Anima 2018

Het Brusselse Flagey wordt de komende tien dagen (9-18 februari) opnieuw dé thuishaven voor animatieliefhebbers van allerlei soort. Voor diegene die...
09/02/2018 tot 18/02/2018
Animatieliefhebbers moeten opnieuw in het Brusselse Flagey zijn voor de nieuwste en beste korte animatiefilms.

Speel mee en win twee duotickets voor deze film.

 
Forever Now
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Kristian Håskjold | Cast: , , | Scenarist: , | Producent: | Productiehuis:

Wanneer je geliefde met een benarde grimas en krop in de keel aangeeft eens serieus te willen praten, neemt je hartslag prompt een hogere versnelling. Dat is ook wat Cecile overkomt in Kristian Håskjold’s veelvuldig geprezen en bekroonde kortfilm ‘Forever Now’. Al snel wordt duidelijk dat de tijd van rozengeur en maneschijn tussen William en Cecile voorgoed voorbij is. De chemie is op, ook al zien ze elkaar nog steeds doodgraag. William wil een punt achter de relatie zetten en ook Cecile is het daarmee niet helemaal oneens. De amoureuze cesuur is even pijnlijk als onvermijdelijk.

Het gesprek waarin de olifant in de kamer wordt aangepakt, grijpt meteen naar de keel. De authentieke acteerprestaties van zowel Frederikke Dahl Hansen (Cecile) als Ferdinand Falsen Hiis (William) zijn daarvoor verantwoordelijk. De graad van emotionaliteit in zo’n vroeg stadium van het narratief scheert verrassend hoge toppen zonder te irriteren. Integendeel: we zijn helemaal mee. Iedere kijker zit nu al weemoedig vastgegespt in het karretje van de roetsjbaan der emoties, klaar om een onvergetelijke rit mee te maken.

De eerste ferme duik geeft kriebels in de buik. Cecile stelt voor om de avond samen door te brengen in het gezelschap van een ferme dosis MDMA (aka ecstasy). Zo zou de eindnoot in hun relatie toch nog harmonisch klinken. De netelige situatie zou zo toch met een sausje der liefde bedekt kunnen worden.

In medias res vallen we binnen in de trip van de twee (voormalige) tortelduifjes. Pas dan springt in het oog hoe geniaal de fotografie van Christian Houge Laursen is: de sfeerbreuk wordt niet alleen door de acteurs gemaakt. Ze krijgen steun van een warm en diffuus licht dat hun gesteltenis en perceptie perfect resoneert.

Geniale brok waarachtige intimiteit.

Maar toch valt de prestatie van Hansen en Falsen Hiis niet te onderschatten: de graad van authenticiteit is haast ongeëvenaard. Regisseur Håskjold heeft deze twee natuurtalenten bij elkaar gezocht op basis van de vonken die hun interactie steeds produceert. Ze improviseren er duchtig op los, waardoor de kijker ongetwijfeld meegesleurd wordt in hun intieme moment. In hun trip, los van alle context en dagelijkse beslommeringen, komen de meest eerlijke onthullingen bovendrijven. Alsof de ecstasy hun sterke emotionele band van weleer wederom opwekt door het duo even te isoleren van hun actualiteit. Hun cocon fungeert als een soort vrijplaats waarin zonder enige ballast kan gereflecteerd worden over het verleden, heden en de onzekere toekomst. De intieme momenten worden afgelost door haast dionysische uitbarstingen en vreugdedansjes.

Even lijkt iedereen vergeten waarom Cecile en William de nood voelen elkaar los te laten. Daarom voelt the day after zo ontzettend pijnlijk en ontnuchterend aan. Nadat de ecstasy ons enkele ferme loopings heeft voorgeschoteld, neemt het karretje van de roetsjbaan een wrang tempo aan. Prompt zijn we terug bij het begin, bij de oorzaak van het probleem. Ook de lichtomstandigheden voelen nu koud en onverbiddelijk. Maar wat heeft deze nacht vol intimiteit en emoties teweeggebracht tussen de twee zielsverwanten?

Regisseur Håskjold heeft de film gebaseerd op zijn eigen relatiebreuk, waarin hij met zijn ex-vriendin MDMA nam en vervolgens hun gesprekken capteerde. Dat verklaart naast de improviserende topacteurs en de adembenemende fotografie waarom deze film zo waarachtig aanvoelt. Het is een product van liefde, met veel liefde gemaakt door een maker die dicht bij zijn onderwerp staat.

Enkel de nogal vrijblijvend aanvoelende flashbacks van goede momenten in de relatie doen afbreuk aan het geheel. De emotionele interactie tussen Cecile en William is op zich al genoeg om aan te voelen dat ze een sterke band hadden. Maar dat is slechts een verwaarloosbaar detail en niets mag jullie weerhouden om deze topper geheel gratis online te bekijken.

Jannes Callens
 
Graduation 97
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Pavlo Ostrikov | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

TV-hersteller Roman loopt door de Oekraïense vrieskou met televisieantennes op de rug. Het lijken wel vleugels, maar opstijgen uit zijn vervelend voortkabbelende leven blijkt geen optie. En de afstandsbedieningen die hij op de markt verpatst, verkopen voor geen meter.

Toch houdt Roman er de moed in – onze protagonist tovert geregeld een brede glimlach tevoorschijn vanonder zijn smalle walrussnor. En als je naar het leven lacht, lacht het blijkbaar terug. Romans childhood crush Ludya was jaren uit zijn zicht verdwenen, maar dan duikt zij plots op aan het marktkraam met voorverpakte fabriekscakes. Dit keer laat hij haar niet zomaar vertrekken.

Regisseur Ostrikov, eind de twintig met rechtendiploma, volgde in 2013 een opleiding scenarioschrijven aan de New York Film Academy en is ondertussen een bekende naam in de Oekraïense filmscène. Met deze 'Graduation 97' slaat hij een heel eigen toon aan. De film is evengoed een wrange komedie, maar anders dan bij Aki Kaurismäki of Roy Andersson druipt de levensmoeheid hier niet van gebelgde tronies.

Van bij de toevalsontmoeting excelleert het acteursduo in laconieke gezichten met lieve glimlachjes. We krijgen hun deadpan replieken te zien in grote close-ups. Tot de situatie escaleert. Kon moeilijk anders want zoals we weten uit The Shining, waarvan Roman een poster hangen heeft in zijn kleine appartement: all work and no play maakt saaie boys and girls.

De film versierde een nominatie voor de European Film Awards op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Wij duimen mee voor een verdiende award. 

Jan Sulmont
 
May day
rating

Duur: 22 min. | Land: | Regie: Olivier Magis, Fedrik De Beul | Cast: , , | Scenarist: , , | Producent: , | Productiehuis:

Thierry Van de Casteele heeft een probleem: hij wordt binnenkort geopereerd en zal hierdoor een maand niet kunnen werken. Zijn éénmansbedrijf verwaarlozen – hij is een kleine zelfstandige krantenbezorger – is echter geen optie, dus moet hij dringend op zoek naar vervanging om zijn ronde over te nemen.

Hij komt op het geniale idee om alle kandidaten tegelijkertijd uit te nodigen op zijn appartement en hen vervolgens veilingsgewijs te laten bieden op de job. De sollicitant die het laagste salaris voorstelt, gaat ermee aan de haal.

Meer hebben Olivier Magis ('Le secret des dieux') en Fedrik De Beul ('Août 1914', 'Kong aan zee') niet nodig als uitgangspunt om met 'May day' een intelligente zwarte komedie af te leveren. Ze slagen hierin dankzij de naturalistische acteerprestaties, de scherpe dialogen én het authentieke Belgische gevoel voor humor. Doordat het experimentele ‘sollicitatiegesprek’ plaatsvindt op één locatie en de werkzoekenden - een mooie dwarsdoorsnede van de Brusselse bevolking - in een kwetsbare positie worden gedwongen, creëren de filmmakers bovendien een microsamenleving waarin de cultuur-, klasse-, taal- en genderverschillen plots pijnlijk duidelijk worden.

Communautaire veldslag om een job.

Het duurt bijgevolg niet lang tot de hele situatie drastisch escaleert. Wanneer iemand oppert dat er rekening gehouden moet worden met wie de job het meest verdient, is de repliek lekker laconisch: “Chacun sa merde.” Of je nu een alleenstaande moeder bent of een vader met Alzheimer hebt: voor empathie is er geen plaats in de veldslag om een job. Racisme, kansarmoede en zelfs communautaire kwesties – inderdaad, een zéér Belgische film – borrelen langzaam naar de oppervlakte en al gauw wordt iemand hardhandig uit het appartement verwijderd. Via dit heerlijke cynisme leggen Magis en De Beul een onmenselijk systeem bloot waarin elk individu zijn eigen prijskaartje heeft.

'May day' bewijst nog maar eens hoe de beste kortfilms vaak rond kleine, simpele ideeën draaien, die vervolgens minutieus worden uitgewerkt. Dankzij een pienter regisseursduo en een straffe ensemblecast (Thierry Hellin, Joren Seldeslachts, Chokri Ben Chikha, etc.) springt de film immers meteen in het oog in de nogal makke Vlaamse competitie op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven dit jaar. In Warschau ging de film aan de haal met de Grand Prix - lonkt er in Leuven ook een prijs?

Michiel Philippaerts
 
Out of the blue, into the black
rating

Duur: 21 min. | Land: | Regie: Alidor Dolfing | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

In 2014 sloeg het duo Mark Bouwmeester en Nyk Dekeyser, beter gekend als Alidor Dolfing, al een homerun met hun kortfilm 'Wien for Life' en met 'Out of the Blue, Into the Black' leveren ze opnieuw een zeer sterke kortfilm af. Voornamelijk omdat de film een heerlijke mengeling geworen is van stijlen & genres. Voor het verhaal lijkt het duo zich vooral inspiratie te putten uit het Pukkelpop-drama van 2011, waarbij het noodweer aan vijf mensen het leven kostte. Daarnaast willen de regisseurs ook iets vertellen over jongeren en hun leefwereld.

De film open als een luchtige, haast platvloerse komedie, maar ontaardt na het incident in een drama waarbij acteur Laurens Aneca ons een pakkende one-man show voorschotelt. Op deze momenten toont de 'Out of the Blue, Into the Black' enkele treffende gelijkenissen met one man/one location-films als 'Buried' en '127 Hours'.

Alidor Dolfing geeft de film net dat tikkeltje extra door een meer symbolische en poëtische toer op te gaan. Hier worden angst en contemplatie verenigd in een finale die het liefdeskind zou kunnen zijn van David Lynch en Terrence Malick. Tussendoor krijgen we scènes te zien van de roekeloze en feestende jongeren op het festival, waarbij vooral een bizarre driehoeksrelatie tussen Flament en zijn beste vriend Kiwi en de wulpse Polly uitgespeeld wordt. Deze scènes voelen soms helaas wat misplaatst aan, omdat ze vrij artificieel overkomen. Anderzijds dragen ze wel bij tot het portret dat de makers willen schetsen van een onbezonnen jeugd.

Kan dit hele verhaal uiteindelijk niet gezien worden als een allegorie voor de innerlijke turbulentie van de pubertijd, waarbij vooral vriendschap datgene is dat ons overeind houdt?

 

Jeroen Van Rossem
 
Remise
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Deben Van Dam | Cast: , , , , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis:

De Weg Van Alle Vlees - grote winnaar IKL” is de titel van een kijkwaardig marktkramersfilmpje van Kortfilm.be. Deben van Dams afstudeerfilm won in 2013 met de vingers in de neus elke mogelijke prijs op het Leuvense kortfilmfestival. De regisseur vertelt er in dit tweede filmpje meer over vanop het Film Fest Gent, waar hij ook nog eens de publiekprijs meekaapte.

Met de VAF-wildcard die hij kreeg voor 'De Weg Van Alle Vlees' maakte Van Dam nu 'Remise', een korte film waarin zowel beeld als muziek opnieuw instant charmeren. Verrassend anders is de vertelling, die het hier meer zoekt in flarden en impressies. De intense verhoudingen tussen een vijftal goed gecaste mannen krijgen nauwelijks achtergrond, dus moet je als kijker heel veel zelf invullen. De donkere plot rond meerdere mank lopende vader-zoon relaties wordt daarnaast al eens onderbroken door een vreemd getimede grap. Zoals de sukkelseks al eens wordt onderbroken door het kreunen van de foute naam.

Chef camera Wim Vanswijgenhoven sluiert een grijze gravitas over de karakterkop van Tibo Vandenborre ('Drôle d'oiseau', 'Rundskop'). Daar komt soms bloed bij kijken: zijn personage Luc ‘de muur’ Moulin is Belgisch kampioen schaakboksen. Wat een sport! Geïnspireerd op de fantasie van comic book-genie Enki Bilal werd de eerste officiële wedstrijd uitgevochten in Berlijn, in 2003. Tussen het vuistslagen uitdelen door zetten de kampers een koptelefoon op en spelen midden de ring een spelletje schaak.

Die originele setting levert natuurlijk bevreemdende beelden op, die zinderen van sfeer. Met daarbovenop de fantastische muziek van Simon Lenski (DAAU) krijg je al snel een sterke film. Al bleven wij inhoudelijk toch nog wat op onze honger zitten. 'Remise' lijkt wel een voorstudie voor een langspeelfilm, met een verhaal zonder veel vlees aan de botten.

Toch zitten wij voor een lange versie zonder enige twijfel in de zaal. Want niet alleen de vibe, ook sommige scènes in Van Dams nieuwste film doen likkebaarden. Zo worstelt Luc Moulin niet alleen met zijn trainer, zijn zoon, zijn vader en in de ring, maar ook met een extra antagonist. Dat vreemde personage wordt op zijn Scorseses geïntroduceerd, met vloeiend dreigende camera en een lekker bekkende voice-over. Onmiskenbaar pure filmfun, die smaakt naar meer.

Jan Sulmont
 
Le bleu blanc rouge de mes cheveux
rating

Duur: 22 min. | Land: | Regie: Josza Anjembe | Cast: , | Scenarist: | Productiehuis:

Haar mooie afro-coupe is Seyna haar trots. Net zo trots is ze op Frankrijk: het land waar ze geboren en getogen is, waarvan ze alle historische quizvragen zonder moeite kan beantwoorden.

Seyna studeert af met onderscheiding en daar heeft ze een reden voor. Met haar baccalaureat op zak kan ze eindelijk de Franse nationaliteit verkrijgen, iets waar ze reikhalzend naar uitkijkt. In haar liefdevolle gezin wordt haar diploma met trots onthaald, maar wanneer Seyna haar plannen wil realiseren, stuit ze op verzet uit onverwachte hoek. Niet alleen binnen haar gezin ontstaan er spanningen, Seyna moet ook nog eens de regels van de Franse bureaucratie doorstaan. Past haar Afrikaanse coupe wel bij de Franse nationaliteit?

De documentairemaakster Josza Anjembe heeft zich voor haar eerste fictiefilm deels gebaseerd op haar eigen ervaringen. Het scenario is voorzichtig opgebouwd waardoor we voldoende tijd krijgen om Seyna haar leefwereld en de achtergrond van haar vader goed te leren kennen.

De geloofwaardigheid en grootste kracht van deze film is zonder twijfel te danken aan de acteerprestaties van Grace Seri: met een bijzondere naturel schakelt de actrice afwisseld tussen een eerlijke kwetsbaarheid en een straf zelfbewustzijn. Dochter, zus, vriendin, schoolgenoot: ze vervult alle rollen met verve. Een opvallende prestatie van de jonge actrice.

'Le bleu blanc rouge de mes cheveux' is een erg actuele kortfilm die de bureaucratie aan de kaak stelt en ook generatieverschillen binnen gezinnen met een migratieverleden blootlegt. Een mooi uitgewerkte film die terecht al op heel wat filmfestivals prijzen in de wacht sleepte.

Liza Brandt
 
Les Îles
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Yann Gonzalez | Cast: , , , , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

Een soort van bezwerend, extatisch magnetisme is wat de personages uit 'Les îles' verbindt, en wat ons als kijker met hen meetrekt.

Verschillende personages worden in steeds schilderachtige decors opgevoerd: een tantrisch koppel dat wordt verstoord – en vervolgens vervoegd – door/met een verminkt wezen in een botanische kamer blijkt een toneelstuk waar Nassim & de blonde Simone naar kijken. Na afloop gaan zij zowel lichamelijk als geestelijk in elkaar op in een ‘louche bosje’, wat dan weer dient als schouwspel voor de tientallen verdoken voyeurs – ‘wolven’ – die meegenieten. Waartussen een eveneens blond meisje met dictafoon zich ontpopt tot een ‘écouteur’ van die voyeurs.

Een minutieus geënsceneerde film over verlangen, vlees, liefde.

De camera draait rondom en tussen alles heen, volgt op een erg glijdende manier en springt dan over naar een ander personage, dat op zijn/haar beurt dan weer wordt gevolgd tot een volgende setting.

De teksten zijn minimaal maar romantisch, het geluid eveneens minimaal maar geslaagd overheersend – van klassiek tot computersounds.  De beelden op hun beurt doen enerzijds denken aan jaren 70-soft porn (langzame fades tussen scènes), anderzijds aan cheesy jarenvijftigfilms (de vignettes vol romantiek). Dat alles met de nodige toets Lynchiaanse mystiek; zoals de blonde vrouwen, rode lippen, vervreemdende muziek, torenkamers & dreiging.

'Les îles' is door dat alles een minutieus geënsceneerde film over verlangen, vlees, liefde. Terecht de grote winnaar van de Queer Palm in Cannes dit jaar - én de grote prijs op het Vila do Conde International Short Film Festival.

Gonzalez ('By the kiss', 'Les rencontres d'après minuit') timmert intussen verder aan zijn filmoeuvre: zijn tweede langspeelfilm zit nu in postproductie. De release van 'Un couteau dans le coeur' staat gepland voor 2018, met alvast een veelbelovend vooruitzicht, want Vanessa Paradis belichaamt er de rol van een Parijse pornofilmproducer.

Sarah Skoric
 
Al was het maar voor even
rating

Duur: 30 min. | Land: | Regie: Sophie Kurpershoek | Cast: , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Een reeks kleurrijke vlaggen die op een ruw, winderig stukje kust zorgvuldig aan elkaar worden gebonden door een jonge twintiger: met dit intrigerend beeld begint Sophie Kurpershoeks KASK-afstudeerwerk 'Al was het maar voor even'.

De jonge vrouw heet Astrid. Ze lijkt een kluizenaarsleven te leiden op deze prachtige verlaten plek, temidden de natuur en los van de tijd. Slapen doet ze in haar auto, overdag houdt ze zich bezig met land art.

Rustige beelden in warme kleuren, met dank aan director of photography Xavier Van D’huynslager, laten de kijker zich meteen aanpassen aan het trage tempo en de eenzaamheid waarin de jonge kunstenares leeft. Tot ze Emily ontmoet, die toevallig in de buurt is voor een niet nader genoemd wetenschappelijk project.

Op het eerste zicht zijn de twee meisjes heel verschillend: Belgisch en Nederlands, kunstenares en onderzoeker. Toch klikt het meteen en zien we ze al snel met elkaar dollen in een paar geestige scènes. Emily is voor Astrid echter ook een element van de ‘echte wereld’ die ze ontvlucht is. “Ik wil alles, maar ik kan niets.” Met een antwoord dat van de dialoog bijna een gedicht maakt, bevestigt Emily de kloof die tussen hen twee bestaat.

Hierna verliest de film voor het eerst wat aan kracht. De abrupte verandering contrasteert met de zorgeloosheid van de eerste twintig minuten. Deze kanteling in tempo, in combinatie met de vrij lange tijdsduur van de hele film, zorgen ervoor dat het als kijker niet makkelijk is om je aandacht niet te laten verslappen.

Een halfuur heerlijke slow coming-of-age-cinema, met een vleugje 'La vie d’Adèle', is deze film echter wel. Over liefhebben & vrijen, maar ook over eenzaamheid en uit elkaar groeien. Met open, oprecht acteerwerk door Charlotte De Bruyne ('Little black spiders') & Sallie Harmsen en een erg sterke cinematografie die doet verlangen naar zwoele, zorgeloze zomerdagen.

Jana Dejonghe
 
Saint Hubert
rating

Duur: 22 min. | Land: | Regie: Jules Comes | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis:

In één van de openingsshots van Jules Comes’'Saint Hubert' vliegt een imposante roofvogel in slow motion door een Ardens woud op het bombastische gedreun van Oostenrijks componist Franz von Suppé. De toon is gezet.

Het is echter maar één van de vele beelden in deze eclatante openingsscène, die oogt als een dynamisch fresco waarin de sacrale én macabere eigenschappen van Moeder Natuur op een oogstrelende wijze worden tentoongespreid. Een kleine tor schuifelt traag over schors, een nest everzwijnen slurpt van een kabbelend beekje en… Wim Opbrouck kuiert op zijn doodse gemak door de varens. Even later staat hij met zijn laarzen in een stroompje en maakt hij in zijn schrift aantekeningen over het gebladerte van zijn bos.

Zíjn bos, want Comes castte de struise rasacteur als beschermengel van de natuur; een moderne reïncarnatie/interpretatie van de titulaire patroonheilige. Volgens de legende ging deze Hubert(us) op Goede Vrijdag jagen – not done, natuurlijk - toen hij plots oog in oog kwam te staan met een hert met een lichtgevend kruis tussen het gewei. Hij bekeerde zich prompt tot het Christendom.

Stilistische gewelduitbarstingen in een sfeervolle thriller.

LUCA-alumnus Comes gaf zichzelf gelukkig de vrijheid om deze eeuwenoude parabel te bewerken naar een eigentijds wraakverhaal over de clash tussen de moderne wereld – gekenmerkt door zijn arrogantie, onbegrip en onkunde – en de natuur.

Het plot is simpel: wanneer een federaal Belgisch politiekorps tijdens een speurtocht de bossen in de Belgische Oostkantons uitkamt, stoten ze al snel op een ietwat weerspannige boswachter. De verwaande politiecommissaris (een sterke Wouter Hendrickx) heeft echter maar weinig geduld voor de groezelige man. Al snel escaleert het conflict.

Wat meteen opvalt is dat de regisseur deze confrontatie tussen de twee tegenpolen voornamelijk aanwendt om via stilistische gewelduitbarstingen de oude legende om te kneden tot een sfeervolle thriller, terwijl de onderliggende thematiek op de achtergrond wordt geschoven ten voordele van vooral indrukwekkende visuals. Credit where credit’s due: director of photography Grimm Vandekerckhove ('Perfect Darkness', 'Guest', 'Copain') - één van de interessantste cinematografen in het Vlaamse kortfilmcircuit - laat zich wederom opvallen. Zijn talent wordt bovendien extra in de verf gezet door Comes’ keuze om vorm resoluut boven inhoud te plaatsen.

De kijker die op zoek is naar psychologische diepgang en narratieve gelaagdheid is eraan voor de moeite. In een interview met Humo haalde de regisseur al lachend Rambo aan als inspiratiebron en dat is te merken. De film ontaardt namelijk in een reeks excessieve vuurgevechten – steeds gedraaid in fetisjistische slow motion – bijgestaan door luide en dramatische klassieke muziek. Een lust voor het oog dus, maar helaas ontsiert deze overdaad ook de kracht van het einde. De kortfilm voelt bijgevolg een tikkeltje te veel als een stijloefening aan. Tijdens de eindgeneriek kan je dan ook niet anders dan jezelf afvragen wat de talentvolle regisseur en zijn team zouden doen met een scenario dat durft te graven.

Niettemin verveelt 'Saint Hubert' geen seconde en weet Comes precies wat hij wil: een sensationele rit van begin tot einde die overloopt van de visuele pracht en een broeierige, onderhuidse spanning. De film werd bovendien reeds geselecteerd voor verschillende festivals in het buitenland (o.a. Leeds, Warschau, Bratislava). Iets zegt ons dat deze boze boswachter nog niet is uitgeraasd.
 

Michiel Philippaerts

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS