Queer Shorts

Tijdens het Antwerpse queer festival Strangelove kan je doorgaans zonder problemen je ogen de kost geven. Doe dat vooral op zaterdag 8 juni, want...
08/06/2019
Geen taboe's tijdens de hoogavond van Strangelove, hét queer festival van Antwerpen...

Kortfilmprogramma in Het Bos

De Imagerie-curator en regisseur Eva van Tongeren grijpt eind mei de Antwerpse première van haar kortfilm ‘ Van ver staat het stil ’ aan om een...
23/05/2019 tot 26/05/2019
Het Bos viert feest, en curator Eva van Tongeren viert mee.

Brussels Short Film Festival 2019

Net zoals de voorgaande jaren zit ook de 22e editie van het Brussels Short Film Festival stampvol. Sinds vorig jaar komen de winnaars van de Grand...
25/04/2019 tot 06/05/2019
Keuze te over tijdens het grootste Brusselse kortfilmfeest.
 
Waithood
rating

Duur: 22 min. | Land: | Regie: Louisiana Mees | Cast: , , | Scenarist: | Productiehuis: | Filmschool: KASK

In 'Waithood' volgt Louisiana Mees vijf jonge, Griekse twintigers die op de drempel van volwassenheid staan. Het is niet dat ze niet willen opgroeien, maar de sociaaleconomische situatie van hun land leent zich er niet toe: 44% van de jongeren is immers werkloos. Dus wachten ze en spenderen ze hun tijd in de luxueuze Atheense AirBnb’s die Christos tijdens de winteravonden moet kuisen.

Terwijl hij de bedden opmaakt en de afwas doet dollen Jacques, Viky, Yannis en Maro door de designzetels of plonzen ze in een zwembad. Het is bevreemdend de acteurs als kinderen te zien stoeien in de luxeflats, maar de liminale staat waarin ze gedwongen zijn, laat hen nu eenmaal niet toe die kinderlijke wereld te ontgroeien. Bijgevolg blinken ze uit in hun infantiele gedrag. Wanneer hun spel stilvalt en ze uit hun rollen vallen slaat de uitzichtloze realiteit echter onverbiddelijk toe. Troost vinden ze bij elkaar.

Mees, die het scenario schreef, alsook zelf filmde én monteerde, brengt de jongeren met een opmerkelijke empathie in beeld. Diezelfde solidariteit leeft ook tussen de groepsleden en is vaak zeer vertederend; heel lichamelijk ook. Het saamhorigheidsgevoel wordt bovendien uitmuntend naar het scherm vertaald door een camera die de Griekse lotgenoten dicht op de huid zit tijdens hun crisismomenten, maar hen ook de ruimte geeft om de rijkdom van de Airbnb’s – steeds met romantisch uitzicht op de Atheense skyline – speels te verkennen.

Mees injecteert haar film met een politieke dimensie zonder toe te geven aan woede of verslagenheid.

Het zijn deze scènes van vermaak die een eigenaardige tussentoestand opleveren waarin het publiek nooit zeker is of ze naar authentieke reacties of enscenering kijkt, gezien de acteurs in zekere mate gefictionaliseerde versies van zichzelf vertolken. Zo komt er een hybride generatieportret tot stand dat geduldig zijn tijd neemt om het failliet van Griekenland aan te klagen.

Toch is het mooi om te zien hoe Mees haar film injecteert met een politieke dimensie door middels van poëzie, zonder ooit toe te geven aan woede of verslagenheid. Op uitzondering van de onheilspellende eindsequentie dan, waarin ze niet alleen haar talenten als monteur, maar ook haar filmische durf tentoonspreidt. Toegegeven, die durf komt op het juiste moment en belet dat de film te zeer op één noot blijft steken. Het betreft een schitterende montage die nachtelijke taferelen in de Griekse hoofdstad tot een grimmige wervelwind laat ontspinnen, ondersteund door een donkere basgitaar en een expliciete aanklacht op de klankband. Ondertussen zien we protagonist Jacques zijn keuzes overpeinzen: trekt hij weg uit Griekenland of niet?

Mees’ afstudeerproject eindigt met een mokerslag die haar een plaatsje oplevert tussen de beloftevolle namen die KASK de laatste jaren heeft voortgebracht. We zijn zeer benieuwd hoe deze filmmaker haar filmtaal en -thema’s verder exploreert en verheugd dat een Wildcard haar in deze verkenningstocht zal ondersteunen. Om in het oog te houden!

Michiel Philippaerts
 
Mars, Oman
rating

Duur: 20 min. | Land: | Regie: Vanessa del Campo | Scenarist: | Producent: | Productiehuis: | Filmschool: St Lukas

Kennelijk bestaat er zoiets als analoge astronauten. Dat zijn geen astronauten die enkel mechanisch en niet digitaal werken ofzoiets, maar wel mensen die participeren in gesimuleerde Marsmissies; missies die op aarde worden georganiseerd in een omgeving die erg op Mars lijkt.

Eén zo’n project vond in februari 2018 plaats in de woestijn van Dhofar, Omen, waar zes analoge astronauten vier weken lang leefden zoals ze op een nederzetting op Mars zouden doen. Een test in fysieke uithouding, in materiaal en psychologische beproeving. Dat allemaal kom je niet te weten in 'Mars, Oman' van Vanessa del Campo, dus dat geven we meteen maar mee. Haar film volgt dan wel enkele van die analoge astronauten, maar del Campo houdt netjes in het midden wat er exact gebeurt tijdens zo’n experiment en kruist dit verhaal met bespiegelingen van bedoeïen (nomadische woestijnbewoners), met de verveling van de kinderen, met nieuwsgierige kamelen, met een parallel verhaal over twee meisjes die ruimtewetenschappers lijken.

De beelden van de analoge astronauten zijn mooi en surreëel, maar gelden meer als cement én paradox tussen en met het bedoeïenleven.

Als je de eerste keer kijkt is het ook niet meteen duidelijk of de astronauten bij het filmopzet horen, of werkelijk deel zijn van een wetenschappelijk project. Dat maakt eigenlijk niet uit, want 'Mars, Oman' is “een creatieve documentaire”, zo bestempelt del Campo haar film. De korte docu is niet enkel creatief maar tegelijk ook heerlijk statisch en observerend - en soms absurd in het terloopse (zie de zichzelf krabbende kamelen). Voor de regisseuse - van opleiding trouwens ruimtevaartingenieur - was 'Mars, Oman' een reflectie over “het leven in dit universum, de relatie tussen nomadisme, exploratie, kolonialisme en vrijheid”. Del Campo schreef, regisseerde, monteerde én filmde trouwens ook alles zelf.

Grote levensvragen dus, maar als kijker word je toch vooral gevoerd door op zichzelf staande long shots, zoals wanneer een jongen aan verspringen doet in de woestijn, of zich daar wast in een plastieken zwembadje. Of wanneer een grootvader zijn jongen wat bijbrengt over de namen van verschillende sterren, zoals hij die kent en die duidelijk verschillen met de op school aangeleerde namen.

De beelden van de analoge astronauten zijn mooi en surreëel, maar gelden meer als cement én paradox tussen en met dit bedoeïenleven. “Maar waarom leven ze in de moeilijke omstandigheden van de woestijn?”, vraagt een leerkracht in 'Mars, Oman' aan haar klas. Het antwoord kom je niet te weten, maar als kijker ben je ook wel mee met de schoonheid van dit alles, tot de laatste scène aan toe.

Sarah Skoric

De Beste Kortfilms van Kortfilmfestival Leuven 2018

Tijdens Kortfilmfestival Leuven in december maakte een delegatie jonge regisseurs opnieuw indruk op het publiek. De organisatie achter het festival...
29/04/2019
Een programma van zes kortfilms die tijdens Kortfilmfestival Leuven 2018 het grote publiek wisten te bekoren.

Speel mee en win een duoticket voor deze vertoning.

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS