Wildebeest
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Nicolas Keppens, Matthias Phlips | Cast: , | Scenarist: , | Producent: , | Productiehuis:

Dat Linda en Troyer dierenvrienden én wereldreizigers zijn, dat is duidelijk voor iedereen die hun huis binnenstapt. Ze hebben een abonnement op hondentijdschrift Woef en hun trouwe viervoeter staat mee op de familiefoto’s. Er hangen Venetiaanse maskers aan de muur, naast een olifantenklok. En dan zijn er nog ontelbare olifanten-knuffels, -bloempotten en -beeldjes. Een safari in de Afrikaanse savanne zou dan ook hun grote levensdroom moeten zijn - maar hun reis draait helaas anders uit.

'Wildebeest' is het geesteskind van duo Nicolas Keppens en Mathias Phlips. Keppens studeerde in 2012 af aan KASK en studeerde daarna verder in Brussel. Hij is regisseur, maar werkt ook als new media-manager bij Studio Hans Op de Beeck. Phlips - ook gekend als MAT - studeerde Grafische Vormgeving aan Sint-Lucas Gent en ging nadien aan de slag als grafisch vormgever. Zijn illustraties en cartoons - u kent Daniël ongetwijfeld al - verschijnen in De Standaard en NRC Handelsblad.

'In de Gloria' goes Africa.

In deze safari from hell lopen, puffen en zeuren de geanimeerde 2D-personages tegen een live action-achtergrond. Nu zouden Linda (een excellent gecaste Chris Boni) en Jurgen (Sam Louwyck) in eender welk format scherp afsteken tegen hun omgeving. Daar zorgen hun foeilelijke outfits, hun paarse K-Ways en hun zwetende lijven wel voor. In plaats van te genieten van de natuurpracht om hen heen, zit het duo achterin de jeep naar respectievelijk een iPad en de cleavage van een mede-toeriste te turen. Wanneer Jurgen ook nog eens een impala neerschiet, heeft de gids genoeg gezien. Hij laat het onsmakelijke koppel achter - in de brandende zon, op de open vlakte, met enkel twee Bounty-repen als proviand.

Wie van de humor van MAT houdt, zal smullen van 'Wildebeest'. De westerse toerist wordt letterlijk en figuurlijk uitgekleed, in al zijn verwende, luie, zelfingenomen glorie. De live action-beelden zijn zorgvuldig uitgekozen en slim getimed, zonder dat elke scène volgepropt wordt met visuele knipoogjes. De droge dialogen en absurde hersenkronkels van dit koningskoppel van de tristesse doen wat ze moeten. 'In de Gloria' goes Africa, en nog een stukje verder.

Sofie Rycken
 
Copa-Loca
rating

Duur: 14 min. | Land: | Regie: Christos Massalas | Cast: , , , , ,

Vier of zes vingers? Mai Tai of Cuba Libre?  Sterven op de lambada, of op de macarena? Wanneer de duizenden toeristen wegtrekken uit Copa-Loca en de zwembaden leeglopen, vullen de plaatselijke inwoners het wachten op het nieuwe toeristenseizoen met dilemma’s – en dat niet enkel op dinsdag. Maar nog meer met de jonge, eigenzinnige Paulina, want “iedereen zorgt voor haar en zij zorgt voor iedereen, op elke mogelijke manier.”

Als een verlaten vakantieresort in films sommigen wat "heb ik al vaak gezien hoor” in de oren klinkt, dan hebben ze deels gelijk. Maar Massalas zet meer in op de verveling van de inwoners (en Paulina in het bijzonder) dan op het verval of de poëzie van zo’n urbex-locatie. Oké, er zitten typische beelden van leeggelopen zwembaden en droge waterglijbanen en verlaten cocktailbars tussen, maar die worden opgesmukt door de erin/ernaast/erop rondzwervende Paulina, in verschillende poses vooral niets aan het doen.

Al doet Paulina met haar stille dominantie en hoog white-trashy gehalte wat denken aan Chloë Sevigny in 'Gummo', toch blijft Massalas vooral trouw aan de stijl van zijn Griekse collega-regisseur Lanthimos (vooral diens niet-Engelstalige films). Net als in 'Dogtooth' speelt de regisseur met een afstandelijke en steriele observatie, met voyeurisme en strakke vierkante kaders. 'Copa-Loca' lijkt bijwijlen bijna een natuurdocumentaire, met een droge voice-over bij beelden van Paulina die bespied wordt of zelf verleidt.

Voor de rest kijkt het onderhoudende 'Copa-Loca' weg als een bewegend, kleurrijke, foute nineties-vakantieshirt, met z’n groene palmtoppen tegen een pastelblauwe felle hemel of gele glijbanen tegen groenbruine bergen. Knap en hip, maar net niet uniek of uitmuntend genoeg.

Sarah Skoric
 
Green Screen Gringo
rating

Duur: 16 min. | Land: | Regie: Douwe Dijkstra | Cast: | Scenarist:

Sommige mensen houden zichzelf graag een spiegel voor. Zo ook videokunstenaar Douwe Dijkstra, al houdt hij zich in zijn nieuwe film eerder een doek voor - in de vorm van mobiele green screen (of green key) waarop beelden geprojecteerd worden en waarachter hij verstopt staat. U weet wel, zo’n groene (of blauwe) schermen zoals weermannen- en vrouwen gebruiken en waar achteraf dan de weerkaarten op geprojecteerd worden.

In het experimentele 'Green Screen Gringo' dus geen weerkaarten, maar wel alledaagse taferelen uit São Paolo en omstreken, waarin Dijkstra vanuit een afstandelijke/objectievere positie reflecties maakt op een hedendaags Brazilië.

Mensen worden gevraagd iets voor het scherm te doen, dus belt een man zijn vrouw (‘Teresa! Niet ophangen’) en probeert het concept telefonisch uit te leggen (dat er iemand is die wilt dat hij een conversatie voert voor een scherm). Bewegende beelden van straten en bergen worden dan weer gemonteerd op het scherm achter een loopbandloper in een ietwat aftandse fitnesszaal. Watervallen op dakterrassen, de golven van de zee achter een vrouw aan een drukke straat, beelden van een transseksuele vrouw in een klassiek museum. Eerst worden de beelden gedraaid of verzameld, daarna weer geprojecteerd in andere situaties.

De film reflecteert zo niet enkel over de Braziliaanse maatschappij, maar ook over het concept van (de maakbare) film.

Even meta als 'Voor Film' (Dijkstra’s eerdere kortfilm), want ook hier doorprikt Dijkstra de idee van ‘film als vierde muur’. De collages die hij maakt van zijn personages en taferelen worden steeds absurder; het zijn vaak die personages zelf die schakelen tussen muziek (via een keyboard of straat-dj-set), tekst en beeld. De film reflecteert zo niet enkel over de Braziliaanse maatschappij, maar ook over het concept van (de maakbare) film.

De analogieën en – vooral – botsingen tussen de beelden op de green screen en wat er rondom heen gebeurt, maakt van 'Green Screen Gringo' een beetje een DIY/hedendaagse en meer postmoderne versie van de (vooral aan Sergei Eisenstein toegeschreven) Russische dialectische of botsende montage. En: het resultaat is bijzonder goed.

'Green Screen Gringo' is een ongeëvenaard intellectueel staaltje straatpoëzie/-fotografie/-documentaire in zijn meest beeldende vorm, dat op geen enkel punt verveelt en waarvan je hoopt dat er eigenlijk geen einde aankomt.  

Sarah Skoric
 
Holebifilmfestival 2017

Niels Putman

 

 
"Wat betekent het om vrouw te zijn?"

Een gesprek met Heleen Declercq, die met haar RITCS-masterfilm 'Girlhood' het begrip 'vrouwelijkheid' onder de loep nam.

 

Ellen Van Hoegaerden

 
Razor Reel Flanders Film Festival 2017

Jeroen Van Rossem

 

 

Razor Reel Film Festival 2017

Liefhebbers van cultfilms en het betere genrewerk weten al jaar en dag dat zij tussen de krokusvakantie en de paasvakantie best afzakken naar hartje Brussel voor Offscreen en het BIFFF.  Maar eind oktober is de periode bij uitstek om te griezelen uiteraard. Razor Reel nodigt je daarom graag uit om samen met hen te komen sidderen en beven, of gewoonweg goede films binnen het fantastische genre ontdekken, in het St. Lodewijkscollege te Brugge en dit van 26 tot en met 31 oktober. Het festival viert bovendien dit jaar haar 10de verjaardag, dus er zal zelfs feestvreugde in de lucht hangen!

 

Het festival opent met de nieuwste film van Yorgos Lathimos, The Killing of a Sacred Deer, een gitzwarte en bevreemdende komedie zoals we die gewoon zijn van de regisseur. Fast forward naar Halloween, want dan kan je Thelma, de nieuwe film van Joachim Trier, ontdekken. Deze bovennatuurlijke horrorfilm is trouwens de Oscarinzending voor Noorwegen. Beide films waren recent ook te bewonderen op het Filmfestival van Gent.

 

Young blood

Elk festival heeft uiteraard ook een competitie en voor Razor Reel is dit voor de langspelers de Young Blood competitie. De pijlen worden gericht op nieuw en opkomend talent van over heel de wereld. Dit jaar zijn Zuid-Korea (A Day), Thailand (Bad Genius), Brazilië (Friendly Beast), Hongarije (Kút), Spanje (Black Hollow Cage) en Turkije (Housewife) vertegenwoordigd. Vooral Well van Attila Gigor lijkt ons op het lijf geschreven, want de Hongaarse titel van de film is Kút. De regisseur zal trouwens aanwezig zijn op het festival. Verder zijn we ook benieuwd naar Housewife (foto), de tweede langspeler van Can Evrenol die ons in 2015 wist te bezweren met het stijlvolle Baskin.

 

Van B tot Z

Maar er staat natuurlijk heel wat meer lekkers op het programma. Zo is het uitkijken geblazen naar het Australische Hounds of Love. Dit langspeeldebuut van regisseur Ben Young wist al heel wat commotie los te weken sinds zijn première op het filmfestival van Venetië. Op de slotdag kan je ook een bijzondere coming-of-age verhaal ontdekken met het Britse The Book of Birdy. Voor liefhebbers van gestoorde actiefilms is er Mayhem (foto), de nieuwste film van Everly-regisseur Joe Lynch, die omschreven wordt als Office Space meets Battle Royale.

 

Verder zijn er uiteraard ook de verplichte middernachtvertoningen, met klinkende namen als It Came from the Desert en Attack of the Adult Babies.

 

Old is cool

Voor zij die het liever wat ouder hebben, heeft het festival ook wat klassiekers voor je klaarstaan. Zo kan je er de oerklassieker Psycho van Alfred Hitchcock herontdekken op het grote scherm. Voor de die hards is er voorafgaand ook een vertoning van de documentaire 78/52 over de befaamde douchescène.

 

Verder eert het festival ook de legendarische horrorregisseur George A. Romero die ons eerder dit jaar spijtig genoeg verliet. Naast een lezing over het werk van Romero, vertoont het festival twee van zijn klassiekers: de zombiefilms Day of the Dead en The Crazies.

 

Focus op thuisland

Twee andere cultklassiekers die te (her)ontdekken zijn op het festival zijn Malpertuis en The Antwerp Killer, beide van Belgische makelij. Zij die meer willen te weten komen over de geschiedenis van de Vlaamse horrorfilm kunnen eveneens naar de vertoning van Forgotten Scares van Steve De Roover, eerder ook al te zien op het BIFFF 2017.

 

Verder staat er met de Belgisch-Franse co-productie Zombillénium ook een meer recente film op het programma. Deze animatiefilm is gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van Arthur De Pins, tevens co-regisseur van de film.

 

Zoals je ziet, valt er heel wat te zien op het festival. Het volledige overzicht en alle praktische details zijn beschikbaar op https://rrfff.be. Zij die meer info willen rond de vertoonde kortfilms op het festival, kunnen terecht op onze zustersite kortfilm.be.

 

Veel gruwelgenot!

 

 
Poor Kids
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Michiel Dhont | Cast: , , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Michiel Dhont levert met 'Poor Kids' een typisch KASK-afstudeerwerk af. Qua thematiek en beeld ontleent Dhont de dramatiek die we eerder al in andere afstudeerwerken zagen (en blijven zien): dicht op de huid gefilmd, meermaals donkere beelden in meer afgesloten ruimtes, vele stiltes en een iet of wat getroebleerde tiener/jong-adolescent in een soort van crisis. Is die crisis niet de ontluiking van zijn/haar seksualiteit, of een moeilijke familiesituatie - dan is het de volledige afwezigheid van die familie – zoals in 'Poor Kids'.

Hoofdpersonage Max brengt zijn dagen immers door in een internaat voor schipperskinderen en kinderen zonder vaste thuissituatie. Wanneer de school leegloopt tijdens de vakantie, en vele kinderen door hun ouders opgepikt worden, blijft hij met een select groepje achter. Veel verveling, dus de tieners (twintigers) vullen hun tijd met telefoongrapjes uithalen en dagdromen op een roeibootje - maar ook met vriendschap en liefde. Een mooie kostschoolsetting voor deze korte coming-of-age.

Van de knap georkestreerde beginscène (gemonteerd op klassieke muziek) waarin de hoofdpersonages haast ritueel ontlading zoeken of afscheid nemen van iemand (een vierde vriend die door zijn vader wordt opgepikt) of iets (een schooljaar) tot de liefdevolle boyfight in het roeibootje…

De pas afgestudeerde Tijmen Govaerts als Max, maar evengoed Felix Meyer ('Cadet', 'Copain') en Aiko Vanparys geven zichzelf voluit en tegelijk ingetogen. Het zit hem meer in die stiltes en blikken, dan in sommige scènes die net dat tikkeltje te voorspelbaar zijn. Al vanaf het begin is duidelijk dat de vriendschap tussen hen drie goed zit, dus een keer op keer bevestiging daarvan is wat overbodig.

'Poor Kids' was goed voor een derde plaats op de uitreiking van de Publieksprijs op Film Fest Gent én kreeg een speciale vermelding van de jury. Het leverde Michiel Dhont een VAF Wildcard Fictie ter waarde van €60 000,- op en een Prijs voor Beste Debuut op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

Sarah Skoric
 
Filem'On - Internationaal Filmfestival voor Jong Publiek 2017

Niels Putman

 

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS