Twee korte animatiefilms samen op bioscooptournee.

Nieuws
Prachtig: twee prijzenwinnende kortfilms zijn vanaf december samen te zien in verschillende Belgische arthousebioscopen.

 

Niels Putman

 
"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

 
Belgische kortfilms geselecteerd voor het oudste kortfilmfestival ter wereld!

Nieuws
Uit ruim 7500 inzendingen werden zeven Belgische (co-)producties geselecteerd.

 

Niels Putman

 
Wildcardwinnaar Lisa Foster over haar animatiefilm 'Heen en Weer'

De Nederlandse Lisa Foster won een Wildcard Animatie voor haar KASK-afstudeerfilm 'Heen en Weer'.

 

Sofie Rycken

 
Heen en Weer
rating

Duur: 04 min. | Land: | Regie: Lisa Foster | Scenarist: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Na een Erasmusjaar in Gent verkaste de Nederlandse Lisa Foster – die voordien Illustratie & Animatie studeerde aan Academie Minerva in Groningen – naar België. KASK bleek de perfecte plek voor haar. Ze studeerde er in 2018 af met 'Heen en Weer', een bijna filosofische blik op hoe mensen langs en met elkaar leven. Die film leverde haar meteen een Wildcard van het Vlaams Audiovisueel Fonds op: de jury was “emotioneel geraakt door deze wat atypische film met een subtiel narratief.”

Eén van de meest bijzondere facetten van deze woordeloze kortfilm is de manier waarop je als kijker wordt meegevoerd in een gevoel – en niet zozeer in een verhaal. Net zoals iedereen wel eens doet in de luchthaven, op een perron of op een terrasje kijk je naar een stroom van mannen en vrouwen die met zekere pas naar hun bestemming benen. Ze dragen deftige kleren en ernstige uitdrukkingen – en voor je hen goed en wel hebt kunnen observeren, zijn de meesten alweer opgegaan in de massa.

Het wegwassende effect is natuurlijk geen toeval. Lisa koos ervoor om beelden Gerhard Richter-gewijs te vervagen en uit te vegen door er overheen te gaan met witte verf en water. Een gewaagde en arbeidsintensieve aanpak die absoluut rendeert. Ook kunstenares Marlène Dumas was een belangrijke inspiratiebron. De experimentele stijl werkt mooi samen met het conceptuele gegeven. Uit de mensenstroom komen regelmatig gezichten en dansende koppels naar voor die met elkaar in contact staan en zelfs heel even dezelfde emoties delen – voor hun wegen opnieuw scheiden. Op die manier worden zowel de personages als de kijkers ondergedompeld in golvende ritmes met subtiele accenten.

De knetterende, fluitende en toch zachte soundtrack, uitgedacht door Jürgen De Blonde, laat precies genoeg ruimte voor elke kijker om zijn eigen ideeën over tijd, vergankelijkheid, intimiteit, gejaagdheid en gemiste kansen te projecteren.

In deze film kan je alles zien: je pendelrit van deze ochtend, je eerste ongemakkelijke slow toen je veertien was of je overleden grootouders die elkaar stevig beet pakten en nog eens samen dansten op hun vijftigste huwelijksverjaardag. Het is een film over het menselijke oerinstinct, de drang naar connectie, en hoe het leven je toch vaak een andere richting uitduwt. Of doen we dat misschien zelf? Genoeg om over na te denken, en meer dan genoeg om naar uit te kijken: heel benieuwd waar Lisa Foster naartoe walst met haar eerste professionele film.

Sofie Rycken
 
Van ver staat het stil
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Eva Van Tongeren | Scenarist: | Productiehuis: ,

Van ver staat het stil’ beleefde onlangs haar internationale première op het Internationaal Film Festival Rotterdam. Het IFFR staat bekend om zijn gedurfde en minder voor de hand liggende programmatie; een festival waar filmmaker en Visite-curator Eva van Tongeren zich ongetwijfeld thuis voelt.

Net als in haar vorige film ‘In Frankrijk zijn geen walvissen’ - beloond met een Wildcard van het Vlaams Audiovisueel Fonds die werd gebruikt om deze nieuwe film te financieren – onderzoekt van Tongeren via een visueel essay haar onderwerp om het zo beter te begrijpen. Of dit tracht ze althans. In ‘Van ver staat het stil’ blijkt dit niet eenvoudig te zijn.

Meer dan een jaar correspondeert de regisseur met Thomas: een gedetineerde die veroordeeld werd wegens zedenfeiten. Deze briefcorrespondentie zet ze om in een audiovisuele monoloog. De vaak statische shots tonen hun gemeenschappelijke interesses: de woestijn, natuurwonderen en de straten van Los Angeles. Het zijn beelden die ze voor hem maakt en hem ook bezorgt. Uit de monotone voice-over blijkt haar wil en onkunde om hem te begrijpen; een tweespalt die gedurende de hele film centraal staat. Thomas wil ook na een mogelijke vrijlating contact houden, terwijl van Tongeren een zekere afstand wil bewaren.

Van Tongeren schenkt ongeveer evenveel aandacht aan haar bedenkingen en gevoelens, als aan het perspectief van Thomas. Dat levert een interessante conversatie op die doet nadenken over beide standpunten. De mooie beelden en het trage ritme van de film doen je wegdromen, net zoals Thomas doet wanneer hij ze te zien krijgt. Even later kan je je als kijker onmogelijk inleven in zijn blik op de wereld, en verdwijnt prompt alle empathie.

Een experimentele documentaire die op een verfrissende manier het taboe-onderwerp pedofilie behandelt.

Liza Brandt
 

Offscreen 2019

Vanaf 13 maart kan je in hartje Brussel bijna drie weken terecht voor het Offscreenfestival. Het eigenzinnige programma biedt een selectie van bijzondere en onuitgegeven films, met dit jaar een pak nieuwe werken. Cinema Nova in de Arenbergstraat is het hoofdtoneel, daarnaast draaien Cinematek en Cinema RITCS een gevarieerd aanbod aan cultfilms die ons bevattingsvermogen soms te boven gaan. Kom het zien en join the cult! 

 

Het festival opent met High Life van Claire Denis, waarin zware crimineel Robert Pattinson deelneemt aan een kosmisch voortplantingsexperiment onder leiding van Juliette Binoche. Een opener om mee uit te pakken voor zo'n klein festival, ook al vond onze recensent er niets aan. Ook de slotfilm speelt zich in de ruimte af. Het Zweedse Aniara gaat over een op drift zijnde ruimtekolonie en is gebaseerd op een gedicht van Nobelprijswinnaar Harry Martinson. 

 

Voorts is er Balangiga: Howling Wilderness, een magisch-realistische vertelling van punk-regisseur Khavn De La Cruz. Zijn muzikale Ruined Heart speelde op Offscreen 2014. De bekende Japanse cultregisseur Tsukamoto, die we kennen van Tetsuo, bracht vorig jaar Killing  uit. Een minimalistische samuraifilm, die voor zijn doen verrassend rustig zou zijn. Boiled Angels: The Trial of Mike Diana brengt het verhaal van de eerste Amerikaanse kunstenaar die werd vervolgd voor obsceniteit. Punkzanger Jello Biafra vertelt Diana’s gevecht tegen de vrijheid van meningsuiting. Deze geschifte documentaire wordt persoonlijk geïntroduceerd door producer Mike Hunchback.

 

Hij komt, hij zal er zijn: Peter Strickland, ladies and gentlemen, de Britse cineast van onder andere Berberian Sound Studio en het meesterwerk The Duke of Burgundy, die op vorige edities te zien waren. Op vrijdag 29 maart komt hij zijn nieuwe In Fabric voorstellen. Een intrigerend spookverhaal over een vervloekte jurk, met Marianne Jean-Baptiste (Secrets & Lies) en de volledige 1m91 van Gwendoline Christie, gekend van Game of Thrones.

 

De cinematografe Roberta Findlay komt als eregast acht van haar meesterwerken tonen. Titels zoals The Altar of LustThe Tiffany Minx en A Woman’s Torment beloven verwarde hersenspinsels te veroorzaken. Wie bedenkt dit soort cinema? 

 

Naast de thematische filmprogramma’s biedt Offscreen verschillende speciale voorstellingen, zoals een namiddag met kinderfilms, Mondo Culto-voorstellingen (waaronder het grandioze Under the Skin) en een avond gewijd aan het Brusselse productiehuis Général Films. De Belgische hilariteit Les Baiseuses is een must-see over twee weggelopen meisjes die hun lichaam te koop stellen aan oude fotografen en de fantasmen van een lesbische directrice. Ons online magazine Kortfilm.be selecteerde zes bizzare kortfilms die vertoond zullen worden tijdens het jaarlijkse Shortscreenprogramma, met onder andere Sous Le Cartilage Des Côtes en In The Palace.

 

Game on, eyes wide open, fight!

 

Offscreen keert terug naar de prehistorie van de video game en de eerste filmadaptaties. Met classics Tron en Avalon en films van regisseurs als Takashi Mike (Ace Attorney) en David Cronenberg (eXistenZ). Op vrijdag 15 maart kan je deelnemen aan de Combat Video Game Night in de magische bar van Cinema Nova. Een ongelooflijk spannende virtuele beleving. De dag nadien kan je komen luisteren naar de enige echte mening van internationale academici. De conferentie onderzoekt de relatie tussen videogames en film meer in het detail, tijdens het panelgesprek kan je zelfs in debat gaan.

 

In het thema Death on Film, over het vastleggen van dood op film en de menselijke drang om ernaar te kijken, worden klassiekers afgewisseld met extreme cinema. De Duitse regisseur Jörg Buttgereit zal aanwezig zijn tijdens de vertoningen van zijn werken Nekromantik 1&2 (verbannen in meerdere landen), Schramm en Der Todesking. Buttgereit staat bekend om zijn perverse fascinatie voor de dood.

 

Ook de filmklassieker Peeping Tom van Michael Powell en Faces of Death van John Alan Schwartz zijn te zien in Cinematek. Het visuele spektakel Strange Days (van Kathryn Bigelow) en Paul Schrader’s Hardcore zijn twee van de vele aanraders in deze sectie. Daarbovenop organiseert men op zaterdag 23 maart nog een conferentie rond het doodsthema in film, met sprekers als David Kerekes (auteur van het boek Killing for Culture) en enkele academici die zich in dit onderwerp verdiept hebben.

 

Een fameus dikke, maar heel smakelijke boterham die vooral de cultfanaten zal doen watertanden. Het volledige aanbod aan films en activiteiten vind je op de website van het festival. 

 

Anima 2019

Het grootste animatiefestival van ons land behoort al jaren tot één van onze favoriete festivals. Ook dit jaar belooft Anima tien dagen lang het...
01/03/2019 tot 10/03/2019
Een overaanbod aan prachtige animatiekortfilms. Dit zijn vijf van onze favorieten.

Speel mee en win een duoticket voor een 'Best of Shorts'-compilatie naar keuze.

 
Sous le cartilage des côtes
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Bruno Tondeur | Scenarist: | Productiehuis:

Het zit niet goed onder mijn ribbenkast, denkt Pierre. De zenuwlijdende, rochelende hypochonder denkt obsessief aan doorrookte longen en een kreunend hart. De micro-organismen rond zijn milt en darmen kunnen hem onmogelijk goed gezind zijn.

Een mooi staalkaartje van Tondeurs stijl.

In een inwendige voice over monoloog bezweert Pierre zichtzelf rustig te blijven. Maar hij blijft maar bloed spuwen, slapeloos onder zijn 'Barberella'-poster. Zijn angsten vormen een dikke wolk die hem verstikt. De beestjes en bacillen zijn overal. Ironisch genoeg levert dit thema van paniek rond je fysiek, een levendige up-tempo kortfilm op van dertien minuten met genoeg humor en natuurlijk wat expliciete seks. Niet in het minst omdat Pierre dan maar aan zelfmedicatie doet in nachtclubs. Daar lijken de dansers zich continu te ontdubbelen, op trippy grote kleurenvlakken.

Met 'Maintenant il faut grandir' en het daaropvolgende 'Deep Space' verzekerde Belgisch animator Bruno Tondeur zich vroeger al van heel wat nationale en internationale festivalaandacht en bekroningen op Anima en Clermont-Ferrand. Van de 221 Belgische kortfilms die werden ingestuurd naar Clermont-Ferrand, werden er drie opgenomen in een officiële competitie. Deze 'Sous le cartilage des côtes' was daar eentje van. De film kende er zijn wereldpremière.

Terecht, want deze korte film is een mooi staalkaartje van Tondeurs stijl, die abstracte vormen afwisselt met vloeiend-groteske, extreme close ups van lichaamsdelen – zijn camera dringt die lichamen ook graag binnen, liefst op een stevige elektronische beat.

Lekker gedurfd, vol schwung en zonder pretentie: Kortfilm.be selecteerde 'Sous le cartilage des côtes' voor het jaarlijkse Shortscreen op het Offscreen festival.

Jan Sulmont

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS