Green Screen Gringo
rating

Duur: 16 min. | Land: | Regie: Douwe Dijkstra | Cast: | Scenarist:

Sommige mensen houden zichzelf graag een spiegel voor. Zo ook videokunstenaar Douwe Dijkstra, al houdt hij zich in zijn nieuwe film eerder een doek voor - in de vorm van mobiele green screen (of green key) waarop beelden geprojecteerd worden en waarachter hij verstopt staat. U weet wel, zo’n groene (of blauwe) schermen zoals weermannen- en vrouwen gebruiken en waar achteraf dan de weerkaarten op geprojecteerd worden.

In het experimentele 'Green Screen Gringo' dus geen weerkaarten, maar wel alledaagse taferelen uit São Paolo en omstreken, waarin Dijkstra vanuit een afstandelijke/objectievere positie reflecties maakt op een hedendaags Brazilië.

Mensen worden gevraagd iets voor het scherm te doen, dus belt een man zijn vrouw (‘Teresa! Niet ophangen’) en probeert het concept telefonisch uit te leggen (dat er iemand is die wilt dat hij een conversatie voert voor een scherm). Bewegende beelden van straten en bergen worden dan weer gemonteerd op het scherm achter een loopbandloper in een ietwat aftandse fitnesszaal. Watervallen op dakterrassen, de golven van de zee achter een vrouw aan een drukke straat, beelden van een transseksuele vrouw in een klassiek museum. Eerst worden de beelden gedraaid of verzameld, daarna weer geprojecteerd in andere situaties.

De film reflecteert zo niet enkel over de Braziliaanse maatschappij, maar ook over het concept van (de maakbare) film.

Even meta als 'Voor Film' (Dijkstra’s eerdere kortfilm), want ook hier doorprikt Dijkstra de idee van ‘film als vierde muur’. De collages die hij maakt van zijn personages en taferelen worden steeds absurder; het zijn vaak die personages zelf die schakelen tussen muziek (via een keyboard of straat-dj-set), tekst en beeld. De film reflecteert zo niet enkel over de Braziliaanse maatschappij, maar ook over het concept van (de maakbare) film.

De analogieën en – vooral – botsingen tussen de beelden op de green screen en wat er rondom heen gebeurt, maakt van 'Green Screen Gringo' een beetje een DIY/hedendaagse en meer postmoderne versie van de (vooral aan Sergei Eisenstein toegeschreven) Russische dialectische of botsende montage. En: het resultaat is bijzonder goed.

'Green Screen Gringo' is een ongeëvenaard intellectueel staaltje straatpoëzie/-fotografie/-documentaire in zijn meest beeldende vorm, dat op geen enkel punt verveelt en waarvan je hoopt dat er eigenlijk geen einde aankomt.  

Sarah Skoric
 
Lichting 2017: Sint-Lukas

Verslag
Alle masterfilms van Sint-Lukas Brussel van het schooljaar 2016-2017 besproken.

 

Kortfilm.be-redactie

 
Holebifilmfestival 2017

Niels Putman

 

 
"Wat betekent het om vrouw te zijn?"

Een gesprek met Heleen Declercq, die met haar RITCS-masterfilm 'Girlhood' het begrip 'vrouwelijkheid' onder de loep nam.

 

Ellen Van Hoegaerden

 
Razor Reel Flanders Film Festival 2017

Jeroen Van Rossem

 

 

Razor Reel Film Festival 2017

Liefhebbers van cultfilms en het betere genrewerk weten al jaar en dag dat zij tussen de krokusvakantie en de paasvakantie best afzakken naar hartje Brussel voor Offscreen en het BIFFF.  Maar eind oktober is de periode bij uitstek om te griezelen uiteraard. Razor Reel nodigt je daarom graag uit om samen met hen te komen sidderen en beven, of gewoonweg goede films binnen het fantastische genre ontdekken, in het St. Lodewijkscollege te Brugge en dit van 26 tot en met 31 oktober. Het festival viert bovendien dit jaar haar 10de verjaardag, dus er zal zelfs feestvreugde in de lucht hangen!

 

Het festival opent met de nieuwste film van Yorgos Lathimos, The Killing of a Sacred Deer, een gitzwarte en bevreemdende komedie zoals we die gewoon zijn van de regisseur. Fast forward naar Halloween, want dan kan je Thelma, de nieuwe film van Joachim Trier, ontdekken. Deze bovennatuurlijke horrorfilm is trouwens de Oscarinzending voor Noorwegen. Beide films waren recent ook te bewonderen op het Filmfestival van Gent.

 

Young blood

Elk festival heeft uiteraard ook een competitie en voor Razor Reel is dit voor de langspelers de Young Blood competitie. De pijlen worden gericht op nieuw en opkomend talent van over heel de wereld. Dit jaar zijn Zuid-Korea (A Day), Thailand (Bad Genius), Brazilië (Friendly Beast), Hongarije (Kút), Spanje (Black Hollow Cage) en Turkije (Housewife) vertegenwoordigd. Vooral Well van Attila Gigor lijkt ons op het lijf geschreven, want de Hongaarse titel van de film is Kút. De regisseur zal trouwens aanwezig zijn op het festival. Verder zijn we ook benieuwd naar Housewife (foto), de tweede langspeler van Can Evrenol die ons in 2015 wist te bezweren met het stijlvolle Baskin.

 

Van B tot Z

Maar er staat natuurlijk heel wat meer lekkers op het programma. Zo is het uitkijken geblazen naar het Australische Hounds of Love. Dit langspeeldebuut van regisseur Ben Young wist al heel wat commotie los te weken sinds zijn première op het filmfestival van Venetië. Op de slotdag kan je ook een bijzondere coming-of-age verhaal ontdekken met het Britse The Book of Birdy. Voor liefhebbers van gestoorde actiefilms is er Mayhem (foto), de nieuwste film van Everly-regisseur Joe Lynch, die omschreven wordt als Office Space meets Battle Royale.

 

Verder zijn er uiteraard ook de verplichte middernachtvertoningen, met klinkende namen als It Came from the Desert en Attack of the Adult Babies.

 

Old is cool

Voor zij die het liever wat ouder hebben, heeft het festival ook wat klassiekers voor je klaarstaan. Zo kan je er de oerklassieker Psycho van Alfred Hitchcock herontdekken op het grote scherm. Voor de die hards is er voorafgaand ook een vertoning van de documentaire 78/52 over de befaamde douchescène.

 

Verder eert het festival ook de legendarische horrorregisseur George A. Romero die ons eerder dit jaar spijtig genoeg verliet. Naast een lezing over het werk van Romero, vertoont het festival twee van zijn klassiekers: de zombiefilms Day of the Dead en The Crazies.

 

Focus op thuisland

Twee andere cultklassiekers die te (her)ontdekken zijn op het festival zijn Malpertuis en The Antwerp Killer, beide van Belgische makelij. Zij die meer willen te weten komen over de geschiedenis van de Vlaamse horrorfilm kunnen eveneens naar de vertoning van Forgotten Scares van Steve De Roover, eerder ook al te zien op het BIFFF 2017.

 

Verder staat er met de Belgisch-Franse co-productie Zombillénium ook een meer recente film op het programma. Deze animatiefilm is gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van Arthur De Pins, tevens co-regisseur van de film.

 

Zoals je ziet, valt er heel wat te zien op het festival. Het volledige overzicht en alle praktische details zijn beschikbaar op https://rrfff.be. Zij die meer info willen rond de vertoonde kortfilms op het festival, kunnen terecht op onze zustersite kortfilm.be.

 

Veel gruwelgenot!

 

 
Poor Kids
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Michiel Dhont | Cast: , , | Scenarist: | Producent: , | Productiehuis: | Filmschool: KASK

Michiel Dhont levert met 'Poor Kids' een typisch KASK-afstudeerwerk af. Qua thematiek en beeld ontleent Dhont de dramatiek die we eerder al in andere afstudeerwerken zagen (en blijven zien): dicht op de huid gefilmd, meermaals donkere beelden in meer afgesloten ruimtes, vele stiltes en een iet of wat getroebleerde tiener/jong-adolescent in een soort van crisis. Is die crisis niet de ontluiking van zijn/haar seksualiteit, of een moeilijke familiesituatie - dan is het de volledige afwezigheid van die familie – zoals in 'Poor Kids'.

Hoofdpersonage Max brengt zijn dagen immers door in een internaat voor schipperskinderen en kinderen zonder vaste thuissituatie. Wanneer de school leegloopt tijdens de vakantie, en vele kinderen door hun ouders opgepikt worden, blijft hij met een select groepje achter. Veel verveling, dus de tieners (twintigers) vullen hun tijd met telefoongrapjes uithalen en dagdromen op een roeibootje - maar ook met vriendschap en liefde. Een mooie kostschoolsetting voor deze korte coming-of-age.

Van de knap georkestreerde beginscène (gemonteerd op klassieke muziek) waarin de hoofdpersonages haast ritueel ontlading zoeken of afscheid nemen van iemand (een vierde vriend die door zijn vader wordt opgepikt) of iets (een schooljaar) tot de liefdevolle boyfight in het roeibootje…

De pas afgestudeerde Tijmen Govaerts als Max, maar evengoed Felix Meyer ('Cadet', 'Copain') en Aiko Vanparys geven zichzelf voluit en tegelijk ingetogen. Het zit hem meer in die stiltes en blikken, dan in sommige scènes die net dat tikkeltje te voorspelbaar zijn. Al vanaf het begin is duidelijk dat de vriendschap tussen hen drie goed zit, dus een keer op keer bevestiging daarvan is wat overbodig.

'Poor Kids' was goed voor een derde plaats op de uitreiking van de Publieksprijs op Film Fest Gent én kreeg een speciale vermelding van de jury. Het leverde Michiel Dhont een VAF Wildcard Fictie ter waarde van €60 000,- op en een Prijs voor Beste Debuut op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

Sarah Skoric
 
Filem'On - Internationaal Filmfestival voor Jong Publiek 2017

Niels Putman

 

 
Sons of No One
rating

Duur: 21 min. | Land: | Regie: Hans Vannetelbosch | Cast: , , | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: St Lukas

Justice, een gëinterneerde in een instelling voor jonge delinquenten, valt één van de bewakers aan. Opvoedster Eva twijfelt echter aan het verhaal van haar collega. Een klein incident, waarna zich een studie ontwikkelt over de machtsverhoudingen binnen de micromaatchappij die de instelling vormt.

Met zijn LUCA-afstudeerwerk 'Sons of No One' is Hans Vannetelbosch niet aan zijn proefstuk toe. Hij werkte in zijn vorige films 'Patience' en 'Penitence' reeds samen met acteurs Nora Alberdi Perez, Marcel Gonzalez en Jacqueline Ghaye. De gehele cast lijkt zich dan ook serieus op haar gemak te voelen voor de camera. Ook director of photography Lino De Koninck is een oudgediende binnen Vannetelbosch’ crew en levert puik werk met handheld-camerabeelden die passen binnen het realisme dat de regisseur opzoekt in zijn film.

Vannetelbosch snijdt verschillende thema’s aan en vraagt de kijker deze onderzoekend te benaderen; pestgedrag, machtsmisbruik, hiërarchische structuren, intimidatie, racisme… passeren allemaal in verschillende gradaties de revue. De speelbal hiertussen is de stilzwijgende Justice, naast wiens symbolische naam je moeilijk kan kijken.

Wat er precies gebeurd is tussen Justice en Marcel (de bewaker): daar heeft Eva het gissen naar. Als kijker krijg je die confrontatie echter wél te zien in de openingsscène van de film, waardoor je niet door Eva’s ogen naar de situatie kijkt, maar eerder van bovenaf. 'Sons of No One' schommelt op die manier een beetje tussen drama en allegorie.

De personages hebben elk hun functie in het verhaal dat hen niet als loutere subjecten ziet, maar vooral de onderlinge interacties probeert te onderzoeken. Sterk en vooral subtiel acteerwerk vermijdt echter dat ze tot stock characters verworden. Vannetelbosch toont ook heel gewone situaties (het basketten, gesprekken tijdens de lunch), die hij gebruikt om de dynamiek tussen begeleiders en geïnterneerden te verstevigen.

Het idee voor 'Sons of No One' ontstond bij een bezoek van Vannetelbosch aan een jeugdinstelling, die onlangs omgevormd was van een federale instelling naar een gemeentelijke, waardoor er geen bewakers meer werkten. Dit bleek een goede beslissing te zijn: door het wegvallen van die machtspositie konden begeleiders en geïnterneerden makkelijker met elkaar omgaan. Het nogal abrupte einde doet wat vreemd aan, maar past ook wel bij de rest van de film, waarbij de spanning tussen zien en niet zien aan de basis ligt. De regisseur levert daarmee een erg volwassen, interessante en straffe film af.

Jana Dejonghe
 
Serenitas
rating

Duur: 09 min. | Land: | Regie: Jef Dehouse | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: RITCS

Hoewel animatiefilm door het grote publiek vaak nog gereduceerd wordt tot het hokje van de feel-good familiefilms à la Disney & Pixar, zijn er gelukkig ook genoeg die de intrinsieke kracht van het genre kennen én gebruiken.

Zo is er Jef Dehouses RITCS-afstudeerfilm 'Serenitas', waarin we kennismaken met een geïsoleerde pater die volledig opgesloten zit in zijn geloof en langzaamaan breekt onder de druk ervan. Om dit weer te geven maakt Dehouse magna cum laude gebruik van de conventies van een klassiek genre: het (psychologische) horrorverhaal.

Stilte versus plots geluidgeweld, het schokkerige effect van net iets te weinig frames per seconde, hoge maar lege ruimtes, sterke contrasten tussen donker en licht: het zijn elementen die allemaal bijdragen tot dat unheimlich gevoel dat de kern van het gothic horrorverhaal vormt. Voeg daaraan toe: de figuur van de Doppelgänger, een inventieve beeldregie en verontrustende montage en je komt uit bij een film waar heel wat in uit te diepen valt.

De trip downhill van ons hoofdpersonage is gestructureerd volgens drie van de favoriete woorden van menig religie: Paradise – Fall – Redemption. Alles wat we te zien krijgen is gefilterd door de monnik die zijn grip dreigt te verliezen: het maakt niet uit of alles 'echt' gebeurt, maar des te meer hoe hij (dis)functioneert.

Jef Dehouses film is tegelijk heel klassiek & brandend actueel. De regisseur kent het genre dat hij hier hanteert door en door; vrolijk tast hij ervan de grenzen af. Dat geeft deze animatieprent, waarvan het thema dan wel niet bijster origineel is, voldoende basis om een op zichzelf staand geheel te vormen.

Jana Dejonghe

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS