Kort Applaus: KASKRITCS, deel 2

Cinema RITCS, KASK Cinema & Kortfilm.be bundelen hun krachten voor een avondvullend kortfilmprogramma. Een mix van studentenfilms van beide...
18/12/2019
Een mix studentenfilms van KASK- en RITCS-studenten/alumni.

Kort Applaus: KASKRITCS, deel 1

KASK Cinema, Cinema RITCS & Kortfilm.be bundelen hun krachten voor een avondvullend kortfilmprogramma. Een mix van studentenfilms van beide...
11/12/2019
Een mix studentenfilms van KASK- en RITCS-studenten/alumni.
 
Tom Van Avermaet werkt aan 'Hearts of Stone' met Noomi Rapace & Jessica Barden

Nieuws
Acht jaar na het Oscargenomineerde 'Dood van een Schaduw' werkt Tom Van Avermaet aan een opvolger!

 

Niels Putman

Kortfilm.be-avond 2019

Nu Kortfilmfestival Leuven haar 25e verjaardag viert , houdt ook Kortfilm.be voor het dertiende jaar op een rij een traditie in stand: op...
06/12/2019
Een best-of van het volledige Kortfilmfestival Leuven.

Speel mee en win een duoticket voor de Kortfilm.be-avond tijdens Kortfilmfestival Leuven 2019! Afspraak op 6 december om 20u in STUK, Leuven. Ten laatste op 2 december hoor je van ons of je hebt gewonnen.

 
Porno miseria: het begin van een einde?

Essay
De onlangs overleden Colombiaanse filmlegende Luis Ospina introduceerde de term "porno miseria", en uitte in de korte mockumentary 'The Vampires of...

 

Bo Alfaro Decreton

 
Désirée
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Victoria Jadot | Cast: , | Scenarist: | Producent: | Filmschool: IAD

Desirée. Het is de naam van het hoofdpersonage, een verlegen tienermeisje, dat we tijdens één jeugdige avond vol goedkope alcohol en dronken tieners volgen, wanneer ze samen met haar stoere vriendin Alexia naar een lokale fuif gaat. Al had ze evengoed Lolita kunnen heten, want haar knap en onschuldig gezicht doet makkelijk enkele hoofden omslaan, waaronder Jo, de jongen die haar ontmaagde.

Dat 'le désir' het hoofdthema van deze film vormt, is dan ook geen toeval. Desirée verlangt naar Jo, en daar komt Alexia (net zoals wij) alles over te weten. Die prille kalverliefde hebben we allemaal wel gekend. Hoewel de schuchtere Desirée niet staat te popelen haar intiem moment met Jo openbaar te verkondigen, wrikt de welbespraakte Alexia toch enkele dingen los door middel van het magische middel dat Eristof wordt genoemd. Hun gesprek vormt dan ook het begin van Desirée’s graduele ontmaagding, weliswaar niet op fysiek niveau. Al snel leert ze dat de rooskleurige wolk waarop ze lijkt te zweven, wel eens in een regenbui kan omslaan.

Jabot kiest in haar visuele taal radicaal voor Desirée. Het grootste deel van haar film bestaat uit close-ups van het hoofdpersonage, zelfs wanneer de actie elders plaatsvindt. Wat er rondom Desirée gebeurt, lijkt haast onbelangrijk. Enkel haar perceptie doet er toe. Het is een gedurfde keuze, die getuigt van een maturiteit die weinig terug te vinden valt bij jonge filmmakers. De sterke acteerprestatie van Mélusine Loveniers komt hierdoor des te meer tot zijn recht.

Jabot weet duidelijk hoe ze met jongeren moet omgaan. Met natuurlijke dialogen schetst ze een waarachtig beeld van jongeren in herkenbare situaties. Wanneer de film zich verder ontwikkelt en Desirée gedwongen wordt haar roze bril af te zetten, ziet haar wereld er plots erg dreigend uit. Naast het zorgeloze feestvieren deinst Jabot duidelijk niet terug voor de grimmige waarheid waarmee tieners nu eenmaal in contact komen.

Desirée’ is een intiem portret van de delicate dynamieken die bestaan tussen tieners en hun eerste aanrakingen met liefde, vriendschap maar ook verraad en bedrog. De film resoneert invloeden van Kechiche’s ‘La Vie d’Adèle’ (2013) en ‘Mektoub’ (2017 & 2019), maar ook de nogal clichématige invloeden van klassiekere Amerikaanse coming-of-age films zijn helaas niet geheel weg te denken. Daardoor lijdt het verhaal aan een zekere voorspelbaarheid, die de vaart van de film wat ondermijnt. Het einde laat ons hierdoor met een kleine honger achter.

Matthias De Bondt
 
Memphis
rating

Duur: 15 min. | Land: | Regie: Uwamungu Cornelis | Cast: | Scenarist: | Filmschool: St Lukas

Wie Memphis hoort, haalt zich bijna meteen een flamboyant heupwiegende en kuifdragende legende voor de geest. In deze gelijknamige kortfilm lijkt ook het hoofdpersonage Walter (Peter Gorissen) volledig verknocht aan popicoon Elvis Presley. Het is Walters fuel om na zesentwintig jaar eindelijk richting “zijn Memphis” te trekken.

Zijn compagnon de route richting deze persoonlijke apotheose? Het alombekende glitterwitte (replica)pak van de King, in de koffer van zijn toepasselijk vintage wagen. Hangt ook onverbeten op zijn gezicht af te lezen: een overspannen blik die een zekere zenuwachtigheid, en opwinding verraadt. Een rechte lijn richting Memphis wordt het echter niet, wanneer de verloren vader eerst nog een pitstop maakt bij dochter Dorien (Eline Cuppens).

Tijdens deze lang uitgestelde reünie zijn het spanning en ongemak die overheersen: geen innige knuffel, noch een traan. Een emotionele band ontbreekt duidelijk, en veel komt er dan ook niet uit Walters mond. Het mentale geschuifel bij het weerzien is veruit het meest interessante stuk aan deze kortfilm. Plots dringt de werkelijkheid van papa Presley’s langdurige afwezigheid pas helemaal door – “Ik ben niet meer nodig.” De nachtmerrie van iedere ouder, zo lijkt ons. En dan horen we de woorden van wijlen Luc De Vos even binnensijpelen: “Alleen Elvis blijft bestaan.” Dus trekt Walter maar verder richting zijn doel.

Er is net te weinig emotionele spanning te vinden tijdens ‘Memphis’, wat ons eigenlijk té zeer doet gissen naar wat er precies gebeurd is. De geserveerde sushi buiten beschouwing gelaten, had het voor ons allemaal toch nog iets rauwer gemogen. Wat zou jij doen als je (redelijk onfris uitziende) vader onverwacht aan je deur staat na 26 jaar? Het blitzbezoek voelt dan ook iets te bliss: er zit méér in het verhaal dan wat we nu voorgeschoteld kregen.

Vooral de cinematografie van Maxime Lahousse verdient nog een vermelding. De donkere scènes tijdens vader-dochtertijd werken vreemd genoeg verlichtend – goed om de onrust van het verleden subtiel in te verbergen – en staan in contrast met de zonovergoten scènes wanneer Walter verder richting "zijn verlichting" trekt.

Voor Mungu Cornelis is het zijn regiedebuut als LUCA-student, maar een onbekende in de film- en theaterwereld is de acteur en cabaretier allesbehalve. Zo kan je hem kennen van tv-reeksen ‘En toen kwam ons ma binnen’ en ‘Super8’. Daaraan voegt hij dus een meer dan behoorlijke verdienste als regisseur toe met deze ‘Memphis’. We voelen dat hij vooral nog méér kan.

Ellen Van Hoegaerden
 
Wildernis
rating

Duur: 18 min. | Land: | Regie: Benjamin Sprengers | Cast: , | Scenarist: | Producent:

Na een mentaal, en bijgevolg professioneel, hiaat keert een verpleegster terug naar de werkvloer. Haar nieuwe omgeving is echter een beetje atypisch – en “niet zoals bij het UZ, zoals je kunt zien” – maar oogt in vele opzichten wel herkenbaar medisch genoeg. Ondanks dat het omgeven is door een wilde natuur.

Qua setting zet ‘Wildernis’ alvast goed atmosferisch in. De locatie is een beetje verstopt maar niet volledig afgelegen – het had evengoed een Scientology-kerk of een post-apocalyptische zombie hide-outplek kunnen zijn. Wanneer de eerste patiënt arriveert, een man die al jaren kampt met depressie en verslaving, introduceert dat de hamvraag van deze mysterieuze kortfilm: wie zorgt nu eigenlijk voor wie?

De film opent met het geluid van een boor die door merg en been (en brein) snijdt. Een metafoor voor het doorploeteren van de ‘wildernis aan gedachten’ in het hoofd van verpleegster Veerle? Zij verlangt er namelijk naar weer verder te kunnen, verlost van de gedachten die haar psychische baisse veroorzaken. Inge Paulussen is daarbij opnieuw fantastisch gecast. “Ons moeke” uit de VTM-hit ‘Clan’ weet perfect haar jolige krullen te combineren met een subtiel onzekere houding die haar innerlijke strijd weergeeft.

Het gaat dus niet zo goed met de vervallen verpleegster, zoveel is duidelijk. Gradueel begin je je dan ook de vraag te stellen wie nu werkelijk de patiënt is in dit scenario. Bruno Vanden Broecke speelt een sympathieke neurochirurg, die een goede balans vindt tussen de nodige afstandelijkheid en de warmte van iemand die inzet op een goede patient-centered-care.

En regisseur-scenarist Benjamin Sprengers? Die bewijst, na ‘Beau Séjour’ en ‘De Patrick’, opnieuw stevig bedeeld te zijn met het talent om een slim scenario te pennen. Het verhaal is perfect opgebouwd, met subtiele hints en een bepaalde donkerte die Sprengers kwijt kan in zijn setting, en Paulussen in haar personage kwijt. De film won dus niet toevallig de prijs voor Beste Scenario én Beste Kortfilm op het afgelopen Filmfestival Oostende.

‘Wildernis’ verstrengelt twee genezingsprocessen die simultaan voortschrijden naar een betere toekomst, waarin het lijkt alsof er niets gebeurd is. De film klopt daardoor op alle vlak.

Ellen Van Hoegaerden
 
Dulce
rating

Duur: 10 min. | Land: | Regie: Angello Faccini, Guille Isa | Scenarist: , | Producent: , ,

Nabij de uitmonding van de Iscuandé rivier, ver verwijderd van de Colombiaanse beschaving, leren we de achtjarige Dulce en haar mama Betty kennen. Tussen de mangroven plukken zij elke dag piangua-schelpdieren, een zeldzame delicatesse in Zuid-Amerika.

Door de grootschalige ontbossing van de mangroven, die normaal verwoestende tijen van de zee helpen absorberen, kwamen al enkele naburige dorpen onder water te staan. Het rijzende waterpeil baart Betty zorgen en dus komt ze tot een besluit: de jonge Dulce moet leren zwemmen.

Regisseursduo Guille Isa & Angello Faccini besluiten hier in te pikken. Met een observerende camera registreren ze de kleine, intieme momenten tussen moeder en dochter, afgewisseld met poëtische natuurbeelden van de Colombiaanse jungle. De gestileerde en afgelikte beelden zijn prachtig en doen ons afvragen of ‘Dulce’ wel een documentaire is.

De film dringt gelukkig niets op, maar biedt aan, en geeft ons als kijker de ruimte om samen met Dulce & Betty op pad te gaan, langs de oevers van deze mysterieuze rivier. De barre leefomstandigheden, steeds onderhevig aan de woeste natuur, sijpelen langzaam door. Maar deze beelden maken ook plaats voor kleine momentjes van geluk, zoals wanneer Dulce voor het eerst schelpdiertjes gaat rapen terwijl haar moeder vanop een afstand meekijkt. Isa & Facinni weten zo een mooie balans tussen een poëtisch portret van de Iscuandé en een persoonlijk moeder-dochter verhaal te creëren.

Dat ‘Dulce’ als een soort politiek pamflet bedoeld is, komt op het einde dan ook als een verrassing. Een pancarte schetst vluchtig de situatie: de ontbossing van de Iscuandé-regio zorgt ervoor dat een natuurlijke buffer tegen het stijgende zeeniveau verdwijnt. Dit opgedrongen politiek-beladen einde vloekt jammer genoeg een beetje met de rest van de film, al geeft het de zwemlessen voor Dulce een nog grotere urgentie.

‘Dulce’ ging in première op het online platform Op-Docs van The New York Times, een forum dat plaats biedt voor “opinionated documentaries by independent filmmakers”. De film reisde erna op tal van internationale festivals rond, zoals o.a. Sundance, Toronto, IDFA en ook Film Fest Gent.

Matthias De Bondt
 
Dear Angels
rating

Duur: 09 min. | Land: | Regie: Heleen Declercq, Charlotte De Cort | Cast:

Eindelijk: Tony Kushners theaterklassieker ‘Angels in America’ krijgt een professionele Vlaamse bewerking, zo’n dertig jaar na de première in San Fran. Olympique Dramatique’s Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal zorgen voor die primeur en gaan aan de slag met de urenlange voorstelling over de aidscrisis van de jaren tachtig.

Naar aanleiding van die herwerking maakten Charlotte De Cort en Heleen Declerq een korte documentaire waarin twee generaties LGBTQIA+’ers reflecteren over vroeger en nu. Een soort van uitloper van Xavier Taveirne’s ‘Voor de mannen’ – de reeks die vorig jaar op Canvas te zien was, maar tegelijk ook een vervolg op Declerqs eigen gender-onderzoekend portret ‘Girlhood’.

In ‘Dear Angels’ zijn enkel LGBTQIA+’ers aan het woord, waaronder een transvrouw, een Marokkaanse homo, een biseksueel en een genderfluïde "wannabe-zeemeermin": zo goed als iedere letter uit het brede acroniem lijkt vertegenwoordigd.

Hopelijk is die verscheidenheid straks ook aanwezig op de buhne van het Antwerpse Toneelhuis.

De Cort en Declerq’s documentaire belicht hun “queer” zijn zo aantrekkelijk dat de sfeervolle, 16mm-esthetiek nogal contrasteert met de eerder sombere anekdotes. Veelal teren die, begrijpelijk uiteraard, op wat moeilijk was (of is) voor iedereen die van de norm afwijkt. Minder plaats is er voor de positieve, vrijgevochten keerzijde van de medaille. Liesa van der Aa legt daar gelukkig ook wat dromerige en melancholische deunen onder – het resultaat van een nauwe samenwerking met de acteurs tijdens repetities van de voorstelling.

 

Nog meer contrast: als tegengif voor het trauma van de aidsepidemie, kruipt niet toevallig net Darryl E. Woods (één van de “angels” in deze film, en ook in het stuk) al dansend voorbij. De acteur uit Alabama maakte die donkere periode immers zelf van dichtbij mee. Woods' houdingen vertellen; als een echo van dat haperende feestgedruis waar tijdens de crisis abrupt een einde aan kwam. Die te meedogenloze pauze voor een gemeenschap die pas net haar dansschoenen durfde aan te trekken, blijft ook vandaag nog relevant. Gelukkig danst Woods verder.

De camera van Grégoire Verbeke en Heleen Declerq schuwt haar onderwerpen niet: dicht op de huid, veelal centraal en frontaal in beeld, soms in zwart-wit, dan weer in kleur. Deze dappere “angels” zijn een knappe doorsnede van de queer gemeenschap. Een mooie en passende prelude voor de al even caleidoscopische voorstelling dus hopelijk is die verscheidenheid straks ook aanwezig op de buhne van het Antwerpse Toneelhuis.

Het is de moed waarmee Jaouad, Fran, Mark, Dora, Darryl en Steffi nu praten die tijdens de eindmonoloog resoneert. Ondanks de herinneringen aan pijn en teleurstelling, blijft vooral hun eigenheid overeind. “Enjoy life, go for it, take it. It’s yours. You deserve it. Love yourself,” besluit ‘Dear Angels’.

Bekijk 'Dear Angels' via deze link. De film is een samenwerking tussen VRT, Klara, Toneelhuis & Sabam. 'Dear Angels' is de eerste aflevering in een miniserie rond drie stadstheaters. Via een korte documentaire trekt een jong, startend filmduo het centrale thema van een voorstelling open voor een breder publiek. De voorstelling 'Angels in America' speelt van 7 november tot en met 22 februari, in Toneelhuis en op tournee.

Niels Putman

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS