Matriochkas
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Bérangère McNeese | Cast: , , , | Scenarist: | Producent: ,

Naar analogie met de in elkaar passende matroesjka poppetjes, portretteert McNeese in haar derde kortfilm ‘Matriochkas’ de relatie tussen tienermoeder Rebecca en haar zestienjarige dochter Anna. Anna staat waar haar moeder stond toen ze zestien jaar geleden zwanger werd: op de flinterdunne grens tussen jeugd en volwassenheid.

De momenten die ze doorbrengt met haar beste vriend zijn hartverwarmend, gevuld met naïef plezier, trouw, en onschuldig kattenkwaad. Tegelijkertijd zijn haar interacties met andere jongens een experiment vol nieuwsgierigheid en seksualiteit. Anna is tegelijk assertief en kwetsbaar, seksueel en kinderlijk wanneer ze ontdekt dat ze zelf zwanger is.

De half-Amerikaanse, half-Belgische actrice en regisseur Bérangère McNeese focuste in haar eerdere kortfilm ‘Le sommeil des amazones’ (2015) ook al op de leefwereld van enkele tienermeisjes. In ‘Matriochkas’ doet ze dat met een bijzondere aandacht voor de soundscape en muziek. Erg sterk is het moment waarop Anna in haar kamer wacht tot haar moeder thuiskomt en haar zwangerschapstest vindt. McNeese schotelt dan gewoon een zwart scherm voor (Anna verstopt zich onder haar kussens), maar als kijker hoor je hoe mama Rebecca aankomt, de zwangerschapstest opmerkt en naar Anna’s kamer toekomt. Dat duurt tergend lang maar de inleving is compleet: samen met Anna wacht je angstig mee.

De setting (een grimmig appartement in een zonnige achterbuurt) en de protagonisten (een white trashy tienermoeder en haar kind) heeft ‘Matriochkas’ gemeen met het fantastische ‘The Florida Project’. Alsook de liefde tussen die naar standaardnormen genomen disfunctionele moeder en haar dochter.

Bijzonder sterk hoe een film over een moeilijke thematiek je tegelijkertijd als kijker ook in dubio laat over wat goed en wat slecht is. McNeese’s film is beoordelend noch negatief, en biedt ons, in de vorm van fictie, eerder een observatie dan een opinie. Zo laat de regisseuse de kijker zelf beslissen over hoe zich te voelen, en dat is allesbehalve makkelijk.

Sarah Skoric
 
Fence
rating

Duur: 15 min. | Land: | Regie: Lendita Zeqiraj | Cast: , , , | Scenarist:

Zoals de titel al doet vermoeden eleveert de Kosovaarse regisseur Lendita Zeqiraj in haar kortfilm ‘Fence’ de tuinomheining van een huis tot een centraal element van de vertelling. In één lang shot van vijftien minuten volgen we de voorbereidingen van een familiefeest, via de ogen van de Benjamin van het gezin. De film is een meesterlijk ritmisch stuk over het leven, de liefde, verlangen en het patriarchaat.

Een hek demarkeert en houdt buiten wat niet veilig is voor binnen. Zeqiraj toont hoe insluiting ook opsluiting kan betekenen. Verschillende vrouwen en hun jonge kinderen zijn samengekomen om het avondeten te prepareren. Zoals dat gaat met familiebijeenkomsten doen twee vrouwen het leeuwendeel van het werk en doet de rest andere dingen, wat voor een gezellige chaos zorgt: de jongere generatie vrouwen danst op luide muziek, de oudere bekritiseert hun losbandigheid.

De prepuberende Genti zigzagt als enige jongen tussen dit alles door en de camera laveert mee met hem in één turbulente plan séquence door een wereld van kibbelen, kletsen en vitten. Genti en de kijker horen niet volledig bij die wereld, maar herkenbaar is ze wel.

Een meesterlijk ritmisch stuk over het leven, de liefde, verlangen en het patriarchaat.

Hoewel Zeqiraj met veel nuance en humor de scènes opbouwt, zien we de tragiek van de zwaar doordrukkende sociale en gendernormen. Ze praten racistisch gedachtengoed na, lachen over hun eigen huislijke geweld en houden zo onbewust hun eigen gevangenis mee in stand. Wanneer Genti’s moeder poogt te rebelleren, drukken de andere vrouwen haar op het hart dat ze niet beter kunnen verwachten, en dat haar rebellie voor niets is. Het is wat het is.

Net wanneer de angst om het hart slaat dat ook Genti op het punt staat alle normen over te nemen, glipt hij als enige personage telkens weg uit de veiligheid en opsluiting van de tuin doorheen de smalle spijlen van het hek. De jonge Arti Lokaj acteert op zijn best wanneer hij woordeloos en rusteloos rondholt en met grote ogen vanuit het deurgat naar de tennismatchen van verbale conflicten loert.

Dit verhaal raakt aan de zeer specifieke maatschappelijke problematieken uit de Balkan, maar voor Zegiraj ligt daar niet de focus. Haar film is vooral een coming-of-ageverhaal, waarin een jongen zonder het te beseffen op zoek gaat naar vrijheid en hoop. Zegiraj condenseert als een ijzersterke verhalenverteller een onzichtbaar beslissend moment in Genti’s ontwikkeling tot deze vijftien minuten. Dat leverde de film een dertigtal festivalselecties en vijf prijzen op, waaronder die voor Beste Kortfilm op Palm Springs in 2018.

In een symbolisch schemerlicht tussen dag en nacht ontmoet Genti op straat de Roma-jongen Xenia en diens hond. Het personage van Xenia is helaas niet uitgevleesd en als een prop hangt hij achter het hek te wachten tot Genti weer naar buiten komt. Daar waar het bewegen en het praten van de vrouwen zeer geloofwaardig is, lijkt Xenia wel van karton. Toch spijtig voor een kortfilm die poogt net een tegengewicht te bieden voor de vooroordelen van de maatschappij.

De ontluikende vriendschap tussen de jongens toont Genti dat er nog veel meer buiten het hek ligt. Voor hem is er nog hoop. Voor de vrouwen geen greintje. Een defaitistische bijsmaak die ook wel de vraag oproept welke onzichtbare maatschappelijke normen onze omheining vormen.

Shauni De Gussem
 
Wie wint de eerste Ensor voor Beste Vlaamse Kortfilm?

Nieuws
Wordt het 'Provence', 'Our song to war' of 'Pathetiek'?

 

Niels Putman

 
Sama
rating

Duur: 13 min. | Land: | Regie: Jan Beddegenoodts | Cast:

Wie techno zegt, zegt Ben Klock, Adam Beyer, Richie Hawtin, Len Faki, Paula Temple. Grote namen in de techno-business. Sinds kort hoort daar ook een jonge Palestijnse moslima bij. Verrassend misschien maar wat weten westerlingen eigenlijk écht over het Midden-Oosten? Zoals de Palestijnse dj Sama zelf zegt: “wij dansen en feesten net als iedereen, maar dat komt niet in het nieuws.”

Techno is het geluid van vrijheid en escapisme. Wie ooit de fantastische documentaire ‘B-movie’ zag, kan dat beamen. Het genre werd in Oost-Berlijn geboren, achter de muur die het verderfelijke Westen moest tegenhouden. Als “fuck you” tegen de onderdrukking, en muzikale uiting van een politiek moegestreden generatie. Met het perverse kapitalisme op de loer werd techno het geluid van een cynische en nihilistische lichting, belust op geld en drugs.

Door het opeisen van haar vrijheid, belichaamt Sama de essentie van het muziekgenre.

Ook in het verhaal Sama Abdulhadi, de nieuwe leading lady van het internationale technomilieu, schemeren de beginselen van het genre door. Zo moet ze draaien op een feestje in Haifa waarvoor ze de grens over moet, zonder toestemming, waardoor ze een paar dagen gevangenis riskeert. Sama leeft op hoge vitesse, heeft geen vaste thuis, en doet alles wat ongezond is. Bovendien staat ze door haar keuzes midden in dat funeste westen. Als Palestijnse is dat evenzeer “fuck you” zeggen tegen het systeem.

Documentairemaker Jan Beddegenoodts volgt haar in ‘Sama’. Ondertussen is ze een bekende in het wereldje, draait ze in alle grote steden en blijft ze haast vierentwintig uur wakker. Beddegenoodts slaagt er in om in amper dertien minuten een inkijk te geven in het hypersnelle leven van de jonge vrouw. Een leven dat Caïro, Ramallah, Parijs via taxi’s, vliegtuigen en feestjes met elkaar verbindt.

Wat in het westen ondertussen verworden is tot een muzikaal erkend genre, blijft voor Sama elke dag een politiek statement. Door het opeisen van haar vrijheid, belichaamt ze zo de essentie van de muziekstijl. Daarmee herinnert Beddegenoodts ons aan de beginjaren van de techno: een middelvinger richting het systeem, op het ritme van pompende, snoeiharde beats.

Carmen van Cauwenbergh

KO(U)RT - Best of Brussels Shorts

Het Franstalige Belgische kortfilmagentschap Agence belge du court métrage en Dalton Distribution bundelen hun krachten voor een bijzondere...
30/09/2019
Dalton Distribution & Agence belge du court métrage slaan de handen in elkaar voor een kortfilmprogramma met de stad Brussel als grootst...

Double bill: 'Oh Willy...' & 'Ce magnifique gâteau!'

De Cinema in Antwerpen pakt op zaterdag 7 september uit met een prachtige double bill: twee stop-motion kortfilms van het koningspaar van de Vlaamse...
07/09/2019
Ben Tesseur van Beast Animation leidt animatietoppers 'Oh Willy...' & 'Ce Magnifique Gâteau!' in. ...
 
Wale
rating

Duur: 20 min. | Land: | Regie: Barnaby Blackburn | Cast: , , | Scenarist: | Producent: , ,

Barnaby Blackburns debuut ‘Wale’ is vernoemd naar het hoofdpersonage van de film, een zwarte jongeman die zich probeert te ontdoen van zijn crimineel verleden ondanks een vertroebelde leefomgeving.

De regisseur-scenarist raakte geïnspireerd door een krantenartikel over een heersend systematisch racisme jegens zwarte jongemannen bij de Londense politie. Maar racisme is niet het enige thema van Blackburn’s tragische kortfilm. Ook identiteit, stigma en ambitie staan centraal.

Blackburn vangt de film aan met een ruwe montagesequentie van uit de hand gefilmde Londense straattaferelen: straalbezopen rokende muurbloempjes, tippelende meisjes van plezier, stelende hongerige hardlopers. Het zet de toon van de grimmige arena waaraan hoofdpersonage Wale zich poogt te onttrekken, op zoek naar werk als mecanicien.

Het duurt niet lang of hij wordt geconfronteerd met zijn delinquente verleden: kennissen bieden hem quick cash aan. Maar Wale heeft uit z’n fouten geleerd en wil het rechte pad bewandelen. Hij spreekt vervolgens Jan en alleman op straat aan op zoek naar een job, met weinig succes. Tot een charismatische man hem vraagt zijn BMW onder handen te nemen.

De eerste helft van de film kent heel wat weinig verhulde expositie, clichématige scènes en een overmatige montage. Gelukkig trekt Blackburn in het midden van zijn film een ander register open. De film komt daardoor in een stroomversnelling terecht en laat het juk van een povere coming-of-age film achter zich. 'Wale' verwordt in de plaats een tragische thriller. Ook de beeldtaal schakelt mee, waardoor er een welgekomen hogere graad van intensiteit wordt bereikt. Zonder al te veel te verklappen: het twijfelende begin wordt gecompenseerd door twists die een spannende epiloog met een morele boodschap inluiden.

Als debutant heeft Blackburn zijn cast goed in de hand. De onervaren hoofdacteur Raphel Famotibe vormt samen met zijn tegenspeler Jamie Sives een puik duo.

Jannes Callens
 
Nimic
rating

Duur: 12 min. | Land: | Regie: Yorgos Lanthimos | Cast: , | Scenarist: , , | Producent:

Steriele ruimtes, absurde omstandigheden, ambigue eindes en blinddoeken. Het zijn maar enkele van de vele tendensen die Yorgos Lanthimos (‘Dogtooth’, ‘Alps’, ‘The Lobster’, ‘The Favourite’ etc.) in zijn films trekt, of toch volgens de ‘Director’s Trademarks’-series van IMDb. Ook zijn nieuwste project, het twaalf minuten durende ‘Nimic’, dat in première ging op het filmfestival van Locarno, is overgoten met die Lanthimos-saus.

Zonder al te veel weg te geven van de plot: Matt Dillon speelt een apathisch voor zich uit starende cellist, wiens leven én gezin door een toevallige passant in de metro lijkt te zijn overgenomen. De op het eerste zicht onschuldige vraag “do you have the time” blijkt determinerend, en net die vraag maakt van ‘Nimic’ een verhaal zonder einde.

Lanthimos’ kortfilm kan je kijken zoals het symbool voor oneindigheid; een film die op het einde vlotjes terugkrult naar en zich vastkleeft aan het begin, met vaste ankerpunten zoals de dramatische cello-muziek, kokende eieren en slaapmaskers. De dynamische cameravoering (zoals de horizontale pan die twee maal de hoek omdraait bij een achtervolging), de minimalistische conversaties (van vaste scenarist Efthymis Filippou) en de afgevlakte emoties (Dillons gezichtsuitdrukkingen doen sterk denken aan die van Farrell in ‘The Lobster’) maken van ‘Nimic’ een surrealistische, tegelijk thriller- maar ook bijna reclame-achtige kijkervaring.

Al bij al vooral een leuk extraatje voor de Lanthimos-fans. Te zien op Film Fest Gent.

Sarah Skoric

Filmfestival Oostende 2019

Sinds vorig jaar is de Vlaamse kortfilmcompetitie ook een vaste waarde op Filmfestival Oostende. Een zestal korte films gaan er begin september in...
06/09/2019 tot 14/09/2019
Zes korte films maken kans op drie prijzen tijdens Filmfestival Oostende.

Speel mee en win een duoticket voor de vertoning van de Kortfilmcompetitie tijdens Filmfestival Oostende op vrijdag 13 september om 17u in Kinepolis Oostende.

Ongezien Kort

Voor de derde editie van het Antwerpse kortfilmfestival Ongezien Kort pakken organisatoren Alexander Derveaux en Ben Verrept voor het eerst uit met...
07/09/2019
Ongezien Kort breidt uit met films uit Japan, Portugal en Brazilië!

Speel mee en win een duoticket voor het nationale luik van Ongezien Kort, op zaterdag 7 september om 20u in Cinema Cartoon's!

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS