Remise
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Deben Van Dam | Cast: , , , , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis:

De Weg Van Alle Vlees - grote winnaar IKL” is de titel van een kijkwaardig marktkramersfilmpje van Kortfilm.be. Deben van Dams afstudeerfilm won in 2013 met de vingers in de neus elke mogelijke prijs op het Leuvense kortfilmfestival. De regisseur vertelt er in dit tweede filmpje meer over vanop het Film Fest Gent, waar hij ook nog eens de publiekprijs meekaapte.

Met de VAF-wildcard die hij kreeg voor 'De Weg Van Alle Vlees' maakte Van Dam nu 'Remise', een korte film waarin zowel beeld als muziek opnieuw instant charmeren. Verrassend anders is de vertelling, die het hier meer zoekt in flarden en impressies. De intense verhoudingen tussen een vijftal goed gecaste mannen krijgen nauwelijks achtergrond, dus moet je als kijker heel veel zelf invullen. De donkere plot rond meerdere mank lopende vader-zoon relaties wordt daarnaast al eens onderbroken door een vreemd getimede grap. Zoals de sukkelseks al eens wordt onderbroken door het kreunen van de foute naam.

Chef camera Wim Vanswijgenhoven sluiert een grijze gravitas over de karakterkop van Tibo Vandenborre ('Drôle d'oiseau', 'Rundskop'). Daar komt soms bloed bij kijken: zijn personage Luc ‘de muur’ Moulin is Belgisch kampioen schaakboksen. Wat een sport! Geïnspireerd op de fantasie van comic book-genie Enki Bilal werd de eerste officiële wedstrijd uitgevochten in Berlijn, in 2003. Tussen het vuistslagen uitdelen door zetten de kampers een koptelefoon op en spelen midden de ring een spelletje schaak.

Die originele setting levert natuurlijk bevreemdende beelden op, die zinderen van sfeer. Met daarbovenop de fantastische muziek van Simon Lenski (DAAU) krijg je al snel een sterke film. Al bleven wij inhoudelijk toch nog wat op onze honger zitten. 'Remise' lijkt wel een voorstudie voor een langspeelfilm, met een verhaal zonder veel vlees aan de botten.

Toch zitten wij voor een lange versie zonder enige twijfel in de zaal. Want niet alleen de vibe, ook sommige scènes in Van Dams nieuwste film doen likkebaarden. Zo worstelt Luc Moulin niet alleen met zijn trainer, zijn zoon, zijn vader en in de ring, maar ook met een extra antagonist. Dat vreemde personage wordt op zijn Scorseses geïntroduceerd, met vloeiend dreigende camera en een lekker bekkende voice-over. Onmiskenbaar pure filmfun, die smaakt naar meer.

Jan Sulmont
 
Le bleu blanc rouge de mes cheveux
rating

Duur: 22 min. | Land: | Regie: Josza Anjembe | Cast: , | Scenarist: | Productiehuis:

Haar mooie afro-coupe is Seyna haar trots. Net zo trots is ze op Frankrijk: het land waar ze geboren en getogen is, waarvan ze alle historische quizvragen zonder moeite kan beantwoorden.

Seyna studeert af met onderscheiding en daar heeft ze een reden voor. Met haar baccalaureat op zak kan ze eindelijk de Franse nationaliteit verkrijgen, iets waar ze reikhalzend naar uitkijkt. In haar liefdevolle gezin wordt haar diploma met trots onthaald, maar wanneer Seyna haar plannen wil realiseren, stuit ze op verzet uit onverwachte hoek. Niet alleen binnen haar gezin ontstaan er spanningen, Seyna moet ook nog eens de regels van de Franse bureaucratie doorstaan. Past haar Afrikaanse coupe wel bij de Franse nationaliteit?

De documentairemaakster Josza Anjembe heeft zich voor haar eerste fictiefilm deels gebaseerd op haar eigen ervaringen. Het scenario is voorzichtig opgebouwd waardoor we voldoende tijd krijgen om Seyna haar leefwereld en de achtergrond van haar vader goed te leren kennen.

De geloofwaardigheid en grootste kracht van deze film is zonder twijfel te danken aan de acteerprestaties van Grace Seri: met een bijzondere naturel schakelt de actrice afwisseld tussen een eerlijke kwetsbaarheid en een straf zelfbewustzijn. Dochter, zus, vriendin, schoolgenoot: ze vervult alle rollen met verve. Een opvallende prestatie van de jonge actrice.

'Le bleu blanc rouge de mes cheveux' is een erg actuele kortfilm die de bureaucratie aan de kaak stelt en ook generatieverschillen binnen gezinnen met een migratieverleden blootlegt. Een mooi uitgewerkte film die terecht al op heel wat filmfestivals prijzen in de wacht sleepte.

Liza Brandt
 
Les Îles
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Yann Gonzalez | Cast: , , , , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

Een soort van bezwerend, extatisch magnetisme is wat de personages uit 'Les îles' verbindt, en wat ons als kijker met hen meetrekt.

Verschillende personages worden in steeds schilderachtige decors opgevoerd: een tantrisch koppel dat wordt verstoord – en vervolgens vervoegd – door/met een verminkt wezen in een botanische kamer blijkt een toneelstuk waar Nassim & de blonde Simone naar kijken. Na afloop gaan zij zowel lichamelijk als geestelijk in elkaar op in een ‘louche bosje’, wat dan weer dient als schouwspel voor de tientallen verdoken voyeurs – ‘wolven’ – die meegenieten. Waartussen een eveneens blond meisje met dictafoon zich ontpopt tot een ‘écouteur’ van die voyeurs.

Een minutieus geënsceneerde film over verlangen, vlees, liefde.

De camera draait rondom en tussen alles heen, volgt op een erg glijdende manier en springt dan over naar een ander personage, dat op zijn/haar beurt dan weer wordt gevolgd tot een volgende setting.

De teksten zijn minimaal maar romantisch, het geluid eveneens minimaal maar geslaagd overheersend – van klassiek tot computersounds.  De beelden op hun beurt doen enerzijds denken aan jaren 70-soft porn (langzame fades tussen scènes), anderzijds aan cheesy jarenvijftigfilms (de vignettes vol romantiek). Dat alles met de nodige toets Lynchiaanse mystiek; zoals de blonde vrouwen, rode lippen, vervreemdende muziek, torenkamers & dreiging.

'Les îles' is door dat alles een minutieus geënsceneerde film over verlangen, vlees, liefde. Terecht de grote winnaar van de Queer Palm in Cannes dit jaar - én de grote prijs op het Vila do Conde International Short Film Festival.

Gonzalez ('By the kiss', 'Les rencontres d'après minuit') timmert intussen verder aan zijn filmoeuvre: zijn tweede langspeelfilm zit nu in postproductie. De release van 'Un couteau dans le coeur' staat gepland voor 2018, met alvast een veelbelovend vooruitzicht, want Vanessa Paradis belichaamt er de rol van een Parijse pornofilmproducer.

Sarah Skoric
 
Al was het maar voor even
rating

Duur: 30 min. | Land: | Regie: Sophie Kurpershoek | Cast: , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Een reeks kleurrijke vlaggen die op een ruw, winderig stukje kust zorgvuldig aan elkaar worden gebonden door een jonge twintiger: met dit intrigerend beeld begint Sophie Kurpershoeks KASK-afstudeerwerk 'Al was het maar voor even'.

De jonge vrouw heet Astrid. Ze lijkt een kluizenaarsleven te leiden op deze prachtige verlaten plek, temidden de natuur en los van de tijd. Slapen doet ze in haar auto, overdag houdt ze zich bezig met land art.

Rustige beelden in warme kleuren, met dank aan director of photography Xavier Van D’huynslager, laten de kijker zich meteen aanpassen aan het trage tempo en de eenzaamheid waarin de jonge kunstenares leeft. Tot ze Emily ontmoet, die toevallig in de buurt is voor een niet nader genoemd wetenschappelijk project.

Op het eerste zicht zijn de twee meisjes heel verschillend: Belgisch en Nederlands, kunstenares en onderzoeker. Toch klikt het meteen en zien we ze al snel met elkaar dollen in een paar geestige scènes. Emily is voor Astrid echter ook een element van de ‘echte wereld’ die ze ontvlucht is. “Ik wil alles, maar ik kan niets.” Met een antwoord dat van de dialoog bijna een gedicht maakt, bevestigt Emily de kloof die tussen hen twee bestaat.

Hierna verliest de film voor het eerst wat aan kracht. De abrupte verandering contrasteert met de zorgeloosheid van de eerste twintig minuten. Deze kanteling in tempo, in combinatie met de vrij lange tijdsduur van de hele film, zorgen ervoor dat het als kijker niet makkelijk is om je aandacht niet te laten verslappen.

Een halfuur heerlijke slow coming-of-age-cinema, met een vleugje 'La vie d’Adèle', is deze film echter wel. Over liefhebben & vrijen, maar ook over eenzaamheid en uit elkaar groeien. Met open, oprecht acteerwerk door Charlotte De Bruyne ('Little black spiders') & Sallie Harmsen en een erg sterke cinematografie die doet verlangen naar zwoele, zorgeloze zomerdagen.

Jana Dejonghe
 
Saint Hubert
rating

Duur: 22 min. | Land: | Regie: Jules Comes | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

In één van de openingsshots van Jules Comes’'Saint Hubert' vliegt een imposante roofvogel in slow motion door een Ardens woud op het bombastische gedreun van Oostenrijks componist Franz von Suppé. De toon is gezet.

Het is echter maar één van de vele beelden in deze eclatante openingsscène, die oogt als een dynamisch fresco waarin de sacrale én macabere eigenschappen van Moeder Natuur op een oogstrelende wijze worden tentoongespreid. Een kleine tor schuifelt traag over schors, een nest everzwijnen slurpt van een kabbelend beekje en… Wim Opbrouck kuiert op zijn doodse gemak door de varens. Even later staat hij met zijn laarzen in een stroompje en maakt hij in zijn schrift aantekeningen over het gebladerte van zijn bos.

Zíjn bos, want Comes castte de struise rasacteur als beschermengel van de natuur; een moderne reïncarnatie/interpretatie van de titulaire patroonheilige. Volgens de legende ging deze Hubert(us) op Goede Vrijdag jagen – not done, natuurlijk - toen hij plots oog in oog kwam te staan met een hert met een lichtgevend kruis tussen het gewei. Hij bekeerde zich prompt tot het Christendom.

Stilistische gewelduitbarstingen in een sfeervolle thriller.

LUCA-alumnus Comes gaf zichzelf gelukkig de vrijheid om deze eeuwenoude parabel te bewerken naar een eigentijds wraakverhaal over de clash tussen de moderne wereld – gekenmerkt door zijn arrogantie, onbegrip en onkunde – en de natuur.

Het plot is simpel: wanneer een federaal Belgisch politiekorps tijdens een speurtocht de bossen in de Belgische Oostkantons uitkamt, stoten ze al snel op een ietwat weerspannige boswachter. De verwaande politiecommissaris (een sterke Wouter Hendrickx) heeft echter maar weinig geduld voor de groezelige man. Al snel escaleert het conflict.

Wat meteen opvalt is dat de regisseur deze confrontatie tussen de twee tegenpolen voornamelijk aanwendt om via stilistische gewelduitbarstingen de oude legende om te kneden tot een sfeervolle thriller, terwijl de onderliggende thematiek op de achtergrond wordt geschoven ten voordele van vooral indrukwekkende visuals. Credit where credit’s due: director of photography Grimm Vandekerckhove ('Perfect Darkness', 'Guest', 'Copain') - één van de interessantste cinematografen in het Vlaamse kortfilmcircuit - laat zich wederom opvallen. Zijn talent wordt bovendien extra in de verf gezet door Comes’ keuze om vorm resoluut boven inhoud te plaatsen.

De kijker die op zoek is naar psychologische diepgang en narratieve gelaagdheid is eraan voor de moeite. In een interview met Humo haalde de regisseur al lachend Rambo aan als inspiratiebron en dat is te merken. De film ontaardt namelijk in een reeks excessieve vuurgevechten – steeds gedraaid in fetisjistische slow motion – bijgestaan door luide en dramatische klassieke muziek. Een lust voor het oog dus, maar helaas ontsiert deze overdaad ook de kracht van het einde. De kortfilm voelt bijgevolg een tikkeltje te veel als een stijloefening aan. Tijdens de eindgeneriek kan je dan ook niet anders dan jezelf afvragen wat de talentvolle regisseur en zijn team zouden doen met een scenario dat durft te graven.

Niettemin verveelt 'Saint Hubert' geen seconde en weet Comes precies wat hij wil: een sensationele rit van begin tot einde die overloopt van de visuele pracht en een broeierige, onderhuidse spanning. De film werd bovendien reeds geselecteerd voor verschillende festivals in het buitenland (o.a. Leeds, Warschau, Bratislava). Iets zegt ons dat deze boze boswachter nog niet is uitgeraasd.
 

Michiel Philippaerts
 
Botanica
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Noël Loozen | Cast: , | Scenarist: , | Producent:

Wat het begint lijkt van een idyllisch Adam & Eva-verhaal, ontaardt al snel in een bittere nachtmerrie. Het openingsshot vol kleurrijke bloemen, weelderige planten en een verliefd naakt koppel doet vermoeden dat we ons te midden een afgelegen exotisch oord bevinden. Niks wijst erop dat wat we zullen zien zich eigenlijk afspeelt in een vochtig, doordeweeks tuincentrum, dat zich meestal langs een minder exotische steenweg bevindt.

Zo worden we in het erg sfeervolle 'Botanica' meteen op het verkeerde been gezet; één eerste van vele illusies die doorprikt zullen worden.

Een jong koppel, werkzaam in het tuincentrum, probeert een kind te krijgen. Dit gaat echter minder vlot dan verwacht. Terwijl ze aan het begin nog stralen van jeugdigheid en hoop, lopen ze er al gauw als verlepte planten bij. Zo raken ze geïsoleerder van elkaar en verloopt de seks steeds stroever. Wanneer de vrouw geconfronteerd wordt met baby’s in het tuincentrum en ze zichzelf weerspiegeld zien in een ander jong verliefd koppel, neemt de man een radicale keuze.

Noël Loozen weet met zijn personages een zekere tristesse op te wekken. Het gevoel van eenzaamheid en frustratie wordt bovendien pijnlijk tastbaar gemaakt. De cynische humor die voortdurend onder de verhaallijn schemert, maakt het geheel des te schrijnender. Als toeschouwer betrap je jezelf erop te lachen met een situatie die eigenlijk door en door triestig is.

De Tuin van Eden met zijn prachtige kleurexplosies, die bij aanvang wordt gecreëerd, moet plaatsmaken voor een grimmig vervolg. Weinig subtiel slaat Loozen ons om de oren met seksuele verwijzingen en dubbele bodems, waardoor we ons moeiteloos in het pijnlijke van de situatie kunnen verplaatsen. Het is een beeldtaal die zonder veel omwegen duidelijk maakt waar beide personages naartoe willen: een finale met een groteske climax.

Een mens legt zich moeilijk neer bij zijn beperkingen en is tot veel in staat om deze te overwinnen. Nog liever opent hij een doos van Pandora, dan het geluk elders te gaan zoeken. Dat Loozen zijn tragedie uiteindelijk danig stijlvol en origineel verbeeldt, onderstreept de noodlottige ambiguïteit van dat alles.

Carmen van Cauwenbergh
 
Petit Ami
rating

Duur: 16 min. | Land: | Regie: Anthony Schatteman | Cast: , | Scenarist: | Producent:

Iedereen die af en toe de trein neemt van of naar Gent heeft zijn oog al eens laten vallen op het rendez-vous hotel Ptitami dat, met behulp van cupido’s en neonverlichting, makkelijk de aandacht trekt. Voor zijn laatste kortfilm heeft Anthony Schatteman (ondertussen een vaste waarde op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven) deze opmerkelijke locatie kunnen strikken.

Net als in zijn vorige films 'Kus me zachtjes' en 'Volg mij' gaat Schatteman aan de slag met acteur Ezra Fieremans (Jasper). In dit slotstuk van het drieluik is het niet meer Jasper, maar zijn tegenspeler die worstelt met zijn emoties. 

We herkennen meteen de stijl van de regisseur: ook 'Petit Ami' begint met een sterke openingsscène gemonteerd op een catchy nummer. Ditmaal geen schlagerlied, maar wel ‘Only You’ van Steve Monite: een geniale Nigeriaanse funksong die steeds vaker opduikt sinds Frank Ocean er eerder dit jaar een cover van bracht. Het resultaat is een ritmische montage van pendelaars die zich rondom station Gent-Sint-Pieters verplaatsen.

Als een geleerde courtisane schenkt Jasper een glas champagne voor zijn klant in, die hem uttele minuten eerder met een hoop opgekropte frustatie heeft geneukt. Zijn klant (Thomas Ryckewaert) kan minder goed verstoppen dat ook hij geschrokken is van zijn eigen manier van aanpak – als een geslagen hond klinkt hij mee “op Jezus zijn verjaardag” (dixit Jasper). Doorheen de film komen we steeds beter te weten wat precies de zorgen zijn die de man met zich meedraagt.

Gretig maakt Schatteman gebruik van de mogelijkheden die de locatie biedt: de spiegels worden optimaal benut in een spel van kijken en bekeken worden. Ook als toeschouwer neem je daaraan deel: het voyeurisme wordt vormelijk beklemtoond door het afgeronde 4:3-kader (denk viewfinder) waardoor we de film te zien krijgen. In combinatie met een camera die de personages dicht op de huid zit, wordt er een intieme en bevreemdende sfeer gecreëerd.

Schatteman kiest net als in zijn eerste kortfilm voor een focus op slechts twee personages. 'Petit Ami' wordt zo een hele pure film waarbij vooral vormelijk geëxperimenteerd wordt - de verhaallijn schuift hierdoor helaas wat naar de achtergrond. Een kortfilm waarin de regisseur gewoon nog eens zijn goesting doet, met een kleine cast & crew, alvorens zich te storten op een groter avontuur?

Liza Brandt
 
Ten Meter Tower
rating

Duur: 16 min. | Land: | Regie: Axel Danielson , Maximilien Van Aertryck | Producent: ,

De Zweedse filmmakers Maximilien Van Aertryck en Axel Danielson fileren met hun korte documentaire 'Ten Meter Tower' de menselijke natuur op heerlijk simpele wijze. Deze docu is het ultieme bewijs dat narratieve complexiteit geen vereiste is om een entertainend stukje film te maken.

Via een online zoekertje vond het regisseursduo zevenenzestig mensen die bereid waren om voor het Zweedse equivalent van ongeveer vijfentwintig euro een tien meter hoge zwemtoren te beklimmen. Het enige directief dat ze meekregen was om naar de rand van het platform te gaan en al dan niet de lange sprong te wagen. Geen enkele deelnemer had ooit eerder vanop zo’n hoogte een plons gemaakt. De participanten werden niet alleen gefilmd door zes camera’s, maar werden ook bekeken door de andere kandidaten die hun beurt (angstvallig?) afwachtten.

Het resultaat verklaart meteen waarom Van Aertryck en Danielson hun films vaak studies noemen. 'Ten Meter Tower' is een psychologische studie van de mens in een kwetsbare positie. Zullen de deelnemers (al dan niet onder de druk van de camera) hun angst bedwingen en de sprong wagen? Zullen ze hun impulsen onderdrukken en de moed vinden om het bad op te zoeken?

Deze korte docu toont het gezicht van twijfel op een ingenieuze manier.

Het is tegelijk ook een sociaal experiment: is de druk van de aanwezige toeschouwers sterker dan hun stresshormonen? Als die zeventigjarige dame springt, dan voelt de stoere bink zich toch verplicht om dat ook te doen? Vaak lijkt het alsof je een engeltje en een duiveltje op hun schouders ziet rusten. Het menselijk beslissingsproces wordt heerlijk verbeeld: kiest hij of zij tegen alle instincten in voor roem of voor publieke vernedering? 'Ten Meter Tower' toont het gezicht van twijfel op een ingenieuze manier.

Wanneer enkele deelnemers in duo het duikplatform beklimmen wordt die twijfel nog prangender. De discussie over het potentiële gevaar van de sprong is ludiek en maakt duidelijk waarom deze documentaire de festivalnominaties aan elkaar rijgt: het is zó herkenbaar. Het feit dat de filmmakers gelijkwaardig geïnteresseerd zijn in zowel de springers als de niet-springers maakt dit document juist zo waardevol. Het legt de pure menselijke natuur bloot die cultuur- en genderverschillen overstijgt - daardoor is de film niet louter ludiek, maar ook hartverwarmend.

Het geheel is fraai gemonteerd en wisselt op gepaste momenten af tussen split screens en volledige weergaves. Of: hoe je met een zogezegd simpel concept en zonder enige narratieve houvast een straffe film kan maken.  

Jannes Callens
 
Maverick
rating

Duur: 20 min. | Land: | Regie: Domien Huyghe | Cast: , , | Scenarist: , | Producent: | Productiehuis:

De achtjarige Stan etaleert in de openingsscène prompt zijn rijke verbeelding. In bijpassende pilotenuitrusting én met de legendarische roepletters ‘MAVERICK’ op de borst, amuseert de jongen zich kostelijk in een aftands gevechtsvliegtuigje midden in het bos. Hij schakelt ‘de vijandige troepen’ uit door ze met dennenappels te bestoken via het luchtdrukgeweer op het vliegtuigje. Dat de vijand zich manifesteert in de vorm van een everzwijn, of zijn klagende grote zus Emma, bederft zijn pret niet.

Wanneer Stan een ‘vijandig‘ passagiersvliegtuig opmerkt in zijn eigenste luchtruim, vraagt hij zelfs hulp aan een denkbeeldige co-piloot. Hij vuurt naar de spreekwoordelijke indringer maar wordt tegelijkertijd afgeleid door een rondvliegend projectiel. Omdat hij na zijn schot het vliegtuig niet meer in de lucht ziet raakt de kleine Stan er rotsvast van overtuigd dat hij het vliegtuig heeft doen neerstorten. De rake dialoogvorm en spanningsopbouw in deze openingsscène zijn reeds veelbelovend.

Dit alles krijgt meer betekenis wanneer we de thuissituatie van Stan en Emma leren kennen. Het wordt duidelijk dat ze hun vader verloren hebben en dat ze zich samen met hun moeder (een sterke Hilde De Baerdemaeker) voorbereiden op een verhuis. Maar Stan heeft het niet zo gezien op verhuizen. Hij wil liever blijvend herinnerd worden aan zijn vader en koestert alle spullen die hem aan zijn held doen denken.

Ode aan kinderlijke fantasie.

Het zal je niet verbazen dat de papa ooit F16-piloot was. Daarmee krijgt de imaginaire wereld waar Stan door gefascineerd is een extra dimensie. Voor de jongen is het ‘pilootje spelen’ een vorm van zijn verwerkingsproces. Zus Emma gaat echter geheel anders om met hun tragisch verlies. De twee compleet verschillende manieren om met de moeilijke situatie om te gaan, mengen met elkaar bij de moederfiguur. Aan de ene kant heeft ze het zichtbaar moeilijk om afstand te nemen van haar verleden, maar anderzijds wil ze samen met haar kroost vooruit.

Even lijkt de film te veel kanten uit te gaan, maar regisseur Huyghe legt de verscheidene puzzelstukjes verrassend subtiel samen. Het scenario is erg gelaagd en toch bijzonder to the point. Er werd tijdens deze productie duidelijk weinig aan het toeval overgelaten.

'Maverick' is een ode aan de kinderlijke fantasie als krachtig wapen, als symbolisch communicatiemiddel. Wanneer de realiteit te complex wordt, neemt de verbeelding het over. Maar daar stopt de ambitie van Huyghe en zijn team niet. De film wil via fictie de lans breken voor constructieve dialoog met kinderen over zware, zwarte en tragische thema’s.

De prent wordt getypeerd als kinderfilm en ging in wereldpremière op het internationale kinderfilmfestival in Chicago, maar is allerminst kinderachtig. 'Maverick' is omwille van zijn subtiele doordachtheid en humane boodschap verplicht voer voor alle leeftijden.

Jannes Callens
 
A Stone Left Unturned
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Maarit Lalli | Cast: , | Producent: | Productiehuis:

In het Scandinavische Noorden krijgt Finland een aparte plek toebedeeld: in het verleden overheerst door Zweden & Rusland, met een complexe taal die maar liefst zestien naamvallen telt én bewoond door een volkje met een excentriek gevoel voor humor (‘It’s not cold outside until vodka freezes!’).

We associëren de humor uit het Noorden doorgaans vooral met zwartgalligheid, zonderlinge ietwat gewelddadige figuren en gortdroge dialogen die niets of niemand ontzien. En dit allemaal zonder veel woorden of psychologie. Slapstick passeert hier en daar wel eens de revue (denk maar aan de films van Anders Thomas Jensen) maar nergens zo hevig als in 'A stone left unturned' van Maarit Lalli.

Het is niet dat Erkki en Reima de Finse Gaston en Leo zijn - daarvoor zijn de situaties te grimmig en is het scenario van een beduidend beter niveau. Toch loopt de fysieke humor als een rode draad doorheen de film. Je zou A stone left unturned dan ook makkelijk als een aaneenschakeling van sketches kunnen zien, maar dan wel op zo’n manier dat er een duidelijk onderling verband is en een overkoepelende opbouw.

Finse slapstickparel.

We krijgen een stukje uit het leven van de boer Erkki en zijn zoon Reima te zien, met een sterke focus op hun noodlottige situaties. In de ogen van vader kan zoon niks goed doen en dat leidt niet alleen tot frustraties, maar zelfs tot allesoverheersende haat. Zonder al te veel woorden weet de regisseur zijn twee hoofdpersonages naar een catharsis te brengen en ondertussen de relatie tussen beiden glashelder uiteen te zetten. Hij legt zo een onderhuidse spanning bloot waar moeilijk naast te kijken valt.

Drama genoeg dus, maar wel met de nodige Scandinavische humor waardoor je tegelijkertijd ook hardop zal zitten lachen. De meeste situaties zie je al van ver aankomen, maar het is net in die voorspelbaarheid dat het ware plezier schuilt. Heerlijk, dat bikkelharde maar spaarzame spervuur tussen beide, zonderlinge mannen.

Er heerst bovendien een groot jaren ’70-gevoel: alles krijg een puur en idyllische feel, met veel aandacht voor het eenvoudige en eerlijke bestaan in de natuur, ver weg van alles en iedereen. Deze film is als een kijkdoos die ons een blik werpt op het romantisch bestaan dat tegelijk meedogenloos is - net zoals die norse mannen die weigeren om hun emoties te tonen.

Dat Finnen een voorliefde hebben voor de zwaktes en mislukkingen van de mens blijkt ook uit het feit dat ze sinds 2010 elke dertiende oktober ‘Day For Failure’ vieren. Dat ze weten wat humor is, blijkt uit hun erkende nationale sporten: ‘vrouwendragen’, ‘gsm-gooien’, ‘moerasvoetbal’ en ‘rubberbootje-werpen’. Gelukkig maken ze zich zelf niet al te druk om hun volksaard, zo luidt een bekend Fins gezegd: “Fins is dat wat door Finnen tot stand komt” en dat vat het wel zo een beetje samen.

Carmen van Cauwenbergh

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS