Antwerp Queer Arts Festival

Tijdens het Antwerp Queer Arts Festival kan je van woensdag 7 augustus tot zondag 11 augustus in De Studio terecht voor heel wat queer kunst,...
07/08/2019 tot 11/08/2019
Een zevental korte queer films permanent te bekijken tijdens het Antwerp Queer Arts Festival.

Love at First Sight #4

Theatermaker & cineast Timeau De Keyser stelde voor Love at First Sight een filmprogramma samen. Love at First Sight is een festival dat werk van...
19/09/2019 tot 28/09/2019
Een festival met (kortfilm)werk van (nieuwe) kunstenaars op diverse plekken in hartje Antwerpen.
 
Anima
rating

Duur: 15 min. | Land: | Regie: Paul Thomas Anderson | Cast: ,

“Best played loud” zegt Netflix zelf over deze “mind-bending visual piece”. Deze effectief razend knappe choreografie staat dan ook op magistrale muziek van Thom Yorke – 'Anima' is ook de naam van zijn vierde soloalbum, na de schitterende soundtrack voor de 'Suspiria'-remake in 2017.

Voor dat nieuwe album liep begin juni 2019 een mysterieuze promocampagne in de Londonse metro: tube-rijders werden aangemaand een telefoonnummer van het bedrijf Anima Techologies te bellen. De belofte: via een "Dream Camera" kon je al je dromen herinneren. Wie het nummer belde, kreeg een juridische quatschuitleg te horen.

De flow waarmee dit kwartier voorbij vliegt, tonen eens te meer de hand van 'The Master'.

Maar de beste promo voor het album kwam dus op 27 juni 2019 wereldwijd op Netflix – puike zet van de streamingdienst, die eerder ook al uitpakte met documentaire of humoristische kortfilms en zo het eigen aanbod veel breder maakt dan de zoveelste Adam Sandler weekendfilm. Met Paul Thomas Anderson strikten Yorke en Netflix één van ’s werelds grootste levende regisseurs – vijftal Oscarnominaties, Zilveren Leeuw, Zilveren Beer, noem maar op. PTA werkte eerder ook mee aan de video voor Radioheads Daydreaming. Yorke dwaalt daar door ingeslapen, alledaagse omgevingen. Dat doet hij ook in 'Anima', maar de ambitie en de grandeur van dit magische kwartier liggen vele niveaus hoger. Deze choreografie is wereldklasse, onder leiding van de Belg Damien Jalet, die na een opleiding in New York en een passage als danser bij Wim Vandekeybus een ongelofelijk artistiek cv opbouwde. Eén van zijn laatste wapenfeiten: net als Yorke, de film 'Suspiria'.

 

Anima start – uiteraard – met een droom. Een troep dansers in kleurloos werkplunje doet dodo op de metro. Hun slaap is niet rustig, ze schokken alle kanten uit. Yorke weet de wilde choreografieën van het collectief nauwelijks te volgen. Dat stoomt dan ook stevig door, met een stuntelend volgende Yorke, van de helbelichte metro naar de nevelige straten van Praag. De loensende cultheld acteert en danst heerlijk, met zijn typerend raadselachtige en messcherpe lyrics als lekker zure kers op de taart.

 

De prachtige beelden zijn ingeblikt door chef camera Darius Khondji ('Delicatessen', 'Se7en', 'The Beach'), die met Anima niet toe is aan zijn Netflix debuut: hij filmde ook Bong Joon-Ho’s in Cannes gecontesteerde 'Okja'. Khondji’s volgende project is trouwens 'Uncut Gems' van de Safdie broers, de in aanzien groeiende filmmakers die ook Oberhausen-winnaar Baloji ons recent nog tipte.

Khondji verstopt de dansers niet in donkerte, zoals sommige kunstzinnige producties doen om meer gravitas te pretenderen. Yorkes dansende queeste spat helder van het scherm: hij volgt even een MacGuffin – een stoffige koffer – maar krijgt dan al snel een mooie dame in het oog. Hij volgt haar in de metro, op straat en in de tram. Zij wordt gespeeld door zijn werkelijke partner, de Italiaanse actrice Dajana Roncione. Hun ontroerende interacties lijken daardoor extra authentiek.

Anima bevat geen quasi psychedelisch bewegende kleurenvlakken (als in 'Punch-Drunk Love'), geen minutenlange personages introducerende long takes (zoals de start van 'Boogie Nights'), geen glorieus zwevende camera ('Phantom Thread'). Maar de wijdse shots waarin de dansers hun arena’s aftasten, de close ups van Yorkes en Ronciones gezichten en de flow waarmee dit kwartier zo voorbij vliegt, tonen eens te meer de hand van The Master.

Jan Sulmont
 
Une soeur
rating

Duur: 16 min. | Land: | Regie: Delphine Girard | Cast: , , | Scenarist: | Productiehuis:

Une nuit. Une voiture. Une femme en danger. Un appel. Met deze zin wordt de kortfilm ‘Une soeur’ van de Belgisch-Canadese Delphine Girard aangekondigd en treffender had het niet kunnen zijn. Haar hele film zit er in vervat.

Een man (Guillaume Duhesme) en een vrouw (Selma Alaoui) rijden over een donkere weg en de sfeer is niet bepaald vrolijk. Wat er juist gebeurd is, weten we niet, al krijgen we aan de hand van hele korte flashbacks een sterk vermoeden. Wanneer de vrouw zogezegd naar haar zus belt, maar eigenlijk de hulpdiensten contacteert, begrijpen we dat er iets niet klopt.

Wat zich dan ontvouwt is een complexe dialoog tussen drie personages die elk hun rol te vervullen hebben. De vrouw moet haar angst onderdrukken en haar bericht weten over te brengen zonder dat de man iets doorheeft. De operatrice van de hulplijn (Veerle Baetens) moet haar kalmte bewaren en de boodschap ziet te ontcijferen.

Regisseur-actrice Delphine Girard baseerde haar scenario losjes op een waargebeurd verhaal, en is naar eigen zeggen sterk gefascineerd door de dynamiek in zulke moeilijke situaties. Dat weet ze ook heel mooi uit te werken, door een openingsscène die kijker eerst op het verkeerde been zet, om dan vervolgens de spanning sterk op te drijven. De suspens in ‘Une soeur’ rust op twee vrouwen die vanuit hun eigen isolement een belangrijke taak te volbrengen hebben. Girard schreef een feilloos scenario en regisseerde een thriller die perfect geschikt is voor het kortfilmmedium. Ze houdt je als kijker moeiteloos vast.

Een zenuwslopende situatie. Een sterke plot. Een claustrofobische setting. Overtuigend geacteerd. Soms is daarmee alles gezegd.

Carmen van Cauwenbergh
 
D'un château l'autre
rating

Duur: 40 min. | Land: | Regie: Emmanuel Marre | Scenarist: , | Productiehuis: , | Filmschool: IAD

Electorale shows: we kennen er alles van in België, net als de daarmee gepaarde vervreemding wanneer we naar deze opvoeringen kijken. Mensenmassa’s die zich laten opzwepen, en al vlaggen zwaaiend leuzen scanderen. Het is soms affreuzer dan aapjes kijken in de zoo.

Zo ook in ‘D’un château l’autre’ van de uit Parijs gevluchte IAD-alumnus Emmanuel Marre, waarin het spel van het politieke veld opmerkelijk vertaald wordt naar de kleine, persoonlijke leefwereld van Pierre, een jonge Franse student, die inwoont bij Francine, een oudere, hulpbehoevende dame in een rolstoel. Vertwijfeld door de politiek en zoekend in het leven, heeft hij interessante discussies met haar die sprekend zijn voor hun verschillende visies.

Francine is nog iemand van de forse, politieke boodschappen die gelooft dat daden “groots” moeten zijn. Ze heeft een organisatie opgericht om (voornamelijk Afrikaanse) vrouwen uit hun isolement te halen, zodat ze deel kunnen uitmaken van de nieuwe wereld waarin ze terechtgekomen zijn. En wat heeft Pierre zoal gedaan? Weinig eigenlijk, behalve wat vrijwilligerswerk in een sportclub. Hij gelooft net dat het verschil in dagdagelijkse handelingen zit, maar volgens Francine is dat niet genoeg; het is belangrijk om iets reëel te doen.

Maar is dat niet net wat Pierre doet? Elke dag een oudere vrouw helpen zodat ze niet in isolement vervalt? Haar kinderen wonen immers te ver en hebben een te druk leven om zich met hun moeder bezig te houden.

Indrukwekkend staaltje actuele cinema dat in veertig minuten onze moderne tijd fileert.

Wanneer Francine op een ochtend wordt geholpen door iemand anders – die volgens haar niet echt vriendelijk was – vertelt ze aan Pierre dat menselijkheid het enige is dat die vrouw onderscheidt van een robot. Als ze die vaardigheden mist, kan haar job evengoed gedaan worden door een geautomatiseerde machine. Daarmee trekt Marre een opmerkelijke parallel met het werkelijke domein van de politiek: toenmalige presidentskandidaten Macron en Le Pen hadden het over een nieuw humanisme. Wat houdt dat dan concreet in?

Op die manier geeft Francine met haar treffende wijsheden Pierre een zekere richting in zijn vertwijfeling. Hij heeft immers geen voeling met zijn conformistische leeftijdsgenoten, noch met de wollige en uitgeholde waarheden die door politici worden verkondigd. Maar hij heeft wél voeling met deze vrouw die niet van deze tijd is. Zo schippert hij voortdurend tussen verleden en heden.

Waar op politiek vlak op grote schaal over onze levens wordt beslist, doen anderen dat op microniveau. Wanneer Francine’s kinderen eindelijk op bezoek komen, is dat om aan te kondigen dat ze hun moeder in een rusthuis willen plaatsen, en Pierre dus niet langer in het appartement kan blijven. Met weinig woorden maar een enorme impact legt Marre hier een enorme maatschappelijke kloof bloot – via een emotionele mokerslag waarvan er nog zo enkele spaarzaam verscholen zitten in zijn film.

‘D’un château l’autre’ is een prachtige documentaire waar Marre het heden door middel van vintagebeelden veelzeggend naar het verleden katapulteert. Een indrukwekkend staaltje actuele cinema dat in veertig minuten onze moderne tijd fileert, en onze menselijke onzekerheden blootlegt als tijdsdocument van vervreemding en nostalgie. Marre laat verschillende relevante vragen waar jongere generaties mee worstelen de revue passeren. Voor wie moet je kiezen? Hoe kan je een verschil maken? Wat brengt de toekomst?

Carmen van Cauwenbergh
 
Forfait
rating

Duur: 00 min. | Land: | Regie: Remi Quodbach | Cast: , | Scenarist: | Producent:

In Remi Quodbach’s ‘Forfait’ streeft de zeventienjarige David een voetbaldroom na. Davids moeder is vaker dronken dan niet en wanneer hij uitgenodigd wordt op een exclusieve proefweek bij K.A.A. Gent is dat een uitdaging die hij vooral in z’n eentje moet aangaan.

De film van de Brusselaar stuwt vooral op de overtuigende acteerprestatie van de jonge Frank Onana ('Sons of no one') - net nog tot 'beste acteur' gekroond op het Parijse kortfilmfestival Le Court En Dit Long. Quodbach mikt op een sociaalrealisme à la Loach en de gebroeders Dardenne, maar levert met een nogal opvallende soundscape iets sensationeler af. Dit herkenbaar en al wel eens eerder verteld verhaaltje heeft zo’n alarmerende deuntjes eigenlijk niet nodig. Maar de bedoelingen zijn goed.

Benieuwd wat Quodbach nog gaat maken, en of dat opnieuw in de Next Generation van het Brussels Short Film Festival te zien zal zijn, dan wel in de officiële competitie aldaar.

Niels Putman
 
Hector Malot: The Last Day of the Year
rating

Duur: 23 min. | Land: | Regie: Jacqueline Lentzou | Cast: , , , , , , | Scenarist: | Producent:

Mondain. Vroeger stelde het woord het ‘wereldse’ voor, nu leunt het eerder tegen het banale aan. Een passende term voor ‘Hector Malot: The Last Day of the Year’: een ogenschijnlijk banaal portret van een jonge vrouw die… wel ja, gewoon haar leven leidt.

Regisseur Jacqueline Lentzou balanceert hier niet enkel op een fijne lijn tussen documentaire en een dromerige fictiewereld. Ze creeërt voor het hoofdpersonage Sofia ook een geheel eigen pad; een intiem portet, gehuld in een koudkleurig kleurenpalet. Hoe persoonlijk dit cinematisch traject ook is, het leven van Sofia is erg herkenbaar.

Er schuilt iets triest in iedere handeling die het hoofdpersonage uitvoert: de skeelers die ze aantrekt bij de man die net nog in haar bed lag en geconcentreerd masseerde voor hij plots zijn biezen pakte; het familielid dat haar onderbreekt terwijl ze een mop vertelt (iets met een aap en in alcohol-gedrenkte testikels); het eindeloos overgaan van een kiestoon aan de andere kant van de lijn; de kus van een vreemde op haar roodharige kruin, terwijl die eigenlijk voor iemand anders was bedoeld. Een gevoel van eenzaamheid lijkt telkens de grootst gemene deler.

Niet veel filmmakers slagen erin zoveel universele schoonheid te halen uit het dagdagelijkse.

De visuele stijl waarmee Lentzou haar verhaal een intieme pasvorm geeft, is haar grootste sterkte: de lange shots die op het gezicht van Sofia rusten, bijvoorbeeld, waardoor je verdriet in elke (lach)rimpel en mondhoekvertrekking ziet doorsijpelen. De Griekse gaf eerder zelf al aan dat ze het liefst samenwerkt met mensen die ze goed kent. Met cinematograaf Konstantinos Koukoulios ('Copa-Loca') maakte ze eerder de kortfilms ‘Hiwa’ en ‘Fox’ – ook dat draagt bij aan de innige beeldenbubbel. Bovendien heeft ze duidelijk een voorkeur voor intieme handheld shots. Er is namelijk maar één plek waar je moet zijn tijdens ‘Hector Malot’: de wereld van Sofia, het meisje met het ongekende, herkenbare verdriet.

Haar verfrissende stijl zet haar, geheel terecht, op onze lijst van jonge regisseurs om in de gaten te houden. Niet veel filmmakers slagen er immers in zoveel universele schoonheid te halen uit een dagdagelijkse stroom van private karaokesessies, girltalk over astrologie en selfies waar je nét niet mee in het frame zit (wat een metafoor!).

Gelukkig zijn er nog honden – niets zo heerlijk om naar te kijken als de laatste scène van deze prachtige kortfilm.

Ellen Van Hoegaerden

CUT TO: GENT

Op zaterdag 6 juli 2019 verwelkomt de Gentse Minardschouwburg de tweede editie van het kortfilmfestival CUT TO: GENT. Het festival zet ook dit jaar...
06/07/2019
Kortfilmfestival CUT TO: GENT verwent jong filmtalent in de Minardschouwburg.

Speel mee en win een duoticket voor het Kortfilmfeest van CUT TO: GENT op 6 juli om 20u in de Minardschouwburg in Gent.
De winnaars worden op 25 juni op de hoogte gebracht. Ook als je niet hebt gewonnen, geven we je een seintje.

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS