhaallijn schemert, maakt het geheel des te schrijnender. Als toeschouwer betrap je jezelf erop te lachen met een situatie die eigenlijk door en door triestig is.

De Tuin van Eden met zijn prachtige kleurexplosies, die bij aanvang wordt gecreëerd, moet plaatsmaken voor een grimmig vervolg. Weinig subtiel slaat Loozen ons om de oren met seksuele verwijzingen en dubbele bodems, waardoor we ons moeiteloos in het pijnlijke van de situatie kunnen verplaatsen. Het is een beeldtaal die zonder veel omwegen duidelijk maakt waar beide personages naartoe willen: een finale met een groteske climax.

Een mens legt zich moeilijk neer bij zijn beperkingen en is tot veel in staat om deze te overwinnen. Nog liever opent hij een doos van Pandora, dan het geluk elders te gaan zoeken. Dat Loozen zijn tragedie uiteindelijk danig stijlvol en origineel verbeeldt, onderstreept de noodlottige ambiguïteit van dat alles.

Carmen van Cauwenbergh