XYXX
rating

Duur: 06 min. | Land: | Regie: Zander Meykens | Scenarist: | Productiehuis: | Filmschool: RITCS

Nadat Zander Meykens zich al liet opmerken met zijn bachelorfilm 'Praline' (goed voor een selectie op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven) zet hij zichzelf nu stevig op de kaart met zijn afstudeerfilm 'XYXX'. Wat op het eerste zicht een brave animatiefilm lijkt, ontwikkelt zich al snel tot een speelse metafoor rond seksualiteit en normaliteit. 

'XYXX' speelt zich af in een magazijn waar een rat per ongeluk een robot doet ontwaken. Als een pasgeboren kind is de robot nieuwsgierig naar zijn/haar omgeving en zijn/haar eigen lichaam. Wanneer het de vrouwelijk vormgegeven modellen ontdekt, gaat de robot de DIY-kant op. Hij/zij gaat aan de slag met onderdelen van de andere robot en meet zichzelf op die manier een eigen identiteit aan.

Meyken’s kortfilm loopt niet geheel verrassend af, maar toont wel op een speelse manier hoe mensen die buiten de gendernorm kleuren, nog steeds vaak als “ongewenst” worden aanzien. Een boodschap die in deze animatieprent origineel en overtuigend wordt gebracht. 

Een speelse en vernufte metafoor rond gender.

'XYXX' is visueel een zeer vernuft ding. Zo heeft het ontwerp van de robots veel weg van charmante speelgoedrobotjes uit de jaren vijftig - tot de mechanische geluiden nog aan toe. Zelfs de muziek van Bing Crosby & The Andrew Sisters accentueert dat swingende fifties-sfeertje.

Ook het uitmuntende lichtspel, de scherpe 3D-animatie en de rijke geluidsband getuigen van Meykens audiovisuele talent. Dat zijn verhaal zich in een hoofdzakelijk donkere ruimte afspeelt, waarbij alles belicht wordt door de ogen van een robot, toont ook aan dat de regisseur niet voor makkelijk kiest. Hij belicht zijn genderrelaas op akelig realistische en vooral zeer sfeervolle manier.

Kortom: een afstudeerfilm die zowel visueel als narratief zeer knap in elkaar steekt. Terecht bekroond met een Wildcard door het Vlaams Audiovisueel Fonds. Benieuwd wat Meykens nog meer in petto heeft.

Jeroen Van Rossem
 
Manivald
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Chintis Lundgren | Scenarist: , | Producent: , ,

De Estse regisseur Chintis Lundgren liet zich voor haar hoofdpersonage inspireren door haar directe omgeving, meerbepaald door haar vele vrienden die ondanks hun doctoraats- of masterdiploma’s moeilijk aan een job geraken. Net als hen heeft de stuurloze, 33-jarige vos genaamd Manivald meerdere ‘goede’ opleidingen genoten – we zien zijn diploma’s voor o.a. Russische poëzie, Hellenistische literatuur en theoretische geografie aan de muur prijken – maar zit hij zonder werk. Gefrustreerd vult hij zijn dagen met lezen en piano oefenen, terwijl zijn moeder zijn sokken bijeenzoekt. Totdat klusjesman Toomas opdaagt…

Deze wolf, met het lichaam van een Griekse god, maakt heel wat los in Manivald. Wanneer Toomas de wasmachine repareert, bewondert de verlegen vos stiekem zijn mooie billen en de netelige verliefdheid die hem overvalt is herkenbaar in al zijn subtiliteit. Maar ook Manivalds moeder heeft haar ogen laten vallen op de handige adonis, waardoor het wankele evenwicht in het huishouden grondig wordt verstoord. Al snel palmt zij Toomas volledig in voor haar eigen artistieke projecten, tot ergernis van haar zoon.

Queerdieren en absint in (te) brave animatie.

Het verbaast dan ook niet dat Manivalds verhaal nog niet gedaan is: Lundgren noemt de kortfilm zelf een pilootaflevering voor wat een webserie over de avonturen van de werkloze vos zou moeten worden. Manivald zou hierin verblijven in de gay bar The Hedgehog’s Closet, uitgebaat door de dragqueen-egel Tiit en zijn oerconservatieve vrouw Brunhilda. De outcasts (drie absint-drinkende konijnen), waar Manivald zich aan het einde van deze eerste aflevering bij aansluit, zouden ook een relevantere rol spelen in het verdere verloop van de serie die de focus wil leggen op een hele resem ‘queerdieren’.

Als pilot slaagt dit project dus met glans, want ja, wij willen maar al te graag zien hoe Lundgren wat meer gas bijgeeft en de kleurrijke personages die Manivald vervoegt lijken beloftevol in hun excentriciteit en complexiteit. Ook als alleenstaande kortfilm is 'Manivald' perfect genietbaar, al mist er een stoutheid waarvan we uit de grond van ons hart hopen dat Lundgren ze in de toekomst meer liefdevol omarmt. De flinke teug absint die Manivald in de laatste scène naar binnen gulpt, voorspelt in dat opzicht veel goeds.

Michiel Philippaerts
 
A Dialogue with Cyberspace
rating

Duur: 14 min. | Land: | Regie: Brian den Hartog | Cast: | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITCS

Waar de licht overhypete Netflix-serie 'Black Mirror' de vraagstukken rond artificiële intelligentie & de snel veranderende gemediatiseerde samenleving voornamelijk aanwendt om een spannend verhaal te vertellen, is het bij de Nederlandse RITCS-student Brian den Hartog wél te doen om filosofische bespiegelingen.

In zijn experimentele kortfilm 'A dialogue with cyberspace' voert hij ons vlotjes mee langs thema’s als lichamelijkheid en gevoelsbeleving, vanuit het perspectief van een digitale entiteit. En hij slaagt daar verrassend goed in, mede dankzij de strakke montage en de atmosferische soundscapes.

“Did you know they keep track of only seven others around them?”, mijmert een vertelstem. Een zwerm vogels vult het scherm en beweegt schijnbaar als één levend organisme vloeiend door de lucht. Ze nemen enkel lokale informatie in zich op, zonder dat een centraal brein de adembenemende bewegingen controleert. Gehijg en gezucht wanneer moderne dansers toegeven aan deze zwermintelligentie en de ongestructucteerde bewegingspatronen langzaamaan uitmonden in een vlezig kluwen van lichamen. Met een onmiskenbare melancholie spreekt de verteller zijn bewondering uit voor de tastzin van de mens, terwijl we mannen en vrouwen langs mekaar zien glijden.

Zielsberoerselen van ééntjes en nulletjes.

Melancholie maakt echter plaats voor verlangen en tijdens de mooiste scène van de kortfilm ‘ontdekken’ we in een berekende lensbeweging dat de voice-over toebehoort aan A.I. “I long for feeling”, horen we. Toch is de stem zich bewust van de wederzijdse drang om in mekaars bewustzijn te kunnen duiken: ‘hij’ om het verstrijken van de tijd te ervaren, wij om het concept van oneindigheid te vatten. Lichamen worden gecontrasteerd met de server van de virtuele verteller; knipperlichten als ziel van een combinatie ééntjes en nulletjes.

Even later tolt een vrouw door de duisternis, terwijl ze gradueel vergezeld wordt door een soortgelijk mediabeeld. Het resulteert in een bevreemdende slotdans, met een versmelting van de twee danspartners als delicate apotheose - totdat het nieuwe lichaam uiteenspat en de cirkel rond is.

De sterkte van Brian den Hartogs bachelorproef is de buitengewone zelfzekerheid die de film uitstraalt: geen shot duurt te lang, elke cut komt op het juiste moment. De regisseur gaat daarenboven spaarzaam te werk en kiest telkens de juiste beelden om zijn poëtische essay mee op te bouwen. Met deze maturiteit, die zeldzaam is in studentenfilms, is het dan ook geen wonder dat 'A dialogue with cyberspace' werd geselecteerd voor Internationaal Film Festival Rotterdam.

Terwijl tijdens het eindshot een zwerm bits en bytes ronddwarrelt in de bloedmooie donkerte, borrelen er vragen op; een teken dat de film niet te hermetisch is en volledig slaagt in zijn opzet. Knap.

Michiel Philippaerts

TEMPLATE - Win Ticket

Speel mee en win twee duotickets voor deze film.

 
Eva Van Tongeren kijkt, toont en maakt experimentele, politieke cinema.

Curator & regisseur Eva Van Tongeren over haar nieuwste film en de vierde editie van 'haar' (kort)filmfestival vol alternatieve cinema.

 

Niels Putman

 
TV-regisseur Mathieu Mortelmans werkt aan een langspeelfilm.

Na kortfilms vol duistere thema's verwerkt Mortelmans ze in zijn langspeeldebuut.

 

Ellen Van Hoegaerden

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS